Πού βρίσκεται και πώςθα προχωρήσει το κίνημα των εκπαιδευτικών (Συμβολή στις μάχες που έχουμε μπροστά μας)

 

Το υπουργείο παιδείας συνεχίζει την επιθετική πολιτική του σε όλα τα μέτωπα. Οι διώξεις και τα πειθαρχικά δίνουν και παίρνουν σε όλη την επικράτεια σε μια προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί κλίμα τρομοκράτησης και εκφοβισμού, να εφαρμοστεί η αξιολόγηση, να φιμωθεί κάθε φωνή που υψώνεται ενάντια στη βαρβαρότητα ενός συστήματος που φέρνει τον πόλεμο, τη φτώχεια, την διάλυση δικαιωμάτων και την καταστολή στις ζωές μας. Προωθεί την αξιολόγηση με λύσσα, όχι βέβαια γιατί θέλει να βελτιώσει την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς αλλά γιατί η αξιολόγηση αποτελεί ένα πολυεργαλείο πειθάρχησης και χειραγώγησης στις αντιδραστικές εκπαιδευτικές πολιτικές του συστήματος και του υπουργείου. Θέλει τον εκπαιδευτικό με σκυμμένο το κεφάλι να διδάσκει με αυτή του τη στάση την υποταγή στους μαθητές του. Θέλει τα σχολεία, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές κατηγοριοποιημένους, ώστε η εκπαίδευση να μην είναι για όλους αλλά για λίγους κι εκλεκτούς, γεμάτη ταξικούς φραγμούς για την πλειοψηφία των παιδιών του λαού.

Εκλογικά αποτελέσματα των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών και κάποιες βασικές εκτιμήσεις

Εκλογικά αποτελέσματα των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών στα πρωτοβάθμια σωματεία της εκπαίδευσης και κάποιες βασικές εκτιμήσεις

Σοβαρές δυσκολίες συναντά το κίνημα των εκπαιδευτικών, παρά την πανθομολογούμενη οργή που χαρακτηρίζει τον κλάδο, αλλά και την πεισματική άρνησή του να συναινέσει στα διάφορα αντιλαϊκά μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση απέναντι στους εκπαιδευτικούς και τη μαθητική νεολαία, με ρυθμό πολυβόλου. Οι διαθέσεις αυτές των εκπαιδευτικών εκφράστηκαν κατ’ επανάληψη, είτε μέσω της σημαντικής συμμετοχής στη γενική απεργία στις 9 Νοέμβρη, είτε μέσω της όχι αμελητέας μαζικοποίησης της απεργιακής συγκέντρωσης στην Αθήνα κατά την εκπαιδευτική απεργία στις 15 Δεκέμβρη (που όμως δεν συνοδεύτηκε από σοβαρά απεργιακά ποσοστά), είτε με διάφορους τρόπους «παθητικής αντίστασης» που υποδεικνύουν τη διάθεσή τους να ψάξουν τρόπους για να μη διευκολύνουν το προχώρημα της επίθεσης – τρόποι, εν πολλοίς, όχι αποτελεσματικοί.

Εκτιμήσεις, θέσεις και ο αγώνας που πρέπει να δοθεί από τους εκπαιδευτικούς

Η επέλαση του παρελθόντος

Ετος 2022: Οι νομπελίστες επιστήμονες προτείνουν τρόπους να βράζουμε τα μακαρόνια σε δύο λεπτά και οι υπουργοί οικονομικών ιμπεριαλιστικών γιγάντων –όπως νιώθουν- βρίσκουν τρόπους για… στεγνό μπάνιο, με σφουγγαράκι, χωρίς ζεστό νερό. Τα φώτα θα κλείνουν νωρίς και οι μαθητές πρέπει να κουβαλάνε στα σχολεία τους βαριές κουβέρτες. Αυτή είναι η διέξοδος που προτείνει το σύστημα, αυτό είναι το γκροτέσκο αφήγημά του.

Ετος 2022: Η… παγκόσμια ειρήνη και ευημερία που έταζε ο νικητής παγκόσμιος καπιταλισμός μετριέται πια σε πολλές συγκρούσεις από άκρο σε άκρο του πλανήτη, σε πυρηνική ρητορική (για την ώρα), σε φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση. Οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών διαλύουν χώρες, πολέμαρχοι που θυμίζουν τον 17^ο αιώνα κατασπαράζουν τα κομμάτια τους,

Σημεία απολογισμού στη -μέχρι τώρα- μάχη των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση ΠΩΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ

 

Οι εκτιμήσεις και η πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΜΑΧΗΤΕΣ

Η μάχη που δόθηκε και οι μάχες που έχουμε μπροστά μας

  

Σημεία απολογισμού

στη -μέχρι τώρα- μάχη των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση

ΠΩΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ

 

