ΟΛΟΙ στην πανδημοσιοϋπαλληλική Απεργία στις 7 Απρίλη

Στην τελική ευθεία η αντιασφαλιστική επίθεση

Θα καθορίσει τις εξελίξεις το κλίμα μοιρολατρίας; Θα τα καταφέρει το σύστημα έτσι απλά να εκμεταλλευτεί την απογοήτευση των εργαζομένων και να περάσει τη νέα αντιασφαλιστική επιδρομή; Θα πανηγυρίσουν η κυβέρνηση, η προηγούμενη κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο μια νέα τους επιτυχία στην χωρίς τέλος πορεία συντριβής των λαϊκών και εργατικών δικαιωμάτων;

Βροχή προτάσεων “διάσωσης των ταμείων” από παντού Μια αναφορά στους στόχους των ΑΔΕΔΥ-ΟΛΜΕ και ΠΑΜΕ

Είναι γεγονός ότι το ζήτημα της ασφάλισης συμπυκνώνει πλήθος ιδεολογικών αφετηριών αλλά και πολιτικών ιεραρχήσεων και στοχεύσεων. Οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά (για τις άλλες τα πράγματα είναι πιο προφανή) ξεδιπλώνουν πάνω στο ζήτημα αυτό, το σύνολο της ιδεολογικής και πολιτικής τους συγκρότησης. Για το ζήτημα του χαρακτήρα του κράτους, για τον απολογισμό της ιστορίας του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, για τις εκτιμήσεις τους για τη σημερινή φάση και περίοδο του ιμπεριαλιστικού - καπιταλιστικού συστήματος, για τον τρόπο που παράγεται κίνημα, για την επιλογή και ιεράρχηση στόχων, για την επιλογή και τον τρόπο επίτευξης κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών κλπ.

Εκδήλωση για το ασφαλιστικό στο Ηράκλειο

27 ΙΑΝ 2016

Εκδήλωση για το ασφαλιστικό στο Ηράκλειο

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΝΕΑ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ!

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ!

Δευτέρα 1 Φλεβάρη 2016, 6:30 μ.μ.

Πολύκεντρο Νεολαίας Δήμου Ηρακλείου

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, τηρώντας πιστά τις επιταγές του τρίτου μνημονίου και σε συμφωνία με τους εργοδότες, προωθεί την ισοπέδωση του ασφαλιστικού, την ισοπέδωση μιας από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων.

Τα μέτρα αποτελούν ένα νέο χτύπημα στο δικαίωμα στην ασφάλιση. Η κυβέρνηση, για λογαριασμό συνολικά του συστήματος, αξιοποιεί τον αρνητικό συσχετισμό, που είναι αποτέλεσμα της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και της συνεχούς οπισθοχώρησης του λαϊκού κινήματος.

Με όπλο την οργάνωση και τη συλλογικότητα, να αγωνιστούμε για την ανατροπή του νέου ασφαλιστικού, να παλέψουμε ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας στη δουλειά και στη ζωή, κόντρα στην ηττοπάθεια και την υποταγή.

Μια βόλτα στην παραλία......

28 ΙΑΝ 2016

Μια βόλτα στην παραλία…

Κινούμενος στην παραλία της Θεσσαλονίκης με μέτωπο προς το… «μέτωπο» του αγροτικού αποκλεισμού της έκθεσης «agrotica», στο οπτικό μου πεδίο ξεδιπλώθηκε ένα τοπίο γεμάτο συμβολισμούς.
Οι αναμμένες μηχανές των τρατών και των μικρών καϊκιών που αποχωρούσαν από το «μπλόκο» δια της θαλάσσης κατευθυνόμενα στα παράλια του Θερμαϊκού κόλπου και στην Χαλκιδική δονούσαν όλη την ατμόσφαιρα. Τοπίο σίγουρα ειδυλλιακό αν μη τι άλλο…
Μία εικόνα με χίλιους συμβολισμούς και μεταφορές…
Η νηνεμία του κόλπου, η λάδι θάλασσα, ο κόσμος που έκανε την βόλτα του σαν να ήταν μία συνηθισμένη μέρα, με όλα τα κεφάλια γερμένα προς την κατεύθυνση των καϊκιών…
Δεν θα μπορούσε καλύτερα να μεταφερθεί οπτικά το «πέσιμο», και το αλφάδιασμα των διαθέσεων του κόσμου της δουλειάς και σε αντιδιαστολή αυτό που λείπει σήμερα πιο πολύ από ποτέ, οι… ντηζελοκινητήρες της λαϊκής οργής που υπόκωφα κάνουν αισθητή την παρουσία τους και που θα έπρεπε «κανονικά» να δονούν το τοπίο. Δεν υπήρχε αμφιβολία ήταν μία θαυμάσια μέρα ύστερα από τόσες μέρες κρύου και παγωνιάς.
Αυτές τις σκέψεις έκανα πριν πλησιάσω στη βουή του αυτοκινητόδρομου και λίγο πριν καλυφτεί από τον ήχο των λεωφορείων η βουή των θαλασσινών μηχανών καθώς απομακρύνονταν οι βάρκες με τις μαύρες σημαίες της διαμαρτυρίας.
Τότε η μετάβαση από τη συμβολική μεταφορά στην πεζή πραγματικότητα μου έφερε στο νου τα λόγια της συναδέλφισσας που πήγα να πείσω για να απεργήσει: «δεν ξέρω που να πάω, δεν ξέρω που να στραφώ».
Θυμήθηκα τότε πως έπρεπε να φέρω στη συζήτηση τα παραδείγματα: οι εργάτες στης ΣΚΟΤ και της Ανακύκλωσης, οι λιμενεργάτες, παλιότερα οι εργαζόμενοι στη Wind, μέσα σε αυτό το «ακίνητο» και… ανίκητο τοπίο κατέκτησαν τις νίκες τους…
Αλλά από μεριάς μου επέμεινα στην υπογράμμιση αυτού του αδιεξόδου. Στην συνειδητοποίηση της έλλειψης αυτών των κινητήρων πολλαπλασιασμού της λαϊκή δόνησης. Στην επιταγή όχι μόνον των απαραίτητων, όσο γίνεται πιο πλατιών, μετώπων αντίστασης αλλά και στη ανάγκη μιας νέας αριστεράς που να τα «υποκινεί». Γιατί παρ' όλες τις κραυγές αυτή η… υποκίνηση είναι που λείπει. Αυτό το μέτωπο, η αριστερά το κόμμα της… υποκίνησης αναζητούν οι άνθρωποι που τάχα μου ειδυλλιακά και ανέμελα βαδίζουν στην παραλία και «αδιάφορα» κοιτούν προς τα καΐκια της οργής… Ενδεχομένως και χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει.
Αριστεράς νέας αλλά ταυτόχρονα τόσο… παλιάς όσο οι αγωνιστικές παραδόσεις και παρακαταθήκες, το πνεύμα της ταξικής αδιαλλαξίας που μας έδωσαν τα δικαιώματα που σήμερα μας παίρνουν πίσω.
Τόσο πραγματικά νέας όμως που θα μπορούσε να ενώσει τον αγώνα για ένα άλλο κόσμο με τις ανάγκες του αγώνα μέσα σε αυτό τον κόσμο των φαινομενικά ακίνητων και ανίκητων τοπίων.
Και σκέφτηκα πως στον πάτο της γραφής μια τέτοια συνειδητοποίηση δεν μπορεί παρά να είναι επώδυνη όπως η κάθε γέννα…

