ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΣΕ ΓΕΛ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Από την Παρασκευή 6 Μαρτίου, όταν κατέληξε μετά από σοβαρό αιμορραγικό εγκεφαλικό, εν ενεργεία εκπαιδευτικός, στην οποία είχε επιδοθεί από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης η παραπομπή της σε Υγειονομική Επιτροπή για πνευματική ανεπάρκεια στην άσκηση διδακτικών και άλλων καθηκόντων, έχει ξεσπάσει θύελλα αντιδράσεων στην εκπαιδευτική κοινότητα με πολλαπλές αναρτήσεις στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Ο τραγικός θάνατος της συναδέρφου μας συζητήθηκε σήμερα στα σχολεία όλης της χώρας και όλοι οι εκπαιδευτικοί δηλώνουν συγκλονισμένοι.

Με αφορμή το τραγικό αυτό γεγονός νιώθουμε την ανάγκη ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών να επαναφέρουμε στο προσκήνιο εκείνα τα πολιτικά στοιχεία που περιγράφουν την καθημερινή εργασιακή εμπειρία των εκπαιδευτικών στο σχολείο.

1.         Καταρχάς οι εκπαιδευτικοί βιώνουν μια εξουθενωτική καθημερινότητα. Διδασκαλία, δράσεις, εφημερίες, υπερωρίες, επιμορφώσεις, συνεδριάσεις, έλεγχος της τήρησης του σχολικού κανονισμού, επιβολή ποινών, τρέξιμο να βγει η ύλη. Βιώνουν ότι είναι υπεύθυνοι για όλα. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα του σχολείου της αξιολόγησης, που προάγει τον ανταγωνισμό, την εξατομίκευση των προβλημάτων, την εντατικοποίηση, την κατηγοριοποίηση. Το σχολείο της αξιολόγησης θέλει να καταργήσει τη συναδελφικότητα, την αλληλεγγύη, την αλληλοϋποστήριξη.

2.         Οι εκπαιδευτικοί δεν νιώθουν καμία ασφάλεια. Κινούνται υπό τη δαμόκλεια σπάθη των διώξεων, των πειθαρχικών και των δυνητικών απολύσεων. Μας ζητάνε ολοένα και μεγαλύτερη υποταγή, φιμώνουν κάθε φωνή αντίστασης, μας ρίχνουν βορά στις ορέξεις των στελεχών εκπαίδευσης που μπορούν να μας φορτώνουν με πειθαρχικά ή να μας παραπέμπουν σε υγειονομικές επιτροπές για πνευματική ανικανότητα και δυνητική αργία. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά εφαρμογή μιας πολιτικής που γενικεύεται. Έχουμε Διοίκηση και Υπουργείο εχθρικό προς τους εκπαιδευτικούς. Έχουμε εν τέλει ένα κράτος εχθρικό στους εργαζόμενους γονείς και εκπαιδευτικούς και στη νεολαία, φοιτητές και μαθητές.

3.         Το σχολείο γίνεται ολοένα και πιο αφιλόξενο και για εμάς αλλά και για τους μαθητές μας. Υπέρογκη ύλη, εντατικοί ρυθμοί, άγχος σχολικής επίδοσης, τράπεζα θεμάτων, πολλαπλές εξετάσεις είναι η καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν ιδιαίτερα τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων. Παιδιά που ζουν στο όριο της φτώχειας και της εξαθλίωσης, με γονείς που κάνουν 2 και 3 δουλειές για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες, παιδιά που ζουν την πλήρη απόρριψη με την ισοπέδωση κάθε ελπίδας για το μέλλον, με τα τύμπανα του πολέμου να ηχούν στα αυτιά τους από ένα όχι τόσο μακρινό μέλλον. Αυτή την κοινωνική ασφυξία που νιώθουν την κάνουν οργή ή ματαίωση μέσα στο σχολείο. Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο προωθείται ο κοινωνικός κανιβαλισμός όλων εναντίον όλων (γονείς - εκπαιδευτικοί - μαθητές). Το κυρίαρχο αφήγημα είναι πως το κράτος, οι κυβερνήσεις, οι εφαρμοζόμενες πολιτικές δεν έχουν καμία ευθύνη για την κατάσταση μέσα στα σχολεία.

4.         Με αυτά τα παιδιά και με τους γονείς τους, κυβέρνηση και υπουργείο θέλουν να μας φέρουν απέναντι (εξ ου και οι πλατφόρμες e-quality, που οι γονείς θα «αξιολογούν» εκπαιδευτικούς και σχολεία). Εχθροί μας δεν είναι οι μαθητές μας και οι γονείς τους αλλά η πολιτική που εφαρμόζεται.

5.         Η αντίθεσή μας στην πολιτική που θέλει ένα σχολείο για λίγους και εκλεκτούς με φτωχοποιημένους, ελαστικά εργαζόμενους και υποταγμένους εκπαιδευτικούς μπορεί να βρει διέξοδο μόνο στη συλλογική πάλη μας. Συσπειρωνόμαστε στα σωματεία μας, οργανώνουμε απεργίες, διαδηλώσεις, διεκδικούμε τα δικαιώματά μας.