1.                  Όροι δυσφορίας, ανησυχίας και οργής συσσωρεύτηκαν σε μια ολόκληρη διαδρομή που «πύκνωσε» πολύ μέσα στην πανδημία, από το Μάρτη του 2020. Όροι με βάση τη γενικότερη κατάσταση και την πολιτική του συστήματος, αλλά κυρίως με βάση τις εξελίξεις μέσα στην Εκπαίδευση, την ολόπλευρη επίθεση του συστήματος σε μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς. Πρέπει να ξεχωρίσουμε το «μακρύ καψόνι της τηλε-εκπαίδευσης» σαν ιδιαίτερη αιτία της οργής που συσσωρεύτηκε. Και επίσης πρέπει να επισημάνουμε τη διαρκώς χειρότερη και από κάθε άποψη, κατάσταση στα σχολεία που γκρεμίζει τους μύθους του «λειτουργού», του «ελεύθερου παιδαγωγού» και η οποία φορτώνει με αδιέξοδα και εντάσεις την καθημερινότητα του νηπιαγωγού/δασκάλου/ καθηγητή.

Να «μάθουμε» ξανά τη δύναμη της μαζικής πάλης Να δώσουμε την κεντρική μάχη ενάντια στην αξιολόγηση και στις πολιτικές τους!

           

Πού βρισκόμαστε

Από την περσινή χρονιά περιγράφουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι «μεγάλο» σε ότι αφορά την εκπαίδευση. Το επιβεβαίωσε η υπουργός Παιδείας με τη δήλωσή ότι «μαθητές και εκπαιδευτικοί θα αντικρύσουν ένα άλλο σχολείο».

Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια ολομέτωπη επίθεση του συστήματος σε κάθε έννοια δικαιώματος μέσα στην εκπαίδευση. Βασική επιδίωξη αποτελεί η δημιουργία ενός σχολείου πιο εχθρικού και ταξικού απέναντι στα παιδιά του λαού. Που θα τα αποθαρρύνει, θα τα πειθαρχεί και θα τα προετοιμάζει για το εργασιακό μέλλον που έχει ήδη διαμορφώσει. Σε αυτό το σχολείο οι εκπαιδευτικοί -με διαλυμένες εργασιακές σχέσεις και υπό συνεχή τρομοκρατία- θα καλεστούμε να είμαστε τα «μέσα» μεταβίβασης αυτής της πολιτικής στους μαθητές. Αυτό επιδιώκεται με το πέρασμα της αξιολόγησης!

ΠΑΜΕ, συνέχιση αγώνα: Ιδού η Ρόδος…

Στην ανακοίνωση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών υπάρχει η εκτίμηση ότι χωρίς την αποφασιστική συμβολή του δεν θα τραβιόνταν τα πράγματα από τις Ομοσπονδίες εκεί που τραβήχτηκαν…

Ας μην διαφωνήσουμε γι’ αυτό ετούτη τη στιγμή της απαιτούμενης ενότητας στη δράση …

Επίσης δεν θα είχε να προσθέσει ή να αφαιρέσει κανείς κάτι από την κριτική στο χώρο των Παρεμβάσεων της πρωτοβάθμιας για το ότι  ένα(σημαντικό;) κομμάτι τους ψήφισε στη ΔΟΕ και προωθεί το χαρτί της "αντιαξιολόγησης" στους δείκτες του Υπουργείου, ομού μετά των καθεστωτικών δυνάμεων…

Δεν θα μπορέσουμε να διαφωνήσουμε αν και υπάρχει στο κείμενο του ΠΑΜΕ η θέση πως «δεν είναι τώρα η ώρα για ενιαίο κείμενο». Δηλαδή θα είναι αύριο;

Περί αξιολόγησης 7 ερωτήσεις και η αναγκαία απάντηση των εκπαιδευτικών

 

1. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΑΠΟΔΙΔΕΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ;

            H χρήση του συγκεκριμένου όρου παραπέμπει σε ένα ακόμη ΨΕΜΑ. Όπως τα χαράτσια βαφτίζονται εισφορές αλληλεγγύης, η απελευθέρωση των απολύσεων  -καταπολέμηση της ανεργίας, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και οι μισθοί εξαθλίωσης - ανταγωνιστικότητα έτσι και η αντιδραστική επίθεση σε εκπαίδευση και εκπαιδευτικούς ντύθηκε με το μανδύα της αξιολόγησης. Ας μη δίνουμε σημασία στο τι λένε, ας κατανοήσουμε τι εννοούν και τι επιδιώκουν.

«Απεργία» 16 Ιούνη στην εκπαίδευση: Επίθεση από την κυβέρνηση – εξευτελισμός από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες

Μπροστά σε κρίσιμη καμπή το συνδικαλιστικό κίνημα

Οι τελευταίες βδομάδες ήταν (δυστυχώς με επίπονο τρόπο) πολύ αποκαλυπτικές τόσο για τις επιδιώξεις συστήματος – κυβέρνησης όσο και για την πραγματική κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και την πολιτική κατεύθυνση των συνδικαλιστικών παρατάξεων που βρίσκονται στην ηγεσία των Ομοσπονδιών των εκπαιδευτικών ΟΛΜΕ-ΔΟΕ αλλά και της ΑΔΕΔΥ.

