Πολύμορφες πρωτοβουλίες εξουδετέρωσης της οργής των εκπαιδευτικών

Πολύμορφες πρωτοβουλίες εξουδετέρωσης της οργής των εκπαιδευτικών

Σχόλιο των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών για την ανακοίνωση του ΔΣ της ΔΟΕ σχετικά με τον θάνατο της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου και τη 2ωρη στάση εργασίας την Πέμπτη 26/3

Η ανακοίνωση της ΔΟΕ

Το ΔΣ της ΔΟΕ κήρυξε στάση εργασίας για αύριο Πέμπτη 26/3, το πρώτο δίωρο, 8πμ ως 10πμ και μας καλεί σε «πολύμορφες πρωτοβουλίες ανάδειξης του ζητήματος της εργασιακής εξουθένωσης και απαξίωσης του εκπαιδευτικού έργου» και μας ζητά να μοιράσουμε στους γονείς την ανακοίνωση που μας έστειλε με αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου, από τη Θεσσαλονίκη.

Δηλαδή, θα κάνουμε στάση εργασίας αλλά θα παραμείνουμε μέσα στα σχολεία, οι μαθητές θα έρθουν κανονικά στην ώρα τους και θα μοιράσουμε στους γονείς που θα τους συνοδεύουν την ανακοίνωση της ΔΟΕ που απευθύνεται στους εκπαιδευτικούς! Οι μαθητές πού θα βρίσκονται; Θα βολοδέρνουν μόνοι τους μέχρι τις 10πμ ή ισχύουν οι εφημερίες; Ο σουρεαλισμός απαξιώνει την έννοια «απεργία»!

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΔΟΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Το νέο πειθαρχικό δίκαιο είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα για τον κλάδο των εκπαιδευτικών αλλά και για όλους τους υπαλλήλους του δημοσίου, μιας και στοχεύει στην πλήρη καθυπόταξη σωματείων και εργαζομένων, στην τρομοκρατία και τις εξοντωτικές διώξεις για οποιαδήποτε πράξη  δεν είναι αρεστή στην κυβέρνηση και το σύστημα. Απώτερος στόχος φυσικά η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο και ως εκ τούτου σαφώς χρειάζεται να συζητηθεί, να απαντηθεί και τελικά να συσπειρώσει όλους τους κλάδους του δημοσίου σε αγώνα για την ανατροπή του. Αυτό είναι ένα γεγονός.

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΔΟΕ - Επανάληψη του ίδιου έργου υπονόμευσης των συνδικαλιστικών αγώνων

 Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 1/11/25 η Ολομέλεια Προέδρων της ΔΟΕ στο ξενοδοχείο Καψής σε μία δύσκολη- ίσως τη δυσκολότερη- περίοδο για το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών μετά τη χούντα.

Οι κυρίως καθεστωτικές δυνάμεις των ΔΑΚΕ, ΔΥΣΗ, ΔΙΚΤΥΟ εννοείται ότι δεν δεσμεύτηκαν για καμία πρόταση αγώνα (αυτό έλειπε) ενώ η ΑΣΕ πρότεινε 24ωρη απεργία με στόχο να προλάβουν την πανεκπαιδευτική κινητοποίηση της 6ης Νοέμβρη. Πράγμα μάλλον απίθανο καθώς η απόφαση ανατέθηκε στο ΔΣ της ΔΟΕ στις 4/11, δύο μέρες πριν την κινητοποίηση αφού ελάχιστοι Πρόεδροι ήρθαν με αποφάσεις ΓΣ.

Έτσι θα υπάρχει και το άλλοθι "εμείς προτείναμε, αυτοί δεν ήθελαν".

Τι μου τη θύμισες αυτή την «ταμπακέρα»;

 

Υπάρχει ζωή πριν και μετά τις 9 Νοέμβρη;

 Η κυβερνητική επίθεση σε όλα τα μέτωπα όπως ιδιαίτερα εκφράστηκε με την εκδίκαση της αγωγής Κεραμέως ακόμη και για… «νόθευση πολιτεύματος», η απόφαση για την απεργία-αποχή που κρίθηκε παράνομη, η επιμονή παράλληλα με την προώθηση της «αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας» να προωθηθούν και «κομμάτια» της «αξιολόγησης», όλα αυτά και άλλα τόσα αποτελούν σαφή δείγματα για το τι θα αντιμετωπίσει ο κλάδος των εκπαιδευτικών και αυτή τη σχολική χρονιά.

Αλλά προφανώς όλα τα παραπάνω δεν είναι τα μόνο προβλήματα των εκπαιδευτικών: το κύμα της ακρίβειας και της κερδοσκοπίας τους θίγει επίσης άμεσα ως εργαζόμενους.