Δημήτρης Μάνος

Ο αγώνας ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση μπορεί και πρέπει να δοθεί με μαζικούς όρους και αποφασιστικότητα.

Ο αγώνας ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση

μπορεί και πρέπει να δοθεί με μαζικούς όρους και αποφασιστικότητα.

Το 2005 ο περίφημος οίκος αξιολόγησης Standard & Poors σε έκθεση του για τις χώρες της Ε.Ε έγραφε, ότι « οι συντάξεις είναι πολύ γενναιόδωρες, τα ποσοστά αναπαραγωγής πολύ χαμηλά, οι ηλικιωμένοι πάρα πολλοί και “πολύ ηλικιωμένοι” ». Έντυνε δηλαδή με επισημονικοφάνεια και με τη θεωρία της “κατάρρευσης των ταμείων” την επίθεση που είχε ήδη εξαπολύσει το κεφάλαιο στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων .

Στην ίδια κατεύθυνση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, τα ΜΜΕ και η συμπολιτευόμενη –αντιπολίτευση προβάλλουν την επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα σαν «αναγκαίο κακό» για να «σωθεί το ασφαλιστικό».!! Είναι αναγκαίο δηλαδή να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε και να μην έχει τη δυνατότητα η πλειοψηφία του λαού σε περίθαλψη. Γιατί αυτό συνεπάγεται η σύνταξη των 120 ευρώ για όσους στα 67 χρόνια τους έχουν 15 χρόνια δουλειά με ένσημα, με δεδομένο το καθεστώς της περιπλανώμενης ανασφάλιστης εργασιακής ανασφάλειας. Αυτό συνεπάγονται οι συνεχείς περικοπές –πλαφόν στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Το ασφαλιστικό σύστημα δεν θα είναι ποτέ «βιώσιμο» για τους εργαζόμενους, τους άνεργους, το λαό, όσο αποδέχονται την προπαγάνδα των κυρίαρχων περί «άδειων ταμείων» και υποτάσσουν τα ασφαλιστικά και εργασιακά τους δικαιώματα στις αναλογιστικές μελέτες και στις ντερεκτίβες των ιμπεριαλιστών. Διότι τα δικαιώματα στην ασφάλιση και την περίθαλψη δεν χαρίστηκαν, αλλά κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες όταν ο συσχετισμός έγειρε υπέρ των εργαζομένων επειδή στο εργατικό- λαϊκό κίνημα ήταν ισχυρή η αγωνιστική και ταξική κατεύθυνση.

Η σύνταξη, οι παροχές σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και οι άλλες κοινωνικές παροχές είναι μέρος της παραγόμενης υπεραξίας πλούτου σε ενεστώτα χρόνο, τώρα δηλαδή , το οποίο διεκδικούν οι εργαζόμενοι , ο λαός γιατί είναι αυτοί που παράγουν όλον αυτόν τον πλούτο. Το ύψος της σύνταξης, όπως και του μισθού είναι αποτέλεσμα του ταξικού συσχετισμού και όχι τι έχουν και αν έχουν τα ταμεία. Εξ’ άλλου τα χρήματα των ταμείων τα διαχειρίστηκαν οι κυβερνώντες διαχρονικά και δεν τα «έφαγε ο λαός».

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Μπορούν οι εργαζόμενοι ,οι άνθρωποι του μόχθου να αποκρούσουν την αντιασφαλιστική επίθεση; Κατ’ αρχήν ο στόχος της Αντίστασης, το να μην περάσει το νέο ασφαλιστικό αποτελεί πολιτικό στόχο που ενοποιεί το λαό, αφού πλήττει το σύνολο των εργαζομένων –ανέργων, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Αποτελεί στόχο που μπορεί να κατεβάσει μαζικά το λαό στις απεργίες, στις διαδηλώσεις , να στριμώξει την κυβέρνηση, το σύστημα, τους «προστάτες» και να τους αναγκάσει σε υποχώρηση. Αυτό τον αγώνα οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ούτε θέλουν ,ούτε μπορούν να τη δώσουν. Η ελπίδα των εργαζομένων βρίσκεται στον αγώνα που δεν θα ελέγχουν αυτές οι ηγεσίες. Όταν οι εργαζόμενοι στον κάθε χώρο δουλειάς συζητήσουν και αποφασίσουν να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα χέρια τους .

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών θεωρούμε, ότι απαραίτητη προϋπόθεση είναι η απαλλαγή του κινήματος από απόψεις, θέσεις και πρακτικές που το κρατούν σε ρόλο παρατηρητή ή συμβουλάτορα της κυβέρνησης. Τέτοιες είναι :

1. «Η κυβέρνηση έχει καλές προθέσεις, αλλά την εκβιάζουν οι ΕΕ, ΔΝΤ .Το κίνημα να απαιτεί να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της ή το κίνημα είναι το διαπραγματευτικό χαρτί της κυβέρνησης ». Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ έχει αποδείξει ότι εκφράζει το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και στηρίζει τα συμφέροντα της αστικής τάξης .Καμιά αυταπάτη πλέον.

2). « Να γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα στα ταμεία ». «Να πληρώσει η εργοδοσία» Θέσεις, όπου ταυτίζονται η ΑΔΕΔΥ, το ΠΑΜΕ και οι Παρεμβάσεις, παρά τις διαχωριστικές κορώνες ή ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Θέσεις που αποδέχονται τα επιχειρήματα του συστήματος για «πρόβλημα στο ασφαλιστικό». Απόψεις που εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους στην προπαγάνδα του συστήματος.. Αφαιρούν τον ταξικό χαρακτήρα της επίθεσης και βάζουν το κράτος της άρχουσας τάξης να εγγυηθεί τη «βιωσιμότητα του ασφαλιστικού».