Ας θυμίσουμε σύντομα τα γεγονότα:

Μια σειρά Εργατικά Κέντρα αλλά και ΑΔΕΔΥ - ΠΑΜΕ προκηρύσσουν 24ωρη απεργία στις 3/6 ενάντια στο άθλιο νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Γίνονται λιγότερο ή περισσότερο πραγματικές κινήσεις προπαγάνδισης της απεργίας και σε κάποια σωματεία προσπάθειες συνελεύσεων. Γενικά όλη η κοινωνία ξέρει ότι στις 3/6 υπάρχει απεργία. Όλη εκτός από τη ΓΣΕΕ, η οποία συνεδριάζει στις 31/5 και αποφασίζει απεργία στις 10/6. Μέσα σε λίγα λεπτά η, κατά τα άλλα δυσκίνητη, συνδικαλιστική ηγεσία Εργατικών Κέντρων και ΑΔΕΔΥ - ΠΑΜΕ ακυρώνει την απεργία της 3/6 μέσω απλών… «ορθών ανακοινοποιήσεων», στις οποίες αντιγράφει το περιεχόμενο των παλιών ανακοινώσεων με αλλαγμένη την ημερομηνία της απεργίας από 3/6 σε 10/6!

ΥΛΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΑΦΙΣΑ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2020

Να βγει η ύλη ή η ψυχή;

Ξεκίνησε μέσα στην πρώτη καραντίνα προαιρετικά η Εξ Αποστάσεως «Εκπαίδευση», ασύγχρονη και σύγχρονη και στη δεύτερη καραντίνα έγινε υποχρεωτική. Η κυβέρνηση αποφάσισε την παράταση της περσινής σχολικής χρονιάς και ήταν στις προθέσεις της να ανοίξουν νωρίτερα τα σχολεία τον Σεπτέμβρη, αλλά δεν της το επέτρεψαν οι υγειονομικές συνθήκες. Όλα αυτά για να «ολοκληρωθεί» η ύλη των μαθημάτων. Ασφαλώς, τίποτα δεν ολοκληρώθηκε και η φετινή χρονιά ξεκίνησε σαν πέρσι να κύλησαν όλα ομαλά.

Παρόλες τις κωμικοτραγικές συνθήκες της υποχρεωτικής πλέον τηλε-«εκπαίδευσης», όχι μόνο δε μειώνεται η ύλη των μαθημάτων, αλλά πρέπει να κρατιούνται σχολαστικά βιβλία ύλης και απουσίες ακόμη και στην πρωτοβάθμια. Η Τράπεζα θεμάτων, οι εξετάσεις, τα τηλεδιαγωνίσματα και οι βαθμολογίες παραμένουν στη θέση τους. Ό,τι «διδαχτεί» στο πλαίσιο της  τηλε-«εκπαίδευσης» είναι εξεταστέα ύλη. Οι οδηγίες της κυβέρνησης για τη βαθμολογία των μαθητών και τις εξετάσεις τετραμήνου στη δευτεροβάθμια είναι πολύ επιθετικές μα οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες και οι παρατάξεις είτε σωπαίνουν είτε γενικολογούν.

ΕΝ ΑΡΧΗ

Οι ευχές για ένα καλότυχο νέο έτος συνεχίζονται. Βέβαια, οι ευχές δείχνουν τα συναισθήματά μας και ζεσταίνουν τις σχέσεις των ανθρώπων αλλά δεν καθορίζουν καταστάσεις. Κακοχρονιά ήταν το 2020 κι έφυγε. Κακήν κακώς τη διώξαμε. Όλοι την είχαν άχτι. Μας διέφυγε πως η αρχή της ημερομηνίας, που την λέμε πρωτοχρονιά, δεν είναι παρά ένα σημείο στην περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο, που βάλαμε οι άνθρωποι για να μπορούμε να μετράμε. Στον κύκλο του χρόνου το τέλος και η αρχή ταυτίζονται σε άπειρα σημεία, ευτυχώς.

ΑΞΕΜΟΥΡΙΣΤΑ

Όφου και ήντα πάθαμε, άχι τι θα γενούμε,

ούτε και τις αποκριές δε θα φχαριστηθούμε.

Βγήκε υπουργική εντολή να ξεμασκαρευτούμε

να κάτσουμε στα σπίτια μας και όξω να μη βγούμε.

Και όποιοι καρναβαλιστές τον νόμο δεν τηρήσουν,

τα ΜΑΤ θα τους κυκλώσουνε και θα τους συνετίσουν.

Τούτα αποφασίστηκαν προχθές για το καλό μας,

γιατί εμείς δεν έχουμε κουκούτσι στο μυαλό μας

Αν κάνουμε ό,τι μας πουν και ας φαίνεται στραβό,

θα κορακοζωήσουμε μέχρι τα εκατό.

Αυτός ο κορωνοϊός μας έχει αναστατώσει,

μα η Κικίλιας ο τρανός θα τον κατατροπώσει.