Το πόσο οι δυνάμεις που «επίσημα» συντάσσονται και εκφράζουν το σημερινό πολιτικό και κοινωνικό σύστημα συνεργούν στο πέρασμα αυτής της πολιτικής φάνηκε πολύ έντονα και χαρακτηριστικά πέρυσι όταν η ΟΛΜΕ άμεσα και ανοιχτά υπονόμευσε της αποφάσεις του κλάδου και η ΔΟΕ επίσης κρυμμένη πίσω από τα λεγόμενα «ενιαία κείμενα» -που βαθμολογήθηκαν από τους συντονιστές!- ουσιαστικά «έβαλαν πλάτη» στη διάλυση του δυναμικού που εκφράστηκε με την μεγάλη απεργία του περσινού Οκτώβρη.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΔΟΕ

Η διεξαγωγή του συνεδρίου της ΔΟΕ δεν έκρυβε καμιά έκπληξη καθώς η άσχημη κατάσταση που επικρατεί στον κλάδο, που δείγμα της είναι η απουσία οποιασδήποτε μαζικής διαδικασίας συγκρότησης, δεν μπορούσε παρά να αποτυπώσει και εκλογικά την κυριαρχία των συστημικών παρατάξεων ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥ-ΕΡΑ-ΑΕΕΚΕ.

Απέναντι στην αντιδραστική επέλαση του συστήματος μόνη λύση είναι η συγκρότηση κινήματος

Απέναντι στην αντιδραστική επέλαση του συστήματος

μόνη λύση είναι η συγκρότηση κινήματος

Η καπιταλιστική κοινωνία της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και των πολέμων δείχνει σε κάθε πτυχή το αποκρουστικό της πρόσωπο. Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί –που παροξύνονται κάτω από το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης- καταστρέφουν χώρες, σφαγιάζουν λαούς, δημιουργούν καραβιές προσφύγων. Ταυτόχρονα, το κεφάλαιο ξεδιπλώνει την επίθεσή του στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους με στόχο την ολοκληρωτική συντριβή όλων των δικαιωμάτων που είχαν κατακτηθεί τον προηγούμενο αιώνα ως αποτέλεσμα της πάλης των λαών και της εργατικής τάξης αλλά και τις νικηφόρες επαναστάσεις που σφράγισαν τον αιώνα. Στην περιοχή μας, από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία και τη Μέση Ανατολή αλλά και έως την Ουκρανία και τα Βαλκάνια, έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο τόξο πολεμικών συγκρούσεων ή εντάσεων που σφραγίζεται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και τον ανταγωνισμό με το ρώσικο ιμπεριαλισμό, στοιχεία που ευνοούν τους τυχοδιωκτισμούς των τοπικών αστικών τάξεων.

Σε όλον τον κόσμο, το κλίμα αντιδραστικοποιείται. Οι πολιτικές εκδοχές του συστήματος διαγκωνίζονται για το ποια είναι πιο μαύρη και δεξιά: Τραμπ και Κλίντον, Μακρόν και Λεπέν, Μέρκελ και Σουλτς. Σε αυτό το φόντο αποθρασύνονται και οι πιο ξεμασκάρευτες φασιστικές τάσεις.

Στη χώρα μας η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει το έργο των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κι έχει αποδειχτεί εξαιρετικά αποτελεσματική στη συνέχιση της αντιλαϊκής μνημονιακής πολιτικής πετυχαίνοντας μέχρι τη στιγμή αυτή την αδρανοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Οι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να κρύψουν τη… ζήλια τους για το γεγονός αυτό. Η κυβέρνηση πολλαπλασιάζει τα μνημόνια και οξύνει την επίθεση στον εργαζόμενο λαό. Ταυτόχρονα παρουσιάζει τους φονιάδες ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ σα φίλους, εντάσσει τη χώρα στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στον αντιδραστικό άξονα Ελλάδα – Αίγυπτος – Ισραήλ και κάνει το σφαγέα Νετανιάχου να δηλώνει για αυτήν «είναι ωραίο να νιώθεις ότι έχεις φίλους»! Σημαντικότερη όμως προσφορά της κυβέρνησης στο σύστημα είναι ότι ενίσχυσε την απάτη του μονόδρομου της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και επίθεσης και ότι λέρωσε τα οράματα της αριστεράς και της αντίστασης σε αυτή τη βαρβαρότητα.

Στην εκπαίδευση όλα κινούνται με ταχύτητα στον αστερισμό της εργαλειοθήκης ΕΕ-ΟΟΣΑ. Οι απολύσεις χιλιάδων αναπληρωτών (έχει και αυτή η κυβέρνηση τους δικούς της απολυμένους) συνοδεύεται από πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των μόνιμων, που όλο και περισσότερο τρέχουν σε πολλά σχολεία διάφορων βαθμίδων και αντικειμένων – ακόμα και στη μέση της χρονιάς (Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια, ΕΠΑΛ, Μαθητεία, Ειδική Εκπαίδευση). Η αξιολόγηση έκανε το πρώτο βήμα εφαρμογής της, εμπλέκοντας τον κλάδο μέσω των «ειδικών συνεδριάσεων έκφρασης γνώμης» για επιλογή διευθυντών. Νέες συγχωνεύσεις τμημάτων είναι μπροστά. Η κατεύθυνση αυτή φάνηκε καθαρά και στην Τεχνική, όπου με όχημα τις ηλεκτρονικές εγγραφές, δημιουργείται η βάση για μαζικές συγχωνεύσεις τμημάτων, τομέων και ειδικοτήτων.