3)Η ακατάσχετη προτασεολογία ( Σύνταξη στα 60 και 55 στις γυναίκες το ΠΑΜΕ – σύνταξη στα 60 και 58 οι γυναίκες, καμιά σύνταξη κάτω απ’ τα 900 ευρώ ,κλπ ( Παρεμβάσεις),, έλεγχος της εισφοροδιαφυγής – συνδιαχείριση των ταμείων, ΑΔΕΔΥ..) γιατί «δεν φτάνει το, Να μην περάσει το νέο νομοσχέδιο».

Πραγματικά θα θέλαμε να μας εξηγήσουν, αν θεωρούν εύκολη τη μάχη ενάντια στην αντιασφαλιστική επιδρομή και έχουν τη νίκη στο τσεπάκι. Για μας, αυτό που λείπει απ’ το κίνημα δεν είναι η προτασεολογία, αλλά η εμπιστοσύνη στην αποτελεσματικότητα των αγώνων. Μια νικηφόρα έκβαση λοιπόν αυτής της πάλης, θα δώσει κουράγιο και ελπίδα στον κόσμο της δουλειάς να συνεχίσει να αγωνίζεται για όλα όσα του στερούν και όσα του ανήκουν. Ο πολιτικός στόχος «να μην περάσει το νέο αντιασφαλιστικό» είναι επιθετικό αίτημα γιατί φέρνει αντιμέτωπους τον κόσμο της δουλειάς μ’ όλους αυτούς που του κλέβουν τον κόπο του ( κεφάλαιο, κυβέρνηση, ιμπεριαλιστές). Η κοινή δράση, που είναι επιτακτικά αναγκαία, πάνω σ’ αυτή τη βάση πρέπει να οικοδομηθεί με στόχο να βγει μαζικά ο λαός στο δρόμο του αγώνα.

Είναι γεγονός ότι οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα υπονόμευσαν αγώνες ,έσπειραν την απογοήτευση, καλλιέργησαν αυταπάτες και σήμερα επιδιώκουν να καναλιζάρουν την οργή και τη διάθεση για αγώνα των εργαζομένων σε ανώδυνες, για τη κυβέρνηση και το σύστημα, κινητοποιήσεις. Έτσι η μεν ΑΔΕΔΥ απ’ τις περιφερόμενες συγκεντρώσεις κατέληξε σε μια 24ωρη στις 4 Φλεβάρη μαζί με τη ΓΣΕΕ, ενώ η ΟΛΜΕ δέησε και αποφάσισε γενικές συνελεύσεις, για να εισηγηθεί …..την απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 4 Φλεβάρη. Άλλες δε δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά, έχουν ονομάσει τις ακτιβίστικες –συμβολικές ενέργειες των λίγων, «μαχητικές κινητοποιήσεις», υποτιμώντας τις διαθέσεις του κόσμου, αλλά και την αναγκαιότητα των μαζικών διαδικασιών –γενικών συνελεύσεων- για τη λήψη αποφάσεων. Όμως οι νικηφόροι αγώνες ποτέ δεν έγιναν από συνδικαλιστικές ή πολιτικές δυνάμεις, αλλά απ’ το μαζικό, ταξικά προσηλωμένο εργατολαϊκό κίνημα. Όσοι λοιπόν επενδύουν απλά στην καταγραφή τους σαν «αγωνιστές» μακριά απ’ τους εργαζόμενους , «για τους εργαζόμενους», ενισχύουν τη λογική της ανάθεσης και αποθαρρύνουν ουσιαστικά να ξεδιπλωθεί πραγματικό κίνημα που να βάλει φρένο στην αντιλαϊκή λαίλαπα.

Στη μάχη για να μην περάσει το αντιασφαλιστικό τερατούργημα οι εκπαιδευτικοί μαζί με τους άλλους εργαζόμενους πρέπει να δώσουμε μαζικό «παρών» και να συμβάλλουμε ώστε η απεργία της 4^ης Φλεβάρη να αποτελέσει αφετηρία μαζικών παρατεταμένων απεργιακών και άλλων μορφών αγώνων για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα μας στη δουλειά και στη ζωή.

Χανιά, 21-01-2016

Γεωργία Θάνου

Χριστίνα Λιάπη

Χαρά Ξανθάκη

Μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Ο στόχος τους καθαρός: Να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε Να μην περάσει η νέα αντιασφαλιστική καταιγίδα!