Έβγαλε σχέδιο εκλεκτό με τον Χρυσοχοΐδη,

BULLYING:ΕΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑ

Μαθητής  επιτέθηκε  λεκτικά σε καθηγήτρια για να του σβήσει απουσίες. Η  Κεραμέως  παρέμβηκε  όταν είδε το βίντεο. Ετοιμάζεται να εκμεταλλευτεί το γεγονός!

Μικρά παιδιά ανάγκασαν οκτάχρονη συμμαθήτριά  τους να γλύψει τη λεκάνη της τουαλέτας. Πολλοί συζητούν  για την κρίση των αξιών, της οικογένειας και του σχολείου. Απαντήσεις δε θα δοθούν μέσα απότέτοιες αναλύσεις.

Μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί, όλοι εναντίων όλων. Επικρατεί ένταση και φαγωμάρα. Ο ένας ρίχνει στον άλλον τις ευθύνες.

Οι γονείς δε βάζουν όρια στα παιδιά τους, δεν τα καθοδηγούν σωστά, να παρακολουθήσουν σχολές γονέων!

Τα παιδιά δεν μπορούν να μείνουν λεπτό χωρίς εποπτεία, οι ποινές πρέπει να γίνουν πιο αυστηρές. Ασφυκτικός έλεγχος για το καλό τους!

Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί μεταλλαχθεί σε σώμα όλο μάτια και αυτιά. Αν τηρεί πιστά ένα καθηκοντολόγιο, δε θα είναι «καλυμμένος»;

Και οι κυβερνήσεις μένουν στο απυρόβλητο.

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑ

Σύμφωνα με τη μυθολογία, τα αδέρφια Κράτος και Βία, πιστοί υπηρέτες του Δία, εκτελούσαν αγόγγυστα κάθε θεϊκή εντολή. Για τον Κράτο, προσωποποίηση κάθε ωμής εξουσίας, δίκαιο ήταν ό,τι έλεγε «ο πατέρας θνητών και αθανάτων». Στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης», τα δύο τρομερά αδέλφια βοήθησαν τον Ήφαιστο να δέσει τον Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου, ο οποίος έπρεπε να υπομένει βουβός το ταπεινωτικό μαρτύριο. Η σιγή ήταν κομμάτι της τιμωρία του. Ο Κράτος, που δεν μπορούσε να νοιώσει οίκτο ή φιλία, λέει: «Ελεύθερος κανείς, μονάχα ο Δίας… Είναι σκληρόψυχος ο κάθε νέος αφέντης».

ΜΕ ΟΠΟΙΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΚΑΘΙΣΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ;

ΜΕ ΟΠΟΙΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΚΑΘΙΣΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ;

Με όποιο δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις;

Φυσικά, απαντούν οι περισσότεροι. Ίσως να απορούν πώς τίθεται τέτοιο ερώτημα. Η παροιμία στο τέλος δεν έχει ερωτηματικό.

Αναμφίβολα οι παροιμίες λένε αλήθειες και αποτυπώνουν την ικανότητα του λαού να συμπυκνώνει σε λίγες λέξεις την πολύτιμη πείρα του. Το λάθος γίνεται όταν κάποια από αυτές αυτονομείται, αποκόβεται από τις υπόλοιπες και στέκεται πάνω απ’ όλες ως απόλυτη αλήθεια. Άντε μετά να αναμετρηθείς μαζί της.

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Με έγγραφο του Συντονιστή Ειδικής Αγωγής καλούνται οι σύλλογοι διδασκόντων των σχολικών μονάδων των Εκπαιδευτικών του 1ου ΠΕΚΕΣ να συνεδριάσουν και να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο που αφορά στην επιμόρφωση τους (σε σχέση με τα ζητήματα ειδικής αγωγής). Και με τον τίτλο :Επιμορφωτικές ανάγκες και επιθυμίες!

Οι δυσκολίες του κινήματος των εκπαιδευτικών λύνουν τα χέρια της κυβέρνησης, για να κλιμακώσει την επίθεσή της

(*) Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 810, στις 14/10/2017

Πραγματοποιήθηκε στις ΕΛΜΕ όλης της χώρας κύκλος γενικών συνελεύσεων ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, απόπειρα γενικών συνελεύσεων. Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΕΚ) είχε εισηγηθεί πλαίσιο μιας σαφούς υποστήριξης της κυβέρνησης στην... κοινή πορεία εξόδου από τα μνημόνια (αυτό ήταν το πνεύμα του πλαισίου). Το γεγονός αυτό από μόνο του λειτουργούσε διαλυτικά και αποσυσπειρωτικά. «Κούμπωσε» με την ψυχολογία ήττας που διακρίνει τον κλάδο -αλλά και όλο τον λαό- κι έδωσε ένα αποτέλεσμα παρουσίας λίγων δεκάδων εκπαιδευτικών ανά ΕΛΜΕ. Οι συνελεύσεις κατέληξαν σε ανοιχτά ΔΣ, ενώ η συζήτηση σε πολλές περιπτώσεις καταπιάστηκε με ζητήματα εργασιακής καθημερινότητας και προσομοίασε σε... ανοιχτά ΠΥΣΔΕ (συνδιοικητικά όργανα ανά εκπαιδευτική περιοχή).