Η απάντηση του κινήματος είναι εντελώς αναντίστοιχη με την ένταση και το βάθος της επίθεσης. Η αποσυγκρότηση αυτή:

• Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
• Είναι αποτέλεσμα της γραμμής να μη γίνεται συζήτηση για να προκύψουν αγωνιστικά βήματα αλλά ημερίδες και συζητήσεις με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία- διαδήλωση.
• Είναι επακόλουθο της τακτικής να το στρίβεις μέσω των συλλόγων διδασκόντων, να νομιμοποιείς την εφαρμογή όλων των αντεργατικών-αντιεκπαιδευτικών εγκυκλίων συμμετέχοντας στα ΠΥΣ(Π-Δ)Ε, να προσφεύγεις στα δικαστήρια ενώ το άδικο γίνεται νόμος, να περιμένεις επερωτήσεις και προτάσεις νόμων στη Βουλή.

Είναι συμπύκνωση μια συνολικής πολιτικής γραμμής συνδιαλλαγής, συμβιβασμού, αυταπατών, ανάθεσης, συνδιοίκησης και ταξικής συνεργασίας (δηλαδή υποταγής), ήττας. Είναι η αστική και ρεφορμιστική γραμμή που κυριαρχεί για δεκαετίες στο κίνημα. Αυτή τη γραμμή πληρώνουμε, σε αυτή τη γραμμή πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη.

Και να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο: Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων, της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός, κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

Η πρόσφατη κόντρα που δόθηκε κατά τη διαδικασία «έκφρασης γνώμης» των Συλλόγων Διδασκόντων σχετικά με την επιλογή διευθυντών σχολείων, απέδειξε ότι ο κλάδος αρχίζει και πάλι να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για την συνέχιση και όξυνση της επίθεσης. Απέδειξε επίσης (τόσο μέσω των χειρισμών της ΔΟΕ όσο και τους ανοιχτού ξεπουλήματος της ΟΛΜΕ) ότι η ηγεσία αυτή είναι βαθιά ποτισμένη από την υποταγή και τη θεσμολαγνεία. Όπως και νάχει (και κρατώντας το θετικό της αντίστασης των εκπαιδευτικών στην ένταξή τους στην αξιολόγηση), η συζήτηση για το πώς θα εκφραστεί η ανυπακοή πρέπει να δώσει τη θέση της στη σοβαρή συζήτηση για το πώς θα συγκροτηθεί κίνημα. Γιατί η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η αξιολόγηση, οι ταξικοί φραγμοί, η μείωση μισθών και συντάξεων κοκ δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με ανυπακοή και με «εναλλακτικά πρακτικά». Αλλά με κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης. Οσο δύσκολο κι αν είναι, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Με κίνημα:

• ΕΝΑΝΤΙΑ στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, το ΝΑΤΟ την ΕΕ, στην εμπλοκή της χώρας στα δολοφονικά ιμπεριαλιστικά σχέδια, σε ρατσισμό, εθνικισμούς και τυχοδιωκτισμούς - ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ να μην αλλάξουν τα σύνορα, να κλείσουν οι βάσεις, για ανθρώπινες συνθήκες σε πρόσφυγες και μετανάστες.
• ΕΝΑΝΤΙΑ σε παλιά και νέα μνημόνια, στην καπιταλιστική επίθεση, την εκμετάλλευση, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τις απολύσεις και την ανεργία, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, την αξιολόγηση και τον κανιβαλισμό, τους ταξικούς φραγμούς – ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, για μαζικούς μόνιμους διορισμούς, για ανθρώπινους μισθούς και συντάξεις, για δωρεάν περίθαλψη για όλους, για δωρεάν σπουδές για όλα τα παιδιά.
• ΕΝΑΝΤΙΑ στην πολιτική της φασιστικοποίησης και της κρατικής και παρακρατικής βίας και καταστολής, στους τρομονόμους και στους αντισυνδικαλσιτικούς νόμους – ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ για πολιτικές, συνδικαλιστικές και ατομικές ελευθερίες.
• ΕΝΑΝΤΙΑ σε αυταπάτες συνδιαχείρισης και συνδιοίκησης – ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ να δυναμώσει η γραμμή της αναμέτρησης με το σύστημα και τις κυβερνήσεις του, την αντιλαϊκή πολιτική.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ: ΣΕΠΕ Ν Καρδίτσας ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ – 86Η ΓΣ ΔΟΕ

ΣΕΠΕ Ν Καρδίτσας ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ – 86^Η ΓΣ ΔΟΕ

ΨΗΦΙΣΑΝ	643		618		625
ΑΚΥΡΑ – ΛΕΥΚΑ	48 (23/25)		55(14/41)		54 (13/41)
ΕΓΚΥΡΑ	595		563		571
	2017 συνεδριο		2015 ΔΣ		2015 συνεδριο
ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ	ΨΗΦΟΙ	ΕΔΡΕΣ	ΨΗΦΟΙ	ΕΔΡΕΣ	ΨΗΦΟΙ
Ενωτική Δράση	109	1	173	3	254
(ΑΔΗΚΕ) ΔΗΣΥ	126	1	74	1	63
ΔΑΚΕ	209	2	239	4	178
ΑΣΕ–ΠΑΜΕ	76	1	49	1	76
Ενωτική Αγωνιστική Εκκίνηση και ΕΡΑ	56	1	-	-	-
Αγωνιστικές Κινήσεις	19	-	28	-	-

Κεντρική απεργιακή συγκέντρωση στο… Υπουργείο Παιδείας! Καλά, σοβαρολογείτε;

Στο Υπουργείο Παιδείας καλεί η ΔΟΕ την κεντρική απεργιακή συγκέντρωση στις 15 Σεπτέμβρη, ημερομηνία στην οποία θα πραγματοποιηθεί 24ωρη απεργία των δασκάλων. Μια απεργία την οποία (δεν) ακολουθεί η ΟΛΜΕ με 3ωρη στάση και συγκέντρωση στον ίδιο χώρο.