Τα δικαιώματα στην ασφάλιση – περίθαλψη αποτέλεσαν κατακτήσεις του εργατικού – λαϊκού κινήματος του προηγούμενου αιώνα όταν η αγωνιστική – ταξική του κατεύθυνση ήταν ισχυρή. Τα δικαιώματα αυτά αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες που καθορίζουν τη ζωή ενός εργαζόμενου μαζί με το εισόδημα και τις εργασιακές σχέσεις. Οι κατακτήσεις αυτές έχουν μπει εδώ και χρόνια στο στόχαστρο όχι, όπως ισχυρίζονται, επειδή το ασφαλιστικό σύστημα δεν έχει διαθέσιμα και τα ταμεία νοσούν. Εχουν μπει στο στόχαστρο γιατί το κεφάλαιο και η ΕΕ (ως μια ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία) κρίνουν πια ότι έχουν το συσχετισμό να συντρίψουν κι αυτόν τον πυλώνα δικαιωμάτων – ταυτόχρονα μάλιστα με τη συντριβή και των άλλων πυλώνων, δηλαδή τη συνεχή μείωση των μισθών – μεροκάματων και την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Σε αυτή τους την αποθράσυνση το βασικό ρόλο έχει παίξει η μακρόχρονη κυριαρχία αστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων (δηλαδή συστημικών) στο κίνημα, που έκαναν τις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις όχι πυλώνα ανάπτυξης λαϊκών αγώνων, αλλά αρωγό του συστήματος στην εκστρατεία του να επιβάλει κοινωνική ειρήνη (δηλ. υποταγή των εργαζομένων στα συμφέροντα του κεφάλαιου) και να ξεδοντιάσει τις λαϊκές και εργατικές δυνάμεις. Από το ψέμα ότι η νέα αντιασφαλιστική επίθεση επιβάλλεται από δημοσιονομικές ανάγκες, ακόμα πιο τερατώδες είναι το ψέμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ _ΑΝΕΛ, ότι οι νέες ρυθμίσεις δεν θίγουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα:  Ήδη από τον Αύγουστο έχουν ψηφιστεί δραματικές αυξήσεις των ορίων συνταξιοδότησης καθώς και νέες περικοπές σε συντάξεις, επικουρικές, ΕΚΑΣ και εφάπαξ, που προστέθηκαν στις τεράστιες μειώσεις που επιβλήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Τα νέα όρια ηλικίας, σε συνδυασμό με τα χρόνια ασφάλισης που απαιτούνται (με δεδομένη την ανεργία και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων) σημαίνουν δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ταυτόχρονα αποτελούν δικαιολογία για ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις.  Ο χωρισμός της σύνταξης σε "εθνική" και "ανταποδοτική" περιορίζει την υποχρέωση του αστικού κράτους να δίνει ένα μηδαμινό ποσό-επίδομα που δεν διασφαλίζει ούτε καν την επιβίωση των συνταξιούχων. Επιπλέον, μετατρέπει το συλλογικό δικαίωμα στη σύνταξη σε "προσωπική" υπόθεση. Ο νέος τρόπος υπολογισμού βασίζεται στις αποδοχές όλων των χρόνων δουλειάς του ασφαλισμένου, με μικρότερα ποσοστά αναπλήρωσης, ώστε να καταλήγει σε σύνταξη πολύ μικρότερη από τη σημερινή.  Το κόλπο με τη λεγόμενη «προσωπική διαφορά» αποτελεί απόδειξη των μειώσεων που θα γίνουν στις συντάξεις. Δραστική είναι και η περικοπή των επικουρικών με βάση τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος που μετονομάζεται σε "συντελεστή βιωσιμότητας". Παράλληλα, αυξάνονται οι κρατήσεις για τους εργαζόμενους με άλλοθι την αύξηση των εργοδοτικών εισφορών (η οποία μπορεί τελικά και να μην γίνει).  Και βέβαια, η υποτιθέμενη κυβερνητική εκτίμηση ότι με την... ανάπτυξη που θα έρθει το 2018, θα αυξηθούν οι συντάξεις δεν είναι τίποτα άλλο από την κωμωδία της επικοινωνιακής κυβερνητικής πολιτικής. Το αντίθετο θα συμβεί. Νέες και νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις είναι μπροστά. Με όλα αυτά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προωθεί την αντιλαϊκή της πολιτική, σύμφωνα με τις επιταγές του τρίτου μνημονίου που υπέγραψε από κοινού με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι. Εφαρμόζοντας, νομιμοποιώντας και δικαιώνοντας τους αντιασφαλιστικούς νόμους των προηγούμενων αντιλαϊκών κυβερνήσεων. Αυτή την κατάσταση, οι συμβιβασμένες αστικές και ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές ηγεσίες ούτε θέλουν και ούτε μπορούν να την αντιμετωπίσουν. Θα ξαναβγούν στα κανάλια, θα αποπροσανατολίσουν, θα “απαιτήσουν” να “γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα” για να πείσουν ότι η αντιασφαλιστική επίθεση γίνεται επειδή δήθεν δεν υπάρχουν χρήματα. Με τον τρόπο αυτό βοηθούν το επικοινωνιακό έργο της κυβέρνησης που λέει ότι είναι αναγκασμένη να πάρει μέτρα “γιατί οι προηγούμενοι έριξαν έξω το ασφαλιστικό σύστημα”. Θα μιλήσουν για “αιτία πολέμου”, θα κάνουν και καμιά τηλεοπτική, θεαματική ενέργεια για να κάνουν το δικό τους μάρκετινγκ, αποθαρρύνοντας όμως ουσιαστικά να ξεδιπλωθεί πραγματικό κίνημα και επιδιώκοντας τελικά να στείλουν εμάς τους εργαζόμενους ήσυχα ήσυχα στα σπίτια μας. Το έργο τους το ξέρουμε καλά. Μόνη ελπίδα μας, η κατάσταση να φύγει από τον έλεγχο των ηγεσιών αυτών. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν οι εργαζόμενοι πάρουμε την υπόθεση της οργάνωσης του αγώνα στα χέρια μας. Μόνο αν γίνουν πραγματικά βήματα ουσιαστικής συζήτησης και οργάνωσης του αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς – μόνο τότε η άνεση που δείχνουν ξένα και ντόπια αφεντικά και το πολιτικό τους προσωπικό μπορεί να γίνει φόβος ότι η επίθεση θα μπλοκαριστεί! Να μην περάσει η νέα αντιασφαλιστική επιδρομή – Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο - Όλοι στις συνελεύσεις, στις απεργίες και στους δρόμους να τους σταματήσουμε Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα, με ανθρώπινους μισθούς, με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους. Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών deltioake.blogspot.gr 

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!!

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙ-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ 

ΜΕΤΡΑ

Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα,

 με ανθρώπινους μισθούς,

 με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 

 ΚΑΙ 

ΠΟΡΕΙΑ

Ανατροπή των δικαιωμάτων σε ασφάλιση – περίθαλψη: Οικονομικό-λογιστικό ζήτημα ή ταξική ρεβάνς;

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 εξελίσσεται η επίθεση στα δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους τον προηγούμενο αιώνα. Τη δεκαετία του ’90 προωθήθηκε μια γενικευμένη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και το 2000 ήρθε η πρώτη προσπάθεια ασφαλιστικής αντιμεταρρύθμισης. Αυτές οι απανωτές «τροχιοδεικτικές» βολές του συστήματος για να ανιχνεύσει αντιδράσεις, πήραν, μέσω των μνημονίων, από το 2010 και μετά, μια μορφή πραγματικής χιονοστιβάδας, με στόχο την ολοκληρωτική συντριβή οποιοδήποτε δικαιώματος σε όλους τους τομείς που καθορίζουν τη ζωή του λαού: καταβαράθρωση των μισθών, πλήρης ελαστικοποίηση και διάλυση των εργασιακών σχέσεων, ουσιαστική απελευθέρωση των απολύσεων, δραματική μείωση των υπηρεσιών στην περίθαλψη, μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας, όξυνση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, αναίρεση πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών.