Στην ποικιλία των «αιτημάτων» της ΟΛΜΕ συμπεριλαμβάνονταν το... πάγιο -σε όλο τον εκπαιδευτικό αστικό και ρεφορμιστικό συνδικαλιστικό κόσμο- αίτημα για «επιμόρφωση», το επικίνδυνο αίτημα για «Λύκειο αυτόνομη μορφωτική βαθμίδα», το κυβερνητικό αίτημα για «αξιόπιστο απολυτήριο με ενδοσχολικές εξετάσεις και πρόσβαση στην Γ/θμια μετά το απολυτήριο με πανελλαδικές εξετάσεις» και άλλα... πάγια, κάτω από το καπέλο της ανατροπής «των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας και ύφεσης, των πολιτικών ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ», μιας και κυβέρνηση δεν υπάρχει για την ΟΛΜΕ στην ελληνική κοινωνία... Οι δύο (ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ) και μισή (ΠΕΚ) κυβερνητικές παρατάξεις απέδειξαν ποσό επίπλαστες είναι οι διαφωνίες των κομματικών τους φορέων και πόσο στενά μπορούν να συνεργαστούν στην κατεύθυνση της πλήρους απαξίωσης και διάλυσης του συνδικαλιστικού κινήματος.

Με μπόλικο θράσος, τέλος, αυτή η πολύ φερέγγυα ΟΛΜΕ ζήτησε από τον κλάδο «εξουσιοδότηση κήρυξης 24ωρης απεργιακής κινητοποίησης, εάν υπάρξει αιφνιδιασμός από τη μεριά του Υπουργείου».

Αντίστοιχο πρόγραμμα δράσης-αδράνειας πρότεινε και το ΠΑΜΕ: Τις μερικές δεκάδες αιτήματα του πολιτικού του πλαισίου τις υποστήριξε με πρόταση για «24ωρη απεργία, σε περίπτωση που η κυβέρνηση φέρει σε ψήφιση μέτρα περιορισμού των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών», αλλά και αυτό όχι... με τους 70.000 εκπαιδευτικούς της Β/θμιας εκπαίδευσης μόνους τους, αλλά «μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα»!

Όπως είναι φανερό, η λέξη απεργία αποτελεί πλέον μια απαγορευμένη λέξη για την αστική και ρεφορμιστική συνδικαλιστική ηγεσία. Το γεγονός αυτό στη χειρότερη περίπτωση αποτελεί ανοιχτή απεργοσπασία και στην καλύτερη υποταγή και βόλεμα στον αρνητικό συσχετισμό.

Οι Παρεμβάσεις πρότειναν συγκεκριμένο απεργιακό βήμα μέσα στον Οκτώβρη (κάτι που είναι θετικό), αλλά με ένα πλαίσιο που καταλήγει πιθανά σε νέο ατομικό ρεκόρ των Παρεμβάσεων με καμιά εκατοστή αιτήματα! Προβληματική παραμένει η λογική υπεράσπισης των φοβερών και τρομερών αποφάσεων των συνεδρίων της ΟΛΜΕ, καθώς «παραμένουν σε ισχύ όλα τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις του κλάδου όπως διαμορφώθηκαν από το 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, ψηφίστηκαν από τις ΓΣ των ΕΛΜΕ του Σεπτεμβρίου του 2013 από χιλιάδες εκπαιδευτικούς, επιβεβαιώθηκαν στο 17ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ». Θυμίζουμε, ότι οι όποιες θετικές αποφάσεις έχουν παρθεί σε συνέδρια έχουν ξεπουληθεί στην πραγματικότητα από όσους απλώς ήθελαν να τις χρησιμοποιήσουν για να ανέλθουν στο αστικό πολιτικό παιχνίδι.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο που έγινε στις 5 Οκτώβρη δεν κατάφερε να συσπειρώσει στην Αθήνα πάνω από 150 ανθρώπους και στη Θεσσαλονίκη πάνω από λίγες δεκάδες. Στην Αθήνα, μόνο αηδία προκαλούσε η «αγωνιστική» επιστροφή διαφόρων ξεφωνημένων καθεστωτικών συνδικαλιστών, οι οποίοι έπιασαν τις ντουντούκες, ενώ σε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό του θα είχαν πεταχτεί με τις κλωτσιές έξω από τους κόλπους του, με βάση τα άθλια έργα τους ενάντια στον κλάδο.