Με την επιλογή τους αυτή, τα ΔΣ των ΔΟΕ και ΟΛΜΕ κάνουν σαφείς τις προθέσεις τους σε σχέση με την απεργία της 15^ης Σεπτέμβρη αλλά και συνολικά σε σχέση με το πώς εννοούν τους «αγώνες» που σκοπεύουν να οργανώσουν. Κάνουν σαφές ότι θέλουν να υποβαθμίσουν την απεργία σε μια απλή εκδήλωση δυσαρέσκειας και την απεργιακή συγκέντρωση σε μια παράσταση διαμαρτυρίας.

Πρόκειται για μια διαλυτική απόφαση, η οποία θα επικαθίσει ακόμα πιο αρνητικά στο ήδη βαρύ κλίμα που υπάρχει στον κλάδο.

Δεν είναι ότι αποκλείουμε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο να γίνει κάποια μαζική παρέμβαση στο Υπουργείο. Οι συγκεντρώσεις όμως (και ειδικά οι απεργιακές) ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΛΑΟ και δεν μπορούν να πραγματοποιούνται σε μια ανισόπεδη ενός δρόμου ταχείας κυκλοφορίας πίσω από πλαστικά ηχομονωτικά.

Το Υπουργείο Παιδείας βρίσκεται σε χώρο παντελώς απομονωμένο από χώρους που ζει, κινείται και εργάζεται ο λαός. Σε κανέναν δε γίνεται αντιληπτή μια συγκέντρωση και η «ύπαρξή» της εξαρτιέται απολύτως από τις επιδιώξεις και τις ιεραρχήσεις των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης.

Με τον τρόπο αυτό οι κινητοποιήσεις παίρνουν όλο και πιο εικονικό - τηλεοπτικό χαρακτήρα και εκφυλίζονται σε «παραστάσεις διαμαρτυρίας» όπου, αφού (αν είναι λίγο ζεστά τα αίματα) κουνηθούν λίγο οι πόρτες (είτε από ειλικρινή αγανάκτηση είτε για χάρη της κάμερας), ακολουθούν τα παζάρια για το πόσοι και ποιοι θα περάσουν ως αντιπροσωπεία για να συναντηθούν με τον υπουργό. Και η σεμνή τελετή ολοκληρώνεται με το φυλλορρόημα της συγκέντρωσης αλλά ταυτόχρονα και την ανάδειξη ενός συνδικαλιστικού δυναμικού που (ό,τι κι αν λέει) συμμετέχει στον διάλογο – απάτη, συνδιαλέγεται με τον αντίπαλο και άρα χτίζει διαύλους (πολιτικούς ή προσωπικούς) επικοινωνίας με αυτόν. Για να εμπεδωθεί ακόμα περισσότερο η σύγχυση ότι η ικανοποίηση ενός αιτήματος δεν έρχεται από το ανέβασμα της αντιπαράθεσης, από τη στήριξη στο λαό, από τη συγκρότηση των εργαζομένων – αλλά από τη σωστή παράθεση πειστικών επιχειρημάτων στους σφαγείς των δικαιωμάτων μας. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με πραγματικό κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης;

Το χειρότερο, λοιπόν, είναι ότι η επιλογή τόπου συγκέντρωσης στη συγκεκριμένη περίπτωση κουμπώνει απολύτως με όλη τη ρεφορμιστική, συνδιαχειριστική σαβούρα του εικονικού κινήματος, της συνεργασίας των τάξεων και της συνδιαλλαγής, μια σαβούρα που έχει λερώσει σε βάθος το συνδικαλιστικό κίνημα. Η μάχη για να απαλλαγεί το κίνημα από αυτή τη σαβούρα είναι μάχη ζωής για τα στοιχειώδη δικαιώματά μας.

Οι εργαζόμενοι νικάμε με τους αγώνες μας, με την οργάνωσή μας με τις πραγματικές μας διαδικασίες. Ούτε με διαλόγους ούτε με «θέαμα».