Αν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης αποτέλεσε μια παραπάνω αφορμή και όχημα… εκτροχιασμού αυτής της συνολικής επίθεσης, δεν είναι ωστόσο η πραγματική αιτία. Η πραγματική αιτία δεν είναι άλλη από τον ταξικό συσχετισμό δύναμης. Ο καπιταλισμός δεν είχε ποτέ στο DNA του ο,τιδήποτε είχε να κάνει με λαϊκά δικαιώματα. Πουθενά δεν είναι γραμμένο σε αυτό το DNA ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να παίρνουν κάποτε σύνταξη ή να τους παραχωρείται δωρεάν περίθαλψη. Ο,τι παραχώρησε ο καπιταλισμός , το παραχώρησε κάτω από έναν συνολικό διαφορετικό συσχετισμό που καθορίστηκε από τη Ρώσικη Επανάσταση, από την Κινέζικη Επανάσταση, από καθημερινούς αγώνες και από μια συνολική συγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος σε επαναστατική κατεύθυνση. Τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, μέσα στο λαϊκό κίνημα η κατεύθυνση της αναμέτρησης με το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα έχανε έδαφος από την κατεύθυνση της συνδιαλλαγής, της ενσωμάτωσης και της συνδιαχείρισης. Η ανατροπή του συσχετισμού μέσα στο λαϊκό κίνημα το αποσυγκρότησε ολοκληρωτικά, ξεδόντιασε τη δυναμική του και άφησε το σύστημα να παίζει χωρίς αντίπαλο.


Οι κατακτήσεις σε ασφάλιση – περίθαλψη δε θα μπορούσαν να είναι έξω από το λογαριασμό. Ο καπιταλισμός που ποτέ δεν μπόρεσε να «χωνέψει» τις κατακτήσεις αυτές γυρίζει στη φυσική του κατάσταση: «Τα ασφαλιστικά δικαιώματα πρέπει να συντριβούν». Αν μπορούσαν θα ψήφιζαν νόμο που θα όριζε ότι οι άνθρωποι θα παίρνουν σύνταξη μία μέρα πριν το θάνατό τους… Ας μην υπάρχουν, λοιπόν, αυταπάτες ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που αποδέχεται απολύτως το πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και του καπιταλιστικού κέρδους θα προστατεύσει τις κατακτήσεις αυτές. Η νέα αντιδραστική συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ και το άμεσο μέλλον θα τα επιβεβαιώσουν, δυστυχώς, όλα αυτά.


Δεν είναι λοιπόν λογιστικό το πρόβλημα. Τα λογιστικά ζητήματα (που κι αυτά έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα της ταξικής επίθεσης σε άλλους τομείς, όπως η μαύρη εργασία και η κλοπή των αποθεματικών) χρησιμοποιούνται για να θολώσουν τα νερά και να βάλουν τα θύματα – εργαζόμενους να μετακινηθούν από τη διεκδίκηση δικαιωμάτων στην αδιέξοδη αναζήτηση «βιώσιμου ασφαλιστικού συστήματος».


Ο δρόμος, όμως είναι άλλος. Το πραγματικό καθήκον των εργαζομένων είναι η συγκρότηση ενός μαζικού ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ. Και σε αυτά τα δικαιώματα εντάσσονται και η σύνταξη και η περίθαλψη. Και μάλιστα (όπως το δικαίωμα στη στέγη, στο νερό, στο ρεύμα, στην παιδεία κλπ.) δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με ανταποδοτικότητα. Η παροχή τους πρέπει να είναι πλήρης, δωρεάν και καθολική. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις! Αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να ικανοποιηθεί σε έντιμους συμβιβασμούς στο πλαίσιο που ορίζουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά. Αλλά σε αντιπαράθεση μαζί τους!

Απόφαση (πλαίσιο και πρόγραμμα δράσης) της Γενικής Συνέλευσης της ΕΛΜΕ Πειραιά της 13ης Μαρτίου 2008*

ΟΛΟΙ στους δρόμους! ΟΛΟΙ στον αγώνα!
Μαζί με τους απεργούς σε ΔΕΗ, ΟΤΑ, Λιμάνια, Τράπεζες! Κοινός αγώνας
Το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο να μην περάσει!

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας επίθεσης φτάνει στην κορύφωση του. Επί μήνες η κυβέρ­νηση θόλωνε τα νερά. Έβαζε όλο τον προπα­γανδιστικό της μηχανισμό να μιλάει για "ήπιες αλλαγές". Καλλιεργούσε έδαφος εφησυχασμού και "κοινωνικού διαλόγου" με την ηγεσία των συνδικάτων. Ιδιαίτερα στις 15 Φλεβάρη, με την ομιλία του στην βουλή, ο Πρωθυπουργός επιχεί­ρησε να εξαπατήσει τους εργαζόμενους και να ενισχύσει τη διάχυτη αίσθηση ότι δεν έρχεται και καμία σπουδαία αλλαγή. Μόλις όμως έδωσε στη δημοσιότητα το νομοσχέδιο, αποκαλύφθηκε ότι ετοιμάζει μία καταιγίδα αντεργατικών, αντι­λαϊκών, αντιασφαλιστικών μέτρων, που θίγουν όλους τους ασφαλισμένους! Τα μέτρα χτυπούν τις γυναίκες, παλιούς, νέους και μελλοντικούς εργαζόμενους, τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ και τους ελευθέρους επαγγελματίες.

Δεν πρόκειται για μια κλαδική μάχη. Πρόκειται για μια κορυφαία ταξική, πολιτική μάχη. Από τη μία είναι το κεφάλαιο που επιτίθεται και από την άλλη οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη που υπερασπίζονται τις κατακτήσεις τους.
Μερίδα του τύπου ισχυρίζεται ότι τα μέτρα αφορούν μικρό μέρος του πληθυσμού. Θέλουν να αποπροσανατολίσουν και διασπάσουν τον κοινό αγώνα ώστε να περάσει το νομσχέδιο και να ανοίξει ο δρόμος και για χειρότερα.