Ένα τέτοιο κλίμα αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης και του συστήματος. Νιώθει, ότι έχει λυμένα τα χέρια της να κλιμακώσει την επίθεση μέσω του «νέου λυκείου», αλλά και της αξιολόγησης και της παραπέρα διάλυσης των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Πρέπει ωστόσο να γίνει κάτι ξεκάθαρο. Η προπαγάνδα περί «κανονικότητας» και η άνεση κίνησης της κυβέρνησης δεν είναι ένα πραγματικό γεγονός. Αποτελεί αποτέλεσμα της μεσολάβησης ενός παραμορφωτικού φακού που αντιστοιχεί στην αποσυγκρότηση και στην περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Είναι διαπιστωμένο ιστορικά, ότι και οι πιο γελοίες πολιτικές συστημικές λύσεις μπορούν να δείχνουν σοβαρές, ότι και τα πιο μεγάλα αδιέξοδα του συστήματος είναι από αυτό διαχειρίσιμα στο βαθμό που η εργατική τάξη και ο λαός είναι ανασυγκροτημένοι.

Με την έννοια αυτή, χρέος των οργανωμένων δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα (ιδιαίτερα εκείνων που θέλουν να είναι κομμουνιστικές), αλλά και των ανένταχτων αγωνιστών είναι να παλέψουν ενάντια στην εμπέδωση του κλίματος ήττας και να υποστηρίξουν τη θεμελιώδη αρχή της δυνατότητας των λαϊκών αγώνων. Με σταθερή αντιπαράθεση στις γραμμές συμβιβασμού, οι οποίες στους χώρους της εκπαίδευσης εκφράζονται και με λογικές «ιδιαιτερότητας του κλάδου», «αταξικότητας της εκπαίδευσης» και άρα «δυνατότητας προοδευτικής συνδιοίκησής της». Με άλλα λόγια, παρά το γεγονός ότι οι ρεφορμιστικές αυταπάτες είναι βαθιά ριζωμένες στους χώρους της εκπαίδευσης (ως ένα από τα αποτελέσματα της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης που δυσκολεύει την καθαρή ταξική τοποθέτηση στα ζητήματα) η πάλη, σήμερα, ενάντια στις αυταπάτες αυτές είναι παράλληλη με την επιδίωξη να βγει ο κλάδος των εκπαιδευτικών στον δρόμο του αγώνα. Το γενικό πλαίσιο της πάλης προκύπτει από την ίδια την πραγματικότητα και είναι η στόχευση για ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας, των απολύσεων, της ανεργίας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και των ταξικών φραγμών. Για:

Ø  Μαζικούς μόνιμους διορισμούς - Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις στην εκπαίδευση και στη κοινωνία - Όχι στις απολύσεις.

Ø  Να ανατραπεί το πλαίσιο αξιολόγησης - αυτοαξιολόγησης. Όχι στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.

Ø  Αυξήσεις στους μισθούς.

Ø  Κάτω τα χέρια από τα συνδικαλιστικά δικαιώματα - όχι στον κρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Ø  Να μην κατατεθεί το σχέδιο Γαβρόγλου ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.

Για τις αλλαγές στα προγράμματα σπουδών στα γυμνάσια

Όχι στις νέες περικοπές θέσεων εργασίας!

Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών

Οι «αλλαγές» οδηγούν σε απολύσεις και στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων

Εδώ κι έξι χρόνια έχουν σταματήσει οι μόνιμοι διορισμοί στην εκπαίδευση. Οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό συνεχώς αυξάνονται. Την τρέχουσα χρονιά μόνο παράγοντες του ίδιου του υπουργείου τις υπολόγιζαν 26.000 κενά (σε όλες τις βαθμίδες). Στην πραγματικότητα, όταν μιλάμε για κενά στο σχολείο εννοούμε θέσεις εργασίας. 

Το Μάιο του 2013 η τότε κυβέρνηση της ΝΔ αποφάσισε να «αντιμετωπίσει» το πρόβλημα με έναν δραστικό τρόπο: αύξησε το ωράριο των καθηγητών κατά 2 ώρες. Οριζόντιο μέτρο που αφορούσε το σύνολο των καθηγητών κι είχε σαν πρώτο άμεσο αποτέλεσμα να χαθούν 11.000 θέσεις εργασίας.

Αντιδραστικές ανατροπές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για μαθητές και εκπαιδευτικούς

Δημοσιεύτηκε στην «Προλεταριακή Σημαία» φ. 780, 11 Ιούνη 2016

Σαρωτικές, σε αντιδραστική κατεύθυνση είναι οι αλλαγές που προωθούνται στο σύνολο της εκπαίδευσης απ’ την κυβέρνηση. Η περίφημη επιτροπή διαλόγου, αφού «συνδιαλέχτηκε» με τις ντιρεκτίβες του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε, έδωσε στη δημοσιότητα το πόρισμα των 137 σελίδων. Ήδη η κυβέρνηση ψήφισε μέσα στο Πάσχα τις αλλαγές στο δημοτικό, που αφήνουν μαθητές έξω απ’ το ολοήμερο, μειώνουν τα διδασκόμενα μαθήματα και οδηγούν σε μαζικές απολύσεις αναπληρωτών, σε ελαστικοποίηση και διεύρυνση του εργασιακού ωραρίου στην α/θμια, σε συγχωνεύσεις και κλείσιμο νηπιαγωγείων και δημοτικών. Ψήφισε και υλοποιεί απ’ τη νέα σχολική χρονιά ένα «πείραμα πενταετούς διάρκειας» για τα ΕΠΑΛ. Στο όνομα της «ορθολογικής διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού στην εκπαίδευση», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, συγχωνεύει τομείς και ειδικότητες, ενοποιεί τις ειδικότητες των εκπαιδευτικών, συγχωνεύει σχολεία. Τόσο «παιδαγωγικά» και «επιστημονικά τεκμηριωμένα» είναι τα μέτρα που εφαρμόζουν!