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Επέλαση του συστήματος – απραξία των ηγεσιών – αμηχανία και οργή των εκπαιδευτικών

Με ταχύτατη προώθηση όλων των μέτρων των σχετικών με την αξιολόγηση (Προεδρικό Διάταγμα για την Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, Αρχή Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, Αυτοαξιολόγηση της εκπαιδευτικής μονάδας), η κυβέρνηση ολοκληρώνει έναν κύκλο θέσπισης ενός σώματος θεσμικού πλαισίου, το οποίο, με δυο λόγια, δίνει στο σύστημα πλήρη ελευθερία και λυμένα χέρια στην καταπάτηση οποιασδήποτε εργασιακής κατάκτησης των εκπαιδευτικών. Ελευθερία
• Στην τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών,
• Στη διεύρυνση του ωραρίου,
• Στη μετακίνηση οπουδήποτε καλέσει η υπηρεσία,
• Στις υποχρεωτικές (και ουσιαστικά απλήρωτες) υπερωρίες,
• Στη μισθολογική καθήλωση και υποβάθμιση,
• Στην «έξοδο» των εκπαιδευτικών στην αργία και την απόλυση «δι’ ασήμαντον αφορμή» με βάση το νέο πειθαρχικό πλαίσιο,
• Στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών και στον πλήρη κατακερματισμό των εργασιακών τους σχέσεων.
Πριν μερικά χρόνια, ένα μόνο από αυτά τα μέτρα θα ήταν ικανό, αν όχι να δημιουργήσει αγωνιστικά ξεσπάσματα, σίγουρα – τουλάχιστον- θα οδηγούσε τη συνδικαλιστική ηγεσία να καμώνεται ότι βρυχάται έστω και λίγο, για να ανταποκριθεί στο ρόλο διαμεσολάβησης και παζαριού που είχε αναλάβει.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Από τη μία, ο ρόλος της προηγούμενης περιόδου βρίσκεται στον αέρα κι έτσι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν σαφή κρίση ρόλου. Από την άλλη –και όσο κι αν αυτό μπερδεύεται από τη διαλυτική δουλειά των ΟΛΜΕ, ΔΟΕ- το κλίμα είναι στην πραγματικότητα εκρηκτικό και κανείς δεν ξέρει ποια σπίθα θα ανάψει τη φωτιά, η οποία όταν ανάψει, κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει πώς θα εξελιχθεί.

Οι εκτός θέματος στοχεύσεις της Αριστεράς ανακυκλώνουν την ήττα
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση κυκλοφορούν από το μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς δύο στόχοι.
Ο πρώτος είναι η προβολή της λογικής «να μείνουν τα μέτρα στα χαρτιά», να μπλοκαριστούν και να μην εφαρμοστούν οι διαδικασίες. Να διαλυθούν τα σεμινάρια των διευθυντών, να μη συμμετέχουν τα σχολεία σε διαδικασίες αυτοαξιολόγησης και γενικότερα να αχρηστευθεί το θεσμικό πλαίσιο μέσω της γενικευμένης ανυπακοής και του «αντάρτικου» των σωματείων. Δεν είμαστε, ασφαλώς, εκείνοι που θα απέχουμε από οποιαδήποτε κίνηση κερδίσματος χρόνου, δημιουργίας ρωγμών και γενικότερης παρεμπόδισης οποιασδήποτε διαδικασίας εφαρμογής της αξιολόγησης ή οποιουδήποτε άλλου αντιδραστικού μέτρου. Ωστόσο, όσο μας αφορά, μας ενδιαφέρει για κάθε κίνηση που κάνει το κίνημα να είναι καθαροί στον κόσμο που συμμετέχει οι στόχοι, τα όρια και η προοπτική της κίνησης αυτής.
Η λαίλαπα, λοιπόν των αντιλαϊκών μέτρων στην εκπαίδευση δεν μπορεί να ανατραπεί μέσω του σαμποταρίσματος ούτε και της ανυπακοής. Μπορεί να τρωθεί, να δώσει ανάσες, να δώσει για κάποιο μικρό διάστημα κουράγια στον κόσμο. Αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ με αυτόν τον τρόπο. Από πού κι ως πού οι εμπνευστές αυτής της πολιτικής γραμμής θεωρούν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών θα πετάξει έξω τους αξιολογητές από την τάξη, όταν μάλιστα επικρατεί όλο και περισσότερο ο φόβος, ο οποίος πολλαπλασιάζεται όταν ένας εργαζόμενος είναι μόνος του απέναντι στο μηχανισμό; Αλλά ακόμα και αν συμβεί αυτό, δεν είναι φανερό ότι τα επιτελεία της κυβέρνησης μπορούν εύκολα να παρακάμψουν τέτοιες διαδικασίες με διάφορους τρόπους; Και με ποια ακριβώς ανυπακοή θα εμποδιστούν οι διευθυντές να κάνουν αξιολογήσεις, οι σύμβουλοι να φακελώνουν το «ενδιαφέρον των εκπαιδευτικών για επιμορφώσεις» (που είναι αξιολογικό κριτήριο); Με ποια ανυπακοή θα ανατραπεί το μισθολόγιο, θα μπλοκαριστεί το νέο πειθαρχικό πλαίσιο και η αύξηση του ωραρίου;
Ας μην κρυβόμαστε! Οποιοι υπερτιμάνε τις δυνατότητες της λογικής «να μείνουν τα μέτρα στα χαρτιά» δεν έχουν αυταπάτες ούτε κάνουν λάθος. Απλώς, δεν έχουν καμία πρόθεση να συνολικοποιήσουν την αντιπαράθεση και να προετοιμάσουν τις σκληρές μάχες που πρέπει να δοθούν με στόχο τη συνολική ανατροπή του πακέτου μέτρων. Είτε γιατί δε θέλουν να γίνουν ενοχλητικοί στο σύστημα είτε γιατί έχουν ενσωματώσει τόσο πολύ την ήττα που τους φαίνεται αδιανόητο το ενδεχόμενο να δοθεί η μάχη.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη φοβερή στόχευση. Η άλλη «μάχη – σταθμός»: Τα συνέδρια των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, «όπου θα αλλάξουν οι συσχετισμοί». Αποτελεί μια ακόμα διαφυγή από τα πραγματικά προβλήματα του κινήματος. Αποτελεί την έκφραση ιδιότυπων εκλογικών αυταπατών, που θυμίζουν τις… άλλες για τον απλό λόγο ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν κοινοβουλευτικοποιήσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Αλλωστε οι υπάρχοντες (ιδιαίτερα ευνοϊκοί για την Αριστερά) συσχετισμοί στα ΔΣ των πρωτοβάθμιων Σωματείων της εκπαίδευσης και η μη αντιστοίχισή τους σε κάποιου τύπου και έκτασης ανασυγκρότηση του κινήματος έχει αποδείξει ότι η χρόνια διαλυτική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα έχει φτάσει μέχρι τα πρωτοβάθμια σωματεία. Γιατί, άραγε, τα προβλήματα αυτά θα ξεπεραστούν με το πολύ πιθανό πέρασμα της ΟΛΜΕ στον έλεγχο διάφορων τάσεων της Αριστεράς;