Είναι ψέμα ότι τα μέτρα δε θίγουν τους εκπαι­δευτικούς και γενικά τους δημόσιους υπαλλή­λους. Αντίθετα, το χτύπημα είναι σημαντικό:
α) Οι συντάξεις των εκπαιδευτικών μειώνονται δραστικά! Από τον Ιανουάριο 2008 η κυρία σύνταξη άρχισε να μειώνεται, λό­γω του ν. Ρέππα. Επί μία δεκαετία θα μειώνεται σταδιακά ώστε να φθάσει στο 70% του μέσου ό­ρου της τελευταίας πενταετίας. Δηλαδή σταδια­κά η κυρία σύνταξη θα μειωθεί περίπου κατά 15%. Το νέο νομοσχέδιο προβλέπει συγχώνευση των 2 επικουρικών ταμείων. Το ΜΤΠΥ θα εξα­φανισθεί και η μία από τις δυο επικουρικές συ­ντάξεις θα χαθεί. Ουσιαστικά το νέο νομοσχέ­διο "κλέβει" μία ολόκληρη επικουρική σύνταξη! Πρακτικά αυτό σημαίνει μείωση του συνολικού ποσού της σύνταξης κατά 16%. Το συνολικό ύψος της σύνταξης των εκπαιδευτικών μειώνεται τελικά δυο φορές. Ο ν. Ρέππα μειώνει την κυρία σύνταξη σταδιακά κατά 15% και το νέο νομο­σχέδιο μειώνει την επικουρική κατά 16%!
β) Λεηλατούνται όσοι τολμήσουν να βγουν στη σύνταξη πριν την 35ετία. Για τις πρόωρες συντα­ξιοδοτήσεις η ετήσια μείωση είναι σήμερα 4,5%. Με το νέο νομοσχέδιο γίνεται 6%. Αν ένας ερ­γαζόμενος συνταξιοδοτηθεί 5 χρόνια νωρίτερα, τότε η σύνταξη του θα μειωθεί κατά... 30%!
γ) Πιέζονται όλοι να παραμείνουν στην εργασία τους περισσότερο από 35 χρόνια. Για κάθε χρό­νο παραμονής στην εργασία, άνω της 35ετίας, το νέο νομοσχέδιο δίνει αύξηση 3,3%. Δεδομένου ότι το ύψος της σύνταξης είναι ανεπαρκές για τις βιοποριστικές ανάγκες, πολλοί θα επιλέξουν να συνεχίσουν να εργάζονται και μετά την 35ετία.
δ) Αυξάνονται τα όρια ηλικίας για τις γυναίκες με ανήλικα παιδιά. Θίγεται περίπου το 80% των μητέρων με ανήλικα παιδιά. Θα συνταξιοδοτη­θούν 5 χρόνια αργότερα!
ε) Περιορίζονται σημαντικά οι δυνατότητες για πρόωρη συνταξιοδότηση. Καταργείται το δικαί­ωμα των εκπαιδευτικών να βγαίνουν στη σύντα­ξη μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας με μειωμένη σύνταξη (30/35).
στ) Δημιουργείται ταμείο δημοσίων υπαλλήλων. Το νομοσχέδιο προβλέπει τη δημιουργία "ταμεί­ου δημοσίων υπαλλήλων" για την κυρία σύνταξη. Επιδιώκουν έτσι να ανοίξουν το δρόμο για το τζογάρισμα των εισφορών και να αρχίσουν πάλι τις γνωστές αλχημείες και τη χιλιοειπωμένη προ­παγάνδα για τα προβληματικά ταμεία.

Λογιστικές αλχημείες
Ένα νέο σημαντικό στοιχείο είναι ότι η κυ­βέρνηση υιοθετεί τις προτάσεις της συνδικαλι­στικής ηγεσίας για τον "κουμπαρά"! Προτείνει να χρησιμοποιείται μέρος των εσόδων από τις α­ποκρατικοποιήσεις για να χρηματοδοτηθεί το α­σφαλιστικό (πρόταση των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ!). Το γεγονός αυτό δείχνει πόσο επικίνδυνη είναι η αποδοχή από το συνδικαλιστικό κίνημα του ψεύ­τικου κυρίαρχου ισχυρισμού ότι δήθεν "υπάρχει λογιστικό πρόβλημα στο ασφαλιστικό".
Το ζήτημα του α­σφαλιστικού δεν είναι λογιστικό αλλά πολιτικό. Εκφράζει την απόφαση του κεφαλαίου να ξε­μπερδεύει με κατακτήσεις δεκαετιών των εργα­ζομένων σε σχέση με την περίθαλψη και τις συ­ντάξεις. Η κατεύθυνση αυτή υπάρχει σε όλη την Ευρώπη, σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, ανε­ξάρτητα από την οικονομική τους υπόσταση.
Δείχνει, επίσης, πόσο επικίνδυνη είναι η προ­σπάθεια μετατροπής του κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης των εργαζομένων σε φόρουμ συνδιαλλαγής και κατάθεσης "εποικοδομητικών" προτάσεων στον ταξικό αντίπαλο.
Δυναμώνει η αντίστασηΟι δυο επιτυχημένες γενικές απεργίες (στις 12 Δεκέμβρη και 13 Φλεβάρη) και οι μαζικές απερ­γιακές διαδηλώσεις που τις συνόδευσαν έδειξαν πως υπάρχουν μεγάλα αγωνιστικά αποθέματα. Οι εργαζόμενοι σε ΔΕΗ, δήμους, Τράπεζα της Ελλάδας και λιμάνια κλιμακώνουν καθημερινά την αντίσταση τους.
Κοινός αγώνας με όλους τους εργαζόμενους!Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώ­που, θα ακολουθήσει δεύτερο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό των υπαλλήλων του δημοσίου. Η κυβέρνηση επιδιώκει να διασπάσει το μέτωπο των εργαζομένων. Για αυτό θα καταθέσει διαδοχικά δυο νομοσχέδια, με διαφορά λίγων μηνών.
Αν το πρώτο νομοσχέδιο ψηφισθεί, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για ακόμα πιο αντιδραστικές ρυθμίσεις τους επόμενους μήνες με νέα εξειδικευμένα νομοσχέδια για τους δημόσιους υπάλληλους. Αν όμως το μαζικό κίνημα υποχρεώσει την κυβέρνηση να το απο­σύρει, τότε θα σταματήσει κάθε επόμενο βήμα της κυβέρνησης σε σχέση με την αντιασφαλιστική επίθεση. Ταυτόχρονα θα ανοίξει και ο δρόμος για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις αλλά και για την κατάργηση των νόμων Σιούφα - Ρέππα.

Όλοι στον αγώνα αταλάντευτα

• Να μην περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο.
• Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!
• Όλοι στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις!

Πρόγραμμα δράσης:

– 48ωρη απεργία 19 - 20 Μάρτη και νέες γενικές συνελεύσεις στις 20 Μάρτη για κλιμάκωση (η πρόταση της ΟΛΜΕ να μην είναι κάτω από 48ωρη απεργία)
– Εξουσιοδοτείται ο εκπρόσωπος της ΕΛΜΕ στη συνέλευση των προέδρων στις 15 / 3 να ψηφίσει, εφόσον υπάρξει, αγωνιστική πρόταση που θα υπερβαίνει τη 48ωρη
– Συνάντηση Επιτροπής Αγώνα στα γραφεία της ΕΛΜΕ την Παρασκευή 14 Μάρτη, στις 5 μ.μ.
– Εξορμήσεις της Επιτροπής Αγώνα στα σχολεία όλες τις επόμενες μέρες

_____________________________________________
* Πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Η αντιασφαλιστική επίθεση θα εκδηλωθεί

Να μην περάσουν οι σειρήνες του εφησυχασμού

Τα σημάδια κρίσης του αστικού πολιτικού σκηνικού - δυνατότητα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής

