"Τα μάτια δεν καλοθωρούν
στο μάκραιμα του τόπου,
μα πιο μακρά και πιο καλά
θωρεί η καρδιά τ’ ανθρώπου."
Ο κορωνοϊός μας απειλεί. Όσο μπόι του λείπει τόσο βάρος έχει. Φορτώθηκε
όλα τα κουσούρια του συστήματος που τον γέννησε. Μαζί δρουν. Αντιμετωπίζουν τη
ζωή και την εργασία ως πράγματα αντίθετα και σκορπούν διλλήματα. Αν πέσουμε στη
λογική των διλλημάτων, είμαστε χαμένοι.
Οι μέρες της καραντίνας κυλούν παράξενα. Πόσες φορές είχαμε ευχηθεί να αλλάξει η
μονότονη ζωή μας;
Ψέματα λέγαμε!