Δεν μπορούμε να κρυφτούμε από τα προβλήματα του κινήματος – Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη μάχη
Κατά την άποψή μας, οι δυνάμεις του κινήματος πρέπει να κινηθούν για τη συγκρότηση των εκπαιδευτικών στην κατεύθυνση προετοιμασίας μιας μεγάλης κεντρικής μάχης που κινείται στους παρακάτω περίπου άξονες:
• ¬ Ανατροπή των μνημονίων, Αντίσταση στην εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα που επιβάλλουν ΕΕ - ΔΝΤ - κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις τους.
• ¬ Δημόσια Δωρεάν Παιδεία για όλους. Όχι στην εκπαίδευση των μνημονίων, της φτώχειας, της υποταγής και των ταξικών φραγμών - Oύτε ένα ευρώ από την τσέπη των γονιών.
• ¬ Όχι στην αξιολόγηση - να αποσυρθεί το ΠΔ - Ανατροπή του νόμου για το νέο μισθολόγιο - φτωχολόγιο. Όχι στις απολύσεις, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τη φοροληστεία. Μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους. Ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα για όλους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα!
• ¬ Κάτω τα χέρια από τις απεργίες, τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Η συγκρότηση αυτή πρέπει να γίνει με κάθε δυνατό τρόπο. Αν τα ΔΣ των σωματείων δε θέλουν, θα πρέπει να συγκροτηθούν επιτροπές αγώνα. Αν η ΟΛΜΕ δε θέλει, θα πρέπει να συντονίζονται πρωτοβάθμια σωματεία. Η μάχη αυτή δεν μπορεί παρά να έχει τη διαδήλωση και την απεργία ως βασικές μορφές. Ταυτόχρονα, το παραμύθι των καταστατικών των Ομοσπονδιών που «εγγυώνται» σχεδόν ότι δεν πρόκειται να γίνει ποτέ απεργία (στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση κηρύσσει απεργία μόνο το ΔΣ της ΔΟΕ, ενώ στη δευτεροβάθμια, κηρύσσεται απεργία αν υποστηριχτεί σε συνέλευση προέδρων από το 50% των ΕΛΜΕ και το 66% των ψήφων των ΕΛΜΕ στο τελευταίο συνέδριο!) πρέπει να αρχίζει να τίθεται υπό αμφισβήτηση. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να πάμε όπως πηγαίναμε και είναι μεγάλη η περίπτωση να πρέπει δοκιμαστούν και «ανορθόδοξες» κινήσεις στο βαθμό ασφαλώς που έχουν ή έστω διευκολύνουν τη μαζική συμμετοχή των εκπαιδευτικών. Αλλιώς, θα συνεχίσει και η Αριστερά να κλαίγεται για τη δυσκολία της περιόδου και για τον «υποταγμένο κόσμο» που της έλαχε… Και να συμβάλει –με αυτόν τον τρόπο- στο φαύλο κύκλο της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής αποσυγκρότησης του κινήματος.

Για το συνέδριο της ΔΟΕ

Παρόλα αυτά…

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΣ!