ανάσα αξιοπρέπειας ή «πνίξιμο» προσδοκιών;

ανάσα αξιοπρέπειας ή «πνίξιμο» προσδοκιών;

του Αλέξη Φυτσιλή -καθηγητή

Και στην Καρδίτσα λοιπόν – όπως ήταν αναμενόμενο – θάχουμε σήμερα συγκέντρωση στήριξης της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις της με τους Ευρωπαίους «εταίρους». Συγκέντρωση που διοργανώνεται μέσω του γνωστού και «αυθόρμητου» τρόπου των social mediaόπου βέβαια πρωτεργάτες και πρωτοστατούντες είναι στελέχη του τοπικής Νομαρχιακής του ΣΥΡΙΖΑ. Και για άλλη μια φορά καλούνται οι Καρδιτσιώτες, όπως και συνολικά ο ελληνικός λαός να γεμίσει ξανά τις πλατείες.

Καλούνται  όσοι τα προηγούμενα χρόνια φώναζαν «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από ‘δω» να ζητήσουν τώρα να κρατηθεί το 70% και να έρθει πάλι ο ΟΟΣΑ με τα «εργαλεία» του, για να προσθέσει και το υπόλοιπο 30%.

Καλούνται όσοι τα προηγούμενα χρόνια φώναζαν «δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε» να δηλώσουν ότι και χρωστάμε, και θα το «εξυπηρετούμε-ξεπληρώνουμε» στο …διηνεκές (αλλά με κάποιες διευκολύνσεις…), και θα «αξιοποιούμε» τη δημόσια περιουσία, και «φυσικά και πρέπει να πληρώνουμε» και να διάγουμε «λιτό βίο».

Καλούνται όσοι τα προηγούμενα χρόνια φώναζαν «ή εμείς ή αυτοί» να το προσαρμόσουν τώρα στο «και εμείς και αυτοί» και κυρίως αυτοί. Γιατί τώρα δεν είναι «η ώρα της ανατροπής» αλλά του έντιμου και επωφελούς (για ποιον;;) συμβιβασμού.

Καλούνται όσοι τα προηγούμενα χρόνια φώναζαν «ληστές-ληστές, τράπεζες κεφάλαιο και ιμπεριαλιστές» να τους αποκαλούν τώρα συμμάχους, εταίρους, φίλους, μετόχους...

Ναι, πρέπει ο λαός να βγει στους δρόμους και στις πλατείες αρνούμενος να υποταχθεί στους ιμπεριαλιστικούς εκβιασμούς.

Ναι, πρέπει ο λαός να διαδηλώσει, αγωνιζόμενος όμως κάτω από τις δικές του σημαίες, προτάσσοντας τα δικά του συμφέροντα.

Ούτε θεατής, ούτε όμως και κομπάρσος ή  αποτελώντας το ντεκόρ στο κυβερνητικό έργο «η διαπραγμάτευση ξεκίνησε -η συμφωνία έρχεται».

Ο λαός μας δε πρέπει να γίνει συνιστώσα (έστω και «αριστερή») της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά πρέπει να χαράξει τη δική του ανεξάρτητη πορεία.

Γιατί δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνεννόησης με τους ληστές της χώρας.

Γιατί σπέρνοντας αυταπάτες για διαπραγμάτευση, θα θερίσεις υποταγή και συνθηκολόγηση.

Γιατί δεν παλεύεις ενάντια στη λιτότητα όταν αποδέχεσαι το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας και τους δρακόντειους όρους του για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, πρωτογενή πλεονάσματα κλπ.

Γιατί από τη μεσοπρόθεσμη «γέφυρα» που επιχειρειται να συμφωνηθεί για να στηθεί, είναι απαγορευμένη η διέλευση για τα λαϊκα δικαιώματα στην παιδεία, στην υγεία, στην εργασία.

Γιατί δε μπορείς να εκφράσεις τα λαϊκά δικαιώματα δίνοντας διαρκώς, όρκους πίστης στην ΕΕ και το ευρώ, αποκηρύσσοντας κάθε «μονομερή ενέργεια».

Γιατί δε μπορεί να υπάρξει εντός της Ε.Ε. καμιά φιλολαϊκή πολιτική, όπως και δεν μπορεί να υπάρξει εντός του ΝΑΤΟ φιλειρηνική πολιτική.

Γιατί δε μπορεί να υπάρξει λαϊκή κυριαρχία, όταν διαβεβαιώνεις πως «οι κανόνες της ΕΕ μας δεσμεύουν, θα τους σεβαστούμε» και «στόχος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο ενεργητικός ρόλος στη συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ»

Ο λαός πρέπει να βγει στους δρόμους φωνάζοντας

Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΕΤΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΕΞΩ Η ΕΕ, ΤΟ ΔΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ.