Η τεράστια επιτυχία της απεργίας της 12ης Δεκέμβρη αλλά και των απεργιακών συγκεντρώσεων σε όλη τη χώρα έδειξε ότι το πέρασμα της αντιασφαλιστικής επιδρομής δε θα είναι περίπατος για την κυβέρνηση και την κυρίαρχη τάξη: Τεράστια ποσοστά συμμετοχής στην απεργία στο δημόσιο τομέα και μεγάλα ποσοστά και στον ιδιωτικό τομέα, παρά τις πιέσεις που ιδιαίτερα εκεί είναι πολύ έντονες.
To προκλητικό και πολλαπλό χτύπημα των δυνάμεων καταστολής στη μαζικότατη πορεία της Αθήνας δείχνει τις προθέσεις αλλά, ταυτόχρονα, και το φόβο της κυβέρνησης μπροστά σε ένα κίνημα που έχει τη δυνατότητα - αν συνεχίσει - να δώσει ένα ηχηρό χαστούκι τόσο σε αυτή όσο και στα κέντρα εξουσίας που τη στηρίζουν.

Η παραίτηση Μαγγίνα χωρίς να αποτελεί ένδειξη αναδίπλωσης, έδειξε τις δυσκολίες που συναντά η κυβέρνηση, η οποία ουσιαστικά επιζητά την εκτόνωση της οργής με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Σε αυτή την αποπροσανατολιστική κατεύθυνση λειτουργούν και οι ανυπόστατες φήμες - που προωθούν τα ΜΜΕ - για δήθεν ηπιότερες αλλαγές. Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργούν και οι καθυστερήσεις των υποταγμένων ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που τολμάνε - παρά την επιτυχία της απεργίας - να μην έχουν βγάλει αγωνιστικό-απεργιακό πρόγραμμα για το από δω και πέρα. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από 1/1/2008 ξεκινάει η μείωση του υπολογισμού της σύνταξης και η αύξηση των ορίων ηλικίας.

Όμως δε θα είναι εύκολο να ξεμπερδέψουν όλοι αυτοί με την οργή των εργαζομένων. Η 12η Δεκέμβρη δημιούργησε ένα κλίμα πίεσης, μια νέα πραγματικότητα. Ωστόσο, πρέπει να γίνουν επειγόντως τα παρακάτω:

• Να μην περάσουν οι σειρήνες του εφησυχασμού. Η αντιασφαλιστική επίθεση αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή του κεφαλαίου και δε θα παραιτηθεί από αυτή έτσι εύκολα.
• Οργάνωση πλατιών επιτροπών εργαζομένων σε κάθε χώρο που θα αναλάβουν πρωτοβουλίες και δε θα αφήσουν την υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ να παζαρέψει πάνω στις πλάτες των εργαζομένων.
• Οργάνωση κινητοποιήσεων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

- Να μην κατατεθεί κανένα νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό
- Να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ
· Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις.
· Πλήρης και δωρεάν περίθαλψη για όλους, η ασφάλιση και η περίθαλψη είναι απόλυτα και καθολικά δικαιώματα.
· Καμία συμμετοχή στο διάλογο-απάτη.

Η απεργία της 12/12 και το από δω και πέρα

Η τεράστια επιτυχία της απεργίας της 12ης Δεκέμβρη αλλά και των απεργιακών συγκεντρώσεων σε όλη τη χώρα (θα πρέπει να τονίσουμε ότι η πορεία στην Αθήνα σημαδεύτηκε απ’ το προκλητικό και πολλαπλό χτύπημα των δυνάμεων καταστολής) δείχνει ότι το πέρασμα της αντιασφαλιστικής επιδρομής δε θα είναι περίπατος για την κυβέρνηση και την κυρίαρχη τάξη. Άλλωστε η παραίτηση Μαγγίνα χωρίς να αποτελεί ένδειξη αναδίπλωσης, δείχνει τις δυσκολίες που συναντά η κυβέρνηση. Ωστόσο, πρέπει να γίνουν επειγόντως τα παρακάτω:

• Άμεση κλιμάκωση, γενίκευση των απεργιών και κινητοποιήσεων αμέσως μετά τις γιορτές.
• Άμεση οργάνωση πλατιών επιτροπών εργαζομένων σε κάθε χώρο που θα αναλάβουν πρωτοβουλίες και δε θα αφήσουν την υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ να παζαρέψει πάνω στις πλάτες των εργαζομένων.

Στην κατεύθυνση αυτή οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών θα καλέσουν το ΔΣ της ΕΛΜΕ να υλοποιήσει την απόφαση της συνέλευσης του Νοέμβρη και να καλέσει πλατιά τους συναδέλφους αμέσως μετά τις γιορτές να συμμετέχουν σε επιτροπές αγώνα για την υπεράσπιση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων.

ΑΠΕΡΓΙΑ – ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΠΑΝΤΟΥ

· ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΝΕΑ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ!

· Nα καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

· Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις.

· Πλήρης και δωρεάν περίθαλψη για όλους.

· Καμία συμμετοχή στο διάλογο-απάτη.

ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΜΕ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΡΑΓΜΟ

Όσα αποκαλύπτονται τις τελευταίες μέρες για το τζογάρισμα των αποθεματικών των ταμείων αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Αποτελούν ένα ακόμη επεισόδιο στην επιχείρηση λεηλασίας τους. «Νόμιμα» ή παράνομα, με «διαφάνεια» ή «κάτω από το τραπέζι», αδέξια ή δεξιοτεχνικά, πρώην και νυν κυβερνώντες φουσκώνουν με τα αποθεματικά των ταμείων τις τσέπες διάφορων απατεώνων-μιζαδόρων και τους λογαριασμούς επώνυμων αρπακτικών επιχειρηματιών- χρηματιστών –τραπεζιτών.