Συναδέλφισσες  και συνάδελφοι

«Σαν να μην έσταξε η ουρά του γαϊδάρου» ο σάπιος κόσμος της υποτέλειας, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης ,με μια νέα συγκυβέρνηση ετοιμάζεται να επιτεθεί ξανά σε ότι απέμεινε από τις κατακτήσεις του λαού, της νεολαίας, των εργαζομένων , όσες δεν έχουν σαρωθεί από τα δύο «μνημονιακά» κύματα. Έτοιμοι οι ιμπεριαλιστές που τους στηρίζουν είναι διατεθειμένοι να… επιμηκύνουν το σφίξιμο της θηλιάς προκειμένου να προχωρήσει απρόσκοπτα και σταθερά ο στραγγαλισμός των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Ο εκβιασμός που ασκήθηκε ομόθυμα και σε συνεργασία από τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους της χώρας, τα ντόπια αφεντικά και το πολιτικό τους προσωπικό φαίνεται ότι «έπιασε τόπο» γιατί το λαϊκό και εργατικό κίνημα ηττήθηκε στο μόνο πεδίο που θα μπορούσε να νικήσει: στο πεδίο των λαϊκών αγώνων. Από το πώς «έκλεισε» ο μεγάλος απεργιακός αγώνας το 2006 και οι κινητοποιήσεις της νεολαίας το 2006-7 μέχρι τους αγώνες για τον αντιασφαλιστικό νόμο της Νέας Δημοκρατίας και από κει στις 12 γενικές απεργίες που ακολούθησαν τις δύο κυβερνήσεις του μνημονίου και τις «πλατείες» το λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε να συγκροτήσει την δική του αυτόνομη παρουσία στο πολιτικό προσκήνιο, δεν μπόρεσε να συνενωθεί σε ένα πραγματικά πλατύ και μαχητικό μέτωπο αντίστασης και ανατροπής.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι.

Οι αγώνες αυτοί δεν έγιναν στο βρόντο. Τρομοκράτησαν και ταρακούνησαν το κυρίαρχο σύστημα. Το υποχρέωσαν σε μια κυβερνητική αλλαγή και σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις με αμφίβολο αποτέλεσμα στο κατά πόσο θα μπορέσει να απορροφήσει και να καταστείλει την λαϊκή οργή που μεγαλώνει όσο μεγαλώνει η απόγνωση.

Αν όμως ο σάπιος κόσμος του χτες έχει ακόμη τη δυνατότητα να χειρίζεται την λαϊκή αντίθεση αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο ότι κυριαρχεί –καιρό τώρα- η λογική της ήττας, η λογική της αποφυγής της αναμέτρησης με τον δήθεν πανίσχυρο ιμπεριαλισμό-καπιταλισμό. Αναζητούνται «εύκολοι» δρόμοι επιστροφής στις κατακτήσεις που χάθηκαν την ίδια στιγμή που προσφέρονται εύκολοι τρόποι να γίνουν άλματα στο μέλλον!  Αρκεί μια κυβερνητική αλλαγή, μια αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών που θα φέρει πιο κοντά την προοπτική της «λαϊκής εξουσίας», ένα πρόγραμμα πέντε, δέκα σημείων ριζοσπαστικής ανατροπής, μια πολιτική απεργία που θα ανατρέψει την κυβέρνηση…

Αυτή η λογική, αυτή η πολιτική γραμμή ηττήθηκε από τους εκβιασμούς του συστήματος στις δεύτερες εκλογές στις 17 Ιούνη και μάλιστα οι «νικητές» καλούν σε μεγαλύτερη και μονιμότερη συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις» όσους δεν συμπαραταχτούν με την τρικολόρε (στην ουσία πιο μαύρη από τις μαύρες) κυβέρνηση σε ρόλο «υπεύθυνης αντιπολίτευσης»..

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Παρόλα αυτά τα πραγματικά προβλήματα «πάντα είναι εκεί» για το λαό, για όλους μας.

Η ακόμη πιο μεγάλη επίθεση που αναμένεται να εξαπολύσουν ακόμα και αν προσωρινά επιμηκύνουν τους χρόνους υλοποίησης μας αφορά τόσο ως κομμάτι των εργαζομένων και του λαού που είμαστε αλλά και ως εκπαιδευτικούς-εργαζόμενους στην εκπαίδευση .Με αιχμή την δήθεν αξιολόγηση- χειραγώγηση θα εξαπολυθεί μια λαίλαπα στα εργασιακά μας δικαιώματα που θα έχει χαρακτήρα υπαρξιακό. Οι απολύσεις, η καθήλωση των μισθών, η κατάργηση του δικαιώματος στην ελεύθερη σκέψη και έκφραση θα βρεθούν στο επίκεντρο. Η επίθεση πραγματικά θα είναι «μακράς πνοής».

Χρόνια τώρα μετά την μεγάλη απεργία του 2006 ακούγεται η μόνιμη επωδός πως οι κλαδικοί αγώνες τέλειωσαν. Την ίδια στιγμή κλάδοι και επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα μέσα σε καθεστώς μεγάλης τρομοκρατίας δεν διστάζουν να αναμετρηθούν με τις πολιτικές των περικοπών και των απολύσεων.

Ποιος εξ άλλου θα εξαπολύσει και θα προκηρύξει την γενική πολιτική απεργία που δήθεν αντικατέστησε τους κλαδικούς αγώνες; Έχει και στο παρελθόν αποδειχτεί ότι οι αγώνες των εκπαιδευτικών, οι κινητοποιήσεις γενικότερα στην εκπαίδευση μπορούν να πυροδοτήσουν την καθολική λαϊκή οργή.

Όμως στο φετινό συνέδριο της ΔΟΕ τα κόμματα της μαύρης συγκυβέρνησης είναι φυσικό να αποτρέψουν κάθε εκδοχή να παρθεί μια αγωνιστική απόφαση για αγώνα «μακράς πνοής» την νέα σχολική χρονιά. Είναι συνεπώς απαραίτητο να ενωθούν όσες δυνάμεις αναφέρονται στην αριστερά και στην ανάγκη ανατροπής των αντιλαϊκών πολιτικών σε ένα πλατύ μέτωπο δράσεων που θα προετοιμάσει τον κλάδο για την νέα επερχόμενη επίθεση. Μέσα και (πολύ περισσότερο) έξω από το συνέδριο, στους συλλόγους, στα σχολεία.