Για να ανοίξει το δικό του δρόμο σπάζοντας τα ιμπεριαλιστικά δεσμά. Για να γίνει αφεντικό στον τόπο του.

Τέλος για όσους απλά ζητούν μια ανάσα-αν και ο άνθρωπος δεν είναι μόνο απλά για να αναπνέει- για να συνεχίσουμε να ανασαίνουμε, για να ζήσουμε καλύτερα, ανθρωπινότερα, με αξιοπρέπεια στο σύστημα της εξάρτησης και εκμετάλλευσης, στην εποχή της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και του καπιταλιστικού μεσαίωνα, πρέπει να έρθουμε σε ΡΗΞΗ με τους δυνάστες μας, να ΣΥΓΚΡΟΥΣΘΟΥΜΕ με τους εκμεταλλευτές και φορείς της εξαθλίωσης μας, χωρίς αυταπάτες για περιθώρια κατευνασμού, συμβιβασμού η διαπραγμάτευσης.

Γιατί η ιστορία γράφεται με ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ.

Οι φορείς της βίας καλούν σε «δράσεις κατά της βίας στα σχολεία»!

Να αποκαλύψουμε σε κάθε σχολείο τα μασκαρέματα του υπουργείου

Ας σταματήσουν τα μασκαρέματα οι επιτελείς του υπουργείου. Η πολιτική τους και η κοινωνία τους είναι βουτηγμένες στη βία:

• Στη βία των απολύσεων και της εξαθλίωσης.
• Στη βία της ανεργίας του 50% και της υπόσχεσης για μια ζωή – κόλαση για τη νεολαία.
• Στη βία του εξευτελισμού για τον εργαζόμενο λαό και την εργατική τάξη που αναγκάζεται να δεχτεί μισθούς πείνας και καθημερινές ταπεινώσεις.
• Στη βία του να μην μπορεί ο εργαζόμενος να σπουδάσει τα παιδιά του και να μην τολμάει να αρρωστήσει.
• Στη βία των απαγορεύσεων των απεργιών και των διώξεων των μαθητικών καταλήψεων.
• Στη βία των χημικών, του ξύλου και των συλλήψεων για όποιον αντιστέκεται.
• Στη βία των εκβιασμών, της αποικιοποίησης χωρών, του εξανδραποδισμού λαών.
• Στη βία των πυρηνικών και συμβατικών όπλων για να κομματιαστούν ολόκληρες χώρες.
• Στη βία του πλουτισμού των κηφήνων πάνω στο μόχθο αυτών που παράγουν τον πλούτο.

Σε όλο αυτό το θέατρο βίας, οι επιτελείς του υπουργείου δε βρίσκονται στην μπάντα ούτε των θυμάτων ούτε των παρατηρητών. Αλλά των θυτών. Βρίσκονται στη μεριά αυτών που την ασκούν! Και είναι μια βία τόσο άγρια και βαθιά που δημιουργεί το υπόβαθρο για όξυνση και γενίκευση δύσκολων καταστάσεων στα σχολεία. Και αν τους ήρθε η φαεινή ιδέα να καλέσουν σε «δράσεις κατά της βίας στα σχολεία», το κάνουν για δύο λόγους:

1)      Για να αποκρύψουν την πολιτική και κοινωνική διάσταση του ζητήματος και να παρουσιάσουν το ζήτημα της «σχολικής βίας» σαν ένα ζήτημα εσωτερικό της «σχολικής κοινότητας». Για να ζητήσουν τα ρέστα από τους μαθητές που «είναι βίαιοι» και από τους εκπαιδευτικούς που «δεν το χειρίζονται σωστά».

2)      Μέσω της απολιτικής, της «ατομικοποίησης» και της «ψυχολογικοποίησης» της οργής της νεολαίας, να δημιουργήσουν μηχανισμούς ενσωμάτωσής της. Μηχανισμούς που σε μια επόμενη φάση μπορούν να χρησιμοποιηθούν ενάντια στη συλλογική – αγωνιστική έκφραση της οργής αυτής. Είμαστε περίεργοι: Πόσο, άραγε, μακριά από την υπουργική θεώρηση της «σχολικής βίας» είναι μια ενδεχόμενη αγωνιστική περιφρούρηση μιας μαθητικής κατάληψης;

Οι εκπαιδευτικοί δεν έχουμε κανένα λόγο να κάνουμε τις μαριονέτες στο κουκλοθέατρο του υπουργείου. Το αντίθετο. Οφείλουμε να αποκαλύψουμε την απάτη. Και να κουβεντιάσουμε με τους μαθητές μας, εξωθεσμικά και ειλικρινά, πώς θα οικοδομήσουμε κοινούς αγώνες για να εκφραστεί με υγεία η οργή όλων μας! Για το πώς θα απαντήσουμε αποτελεσματικά στην άγρια βία τους…