Η ληστεία έχει ξεκινήσει από πολύ παλιά με αυτουργό το ίδιο το κράτος που χρησιμοποιούσε τα αποθεματικά των ταμείων άτοκα και τα διοχέτευε σε διάφορες επιχειρήσεις- κεφάλαια που δεν επιστράφηκαν ποτέ, τα λεγόμενα θαλασσοδάνεια- καθώς και για την κάλυψη κρατικών εξόδων ακόμα και για ρουσφετολογικές δουλειές. Με αποτέλεσμα τα ασφαλιστικά ταμεία να αδειάζουν και για να καλύψουν τις ανάγκες τους δανείζονταν με υψηλά επιτόκια που έφταναν ακόμα και στο 20%(!!). Αυτά είναι «νόμιμα». Όπως «νόμιμα» το 23% των αποθεματικών τζογαρίστηκε στο χρηματιστήριο και η περιουσία των ταμείων μόνο την περίοδο 1999-2002 έγινε μικρότερη κατά 3,5δισ€. «Νόμιμα» το 2002 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πούλησε στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα οικόπεδο του άλλου ταμείου των δημοσίων υπαλλήλων του ΜΤΠΥ. Τι κι αν η αξία του ήταν 30 δις, η κυβέρνηση άλλαξε τις αντικειμενικές της περιοχής, έγινε η αγορά στα 8 δις και κατόπιν επανέφερε τις αντικειμενικές. Ποιο σκάνδαλο ;

Η αντιπαράθεση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για διαφάνεια στις αγοραπωλησίες είναι το προπέτασμα καπνού για να μη φαίνεται ότι απώτερος στόχος τους είναι να συνεχιστεί η λεηλασία των αποθεματικών των εργαζομένων, για την ενίσχυση των χρηματαγορών με νέα κεφάλαια. Είναι το άλλοθι που θέλει να διαιωνίσει τη σημερινή κατάσταση νομιμοποιώντας τη στη συνείδηση των εργαζομένων.

Ας εξαγγέλλουν με στόμφο τα περί διαφάνειας και «μηδενικής ανοχής στη διαφθορά» . Και διάφανα να γίνονται όλα (που δε γίνεται) οι «άπληστοι χρηματιστές» θα παραμείνουν άπληστοι γιατί η ύπαρξή τους συνδέεται με το κέρδος. Οι διοικήσεις των ταμείων θα παραμείνουν «ανίδεες» και θα ενοχοποιούνται για την αποτελεσματικότητα των ενεργειών τους. Και καλά οι διάφοροι γαλαζοπράσινοι κομματικοί, οι συνδικαλιστές εκπρόσωποι των εργαζομένων(;;). Μαζί καθεστωτικοί και «ταξικοί» να κάθονται να ακούν τους διάφορους Πρινιωτάκηδες. Όσο για τις εισαγγελικές διώξεις, αποτελούν το «κλείσιμο» της υπόθεσης. «Θα μπει το μαχαίρι στο κόκαλο» για να συνεχίσουν να κρατούν «πιρούνι για τα φιλέτα».

Και όλοι αυτοί που ληστεύουν τα ασφαλιστικά ταμεία καλούν τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Εκεί που μας κλέψανε τον γάιδαρο, μας ζητούν και το σαμάρι.

Ληστεύουν τα ταμεία των ασφαλισμένων για πολλές δεκαετίες και στη συνέχεια δηλώνουν ξεδιάντροπα πως τα ταμεία θα καταρρεύσουν, αφού εκεί βρίσκεται μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Και όσο πιο πολλά ληστεύουν τόσο περισσότερο αυξάνουν τους εκβιασμούς και τις απειλές για να αποδεχτούν οι εργαζόμενοι ακόμα μεγαλύτερες αυξήσεις των ορίων συνταξιοδότησης και παραπέρα μείωση των συντάξεων. Να αποδεχτούν σε τελική ανάλυση την κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης και την είσοδό τους στον κοινωνικό μεσαίωνα.
Θα το πούμε ξανά. ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΑΜΕΙΩΝ. Είναι στάχτη στα μάτια των εργαζομένων με τις πλάτες τις συνδικαλιστικής ηγεσίας η προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει πως οι ανατροπές που προωθήθηκαν και προωθούνται στα ασφαλιστικά δικαιώματα είναι προϊόν οικονομικού «προβλήματος των ταμείων» και όχι ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα που αφορά την παραπέρα επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων. Αποπροσανατολίζει την πάλη των εργαζόμενων η θέση της «αδυναμίας» των ταμείων να δώσουν συντάξεις. Όταν δόθηκαν οι πρώτες συντάξεις υπήρχαν στην ουσία ασφαλιστικά ταμεία; Τι ήταν αυτό που ανάγκασε το σύστημα να τις δώσει; Ήταν ή όχι οι διεκδικήσεις και οι αγώνες των εργαζομένων; Ξεχνιέται σκόπιμα πως όταν δόθηκαν οι συντάξεις, όταν σε μια ολόκληρη πορεία αγώνων κατακτήθηκε το ασφαλιστικό σύστημα, δεν ήταν επειδή υπήρχαν γενικώς χρήματα στο κράτος αλλά επειδή το δικαίωμα αυτό ακριβώς κατακτήθηκε με αγώνες.

Συνεπώς, το πώς και το από πού θα βρεθούν τα χρήματα των ταμείων δεν είναι ζήτημα προτάσεων διαχείρισης και μελέτης, είναι ζήτημα αγώνα, αφενός, για να μην περάσει η επερχόμενη προσπάθεια ανατροπής του ασφαλιστικού και, αφετέρου, για να διευρυνθούν οι υπάρχουσες κατακτήσεις. Όσο για το αίτημα περί «αυτοδιαχείρισης των ταμείων» όσοι έχουν τέτοιες απόψεις οφείλουν να γνωρίζουν πως στον καπιταλισμό με καπιταλιστικό τρόπο αβγαταίνει το κεφάλαιο και σίγουρα σε βάρος του κόσμου της δουλειάς.

Το ζήτημα της σύνταξης (και όχι το πρόβλημα όπως προσπαθεί να μας πείσει η κυβέρνηση) είναι μέγεθος πολιτικό και όχι ζήτημα προτάσεων για τη σωτηρία των ταμείων. Έχει σχέση με τους αγώνες των εργαζομένων, με το βαθμό έντασης της ταξικής πάλης.

Οι εκπαιδευτικοί, όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να συγκροτήσουν την πάλη τους στην κατεύθυνση να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό, υπερασπίζοντας το μόχθο και τη ζωή τους. Η υλοποίηση αυτού του στόχου θα ενισχύσει την αγωνιστική κατεύθυνση στο εργατικό κίνημα, θα αποτελέσει όρο για τη διεύρυνση των σημερινών δικαιωμάτων και καταχτήσεων.

Οι εργαζόμενοι έχουμε τη δύναμη -το αποδείξαμε και στη περίπτωση των μέτρων Γιαννίτση- να βάλουμε φραγμό στην επιχείρηση ξεριζώματος των δικαιωμάτων μας.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ - ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΓΩΝΑΣ για

· Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ –ΠΑΣΟΚ
· Καμιά αύξηση ορίων ηλικίας καμιά αύξηση ασφαλιστικών εισφορών
· Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις
· Όχι στο τζογάρισμα των αποθεματικών στο χρηματιστήριο
· Ενιαία ασφαλιστικά δικαιώματα

· Πλήρης και δωρεάν περίθαλψη για όλους

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 15/5/07