Κάθε άλλη συζήτηση είναι αποφυγή…

Ιούνης 2012-06-21

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ.

Τροπολογία Ράμμα: Προκλητική η στάση του Δ.Σ. της ΔΟΕ

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών θεωρούν προκλητική και υπονομευτική τη στάση του Δ.Σ. της ΔΟΕ που αρκείται σε μια στάση εργασίας για την αποτροπή ψήφισης της τροπολογίας Ράμμα για τα νηπιαγωγεία και σε μια συμβολική παράσταση διαμαρτυρίας στο ΥΠΕΠΘ. Μάλιστα, έχει το θράσος να ορίσει τη στάση εργασίας μεταξύ 10:00-12:30 και 12:00-15:00, γεγονός που επιτρέπει μόνο σε ένα μικρό κομμάτι νηπιαγωγών να συμμετέχουν στο συλλαλητήριο. Οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας (δάσκαλοι και ειδικότητες) είναι πρακτικά αδύνατο να συμμετέχουν.
Το ΔΣ της ΔΟΕ αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως δε θέλει να κινητοποιήσει τη βάση του κλάδου απέναντι σε μια τόση επικίνδυνη εξέλιξη χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το ότι ο κόσμος δεν τραβάει. Αντίθετα, κωλυσιεργεί βγάζοντας έτσι κερδισμένη την κυβέρνηση. Από τη μέρα που η κυβέρνηση κατέθεσε την τροπολογία δεν έκανε τίποτε για να εμποδίσει την ψήφισή της. Δεν μπήκε στον κόπο να ανοίξει κύκλο γενικών συνελεύσεων για να συζητηθεί το θέμα. Άφησε τους νηπιαγωγούς μόνους, οι οποίοι προσπαθούν να πάρουν πρωτοβουλίες βάσης, χωρίς ποτέ να τους στηρίξει. Αντίθετα, τους απομονώνει αφού με την τελευταία ανακοίνωση στέλνει το μήνυμα πως το θέμα δεν αφορά τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς.
Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό. Η τροπολογία Ράμμα ανοίγει το δρόμο για την απόσπαση του «αδύνατου κρίκου» της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης από το χώρο της δημόσιας δωρεάν παροχής. Οι δήμοι και οι ιδιώτες καθίστανται «ίσοι πάροχοι» προσχολικής αγωγής, δημιουργούνται διαφορετικές ταχύτητες εργασιακών σχέσεων μέσα στους νηπιαγωγούς, τους οποίους φέρνει σε αντιπαράθεση με τους νηπιοβρεφοκόμους και φορτώνει το κόστος λειτουργίας στους γονείς.
Το ΔΣ της ΔΟΕ, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, μας καλεί να παλέψουμε για δίχρονη υποχρεωτική αγωγή και κάνει πως δε βλέπει ότι η κυβέρνηση δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραχωρήσει «την υποχρεωτικότητα» αλλά με τους όρους της τροπολογία, δηλαδή σε δήμους και ιδιώτες. Η τροπολογία της κυβέρνησης είναι μια πολύ σοβαρή πρόκληση που πρέπει να απαντηθεί όχι μόνο από τους νηπιαγωγούς αλλά από όλο τον κλάδο, γιατί θίγει συνολικά τη δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση. Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πολύ καλά πως από χρόνια υπάρχουν σχέδια «αποκέντρωσης» (τροπολογία Σκανδαλίδη το ’95) για την εκπαίδευση. Όπως αποτρέψαμε την εφαρμογή τους μέχρι τώρα, μπορούμε και πρέπει να εμποδίσουμε την ψήφιση της τροπολογίας Ράμμα.

Επείγει:

• Να γίνουν άμεσα Γενικές Συνελεύσεις που θα συζητήσουν για την αντιδραστική τροπολογία.
• Να παρθούν πρωτοβουλίες βάσης και συντονισμού της δράσης. Να γίνει ενημέρωση εκπαιδευτικών και γονιών.
• Tο Δ.Σ. της ΔΟΕ να κηρύξει απεργιακές κινητοποιήσεις.

· Κάτω τα χέρια από την δημόσια-δωρεάν προσχολική αγωγή! – Δημόσια και δωρεάν προσχολική αγωγή για όλα τα παιδιά!

· Να μην κατατεθεί και να αποσυρθεί η αντιδραστική τροπολογία που παραχωρεί την προσχολική αγωγή στους ιδιώτες και ανοίγει το δρόμο για την υπαγωγή στους δήμους!

· Περισσότερα νηπιαγωγεία – Μαζικοί και μόνιμοι διορισμοί νηπιαγωγών στη δημόσια εκπαίδευση!

· Να γίνει υπόθεση συνολικά του κλάδου η απάντηση στην κυβερνητική επίθεση!
Να καταργηθούν οι νόμοι 2345/1995 και 2808/1997.