ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ & ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΕΣ: Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

 

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ & ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΕΣ:

Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΣΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!

Συναδέλφισσες/οι,

Άλλη μια σχολική χρονιά ξεκινά, με εμάς τους/τις αναπληρωτές/ριες να καλούμαστε να δουλέψουμε κάτω από συνθήκες ανασφάλειας, φτώχειας και εμπαιγμού. Το Υπουργείο και η κυβέρνηση, παρά τους πανηγυρισμούς για τους διορισμούς που έκανε, θα χρειαστεί και φέτος δεκάδες χιλιάδες από εμάς προκειμένου να λειτουργήσουν στοιχειωδώς τα σχολεία. Δεκάδες χιλιάδες θα προσληφθούν και θα αναλάβουν υπηρεσία σε κάθε γωνιά της χώρας, αναγκασμένοι/ες μέσα σε λίγες μόνο μέρες να μαζέψουν πράγματα, να ταξιδέψουν, να βρουν σπίτι και να ξεκινήσουν τη δουλειά. Οικογένειες σπάνε στα δύο ή μετακομίζουν σε άγνωστα μέρη, άνθρωποι μετατρέπονται σε βαλίτσες.

ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ στην ΑΠΕΡΓΙΑ στις 21/9

 Νέο αντεργατικό νομοσχέδιο: Διάλυση κάθε κανόνα στο ωράριο και στις συμβάσεις – στο στόχο ξανά το εργατικό κίνημα

Σε παροξυσμό επίθεσης βρίσκεται το σύστημα απέναντι στα υπολείμματα εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Ο Νόμος 4808 (Χατζηδάκη), που αποτέλεσε τομή ενάντια σε δικαιώματα κατακτημένα με σκληρούς αγώνες από τους εργαζόμενους, βρίσκει ακόμα πιο φρικτή επέκταση με το νομοσχέδιο - έκτρωμα του Γεωργιάδη. Οι προβλέψεις του περιληπτικά είναι οι ακόλουθες:

ΑΦΙΣΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ 12/04

ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΝΑ ΑΝΘΙΣΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ

Η ακινησία του κλάδου φέρνει συνεχώς νέες αντιδραστικές ρυθμίσεις από την κυβέρνηση

ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ  ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΝΑ ΑΝΘΙΣΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ

           

            Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, τα πράγματα συνεχίζουν να βαίνουν καλώς ...και εναντίον μας. Το υπουργείο δε σταματά με μεγαλύτερες ή μικρότερες παρεμβάσεις, να σφίγγει το κλοιό στην εργασία μας. Με νόμους, υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους, συνεχίζει την επιχείρηση “ερημοποίησης” του εργασιακού μας τοπίου, ξεριζώνοντας από τη σχολική ζωή όσα δικαιώματά μας δε συνάδουν με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της ΕΕ για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τον ασφυκτικό έλεγχό μας.

            Μέσα στο Μάιο η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κάνει το προ-τελευταίο βήμα για την επιβολή της αξιολόγησης. Μέσω της αυτοαξιολόγησης (Συλλογικό προγραμματισμό και ανατροφοδοτική αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου των σχολικών μονάδων το λένε τώρα), επαναφέρει το πακέτο Αρβανιτόπουλου και με την ίδια ακριβώς διαδικασία επιχειρεί να εμπεδώσει την “κουλτούρα αξιολόγησης” στον κλάδο. “Καλά το πάτε”, εκτιμά ο ΟΟΣΑ και οι θεσμοί για τον κυβερνητικό χειρισμό, που με αυτή την τακτική επιδιώκει να περάσει “αναίμακτα” σε επόμενη φάση και την ατομική αξιολόγηση. Αποδεικνύεται τόσο από την αξιολόγηση των στελεχών, όσο και από την αντίστοιχη διαδικασία στο δημόσιο ότι δεν πρόκειται να παραιτηθούν από την βασική τους κατεύθυνση της κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών. Του ελέγχου και της χειραγώγησης του κλάδου. Της μετακύλησης των ευθυνών, αλλά και της οικονομικής λειτουργίας των σχολείων στις πλάτες εκπαιδευτικών και γονιών μέσω της παραπλανητικής “αυτονομίας” της σχολικής μονάδας.

            Από 14/5 έχουμε την εφαρμογή των ηλεκτρονικών (προ)εγγραφών. Ουσιαστικά πρόκειται για e-κόφτη τμημάτων. Έτσι στα ΓΕΛ οι μαθητές δε δηλώνουν σχολείο αλλά “τοποθετούνται σύμφωνα με απόφαση του/της Διευθυντή/ντριας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης”. Ενώ στα ΕΠΑΛ “στην περίπτωση κατά την οποία μαθητής/τρια κατανεμήθηκε σε ολιγομελές τμήμα που χρειάζεται έγκριση για να λειτουργήσει, αναμένει νεότερη ενημέρωση μετά την 20ή Ιουλίου 2018”! Ο κεντρικός έλεγχος είναι η βάση ώστε το Υπουργείο να είναι σε θέση από νωρίς να κάνει τα απαραίτητα “μαγειρέματα”, που θα οδηγήσουν σε κλείσιμο – συμπτύξεις τμημάτων. Τα τμήματα θα “κλείσουν”γρήγορα και από κει και πέρα θα αρχίσουν οι “εξυπηρετήσεις” με τις ειδικές άδειες.

            Από την άλλη καμιά σχέση με την πραγματικότητα δεν έχει ότι η παραπάνω διαδικασία αφορά τους μαθητές και τους κηδεμόνες τους. Είναι ακόμη μια εξωδιδακτική εργασία -θα φτάνει το 30ωρο;;- που σε μια περίοδο επαναλήψεων, βαθμολογιών, εξετάσεων, συλλόγων και αποτελεσμάτων, μας φορτώνει και την γραφειοκρατική δουλειά της προεγγραφής. Αυτή η πιεστική περίοδος με τις διπλές καθημερινές ενδοσχολικές εξετάσεις -κύρια στα ΓΕΛ και στα ΕΠΑΛ-, τις πανελλαδικές, τη διόρθωση-βαθμολόγηση γραπτών, τις επιτηρήσεις κοκ, με πολλούς συναδέλφους να τρέχουν σε περισσότερα από δυο σχολεία, δεν είναι “λάθος”, δεν έτυχε, αλλά αποτελεί “τεστάρισμα” για να γίνει καθεστώς τα επόμενα χρόνια.             Τέλος με την ενοποίηση των ειδικοτήτων και τις τροποποιήσεις στις αναθέσεις, με άλλες ειδικότητες να γίνονται “αόρατες” (χωρίς α' ανάθεση) και άλλες “πασπαρτού”, επιδιώκεται η διαχείριση του υπάρχοντος προσωπικού ώστε να φτάνει και -κύρια-να περισσεύει. Ο μεγάλος αριθμός υπεραρίθμων εκπαιδευτικών σε όλη τη χώρα, αυτή την κατεύθυνση υπηρετεί.

            Και όλα τα παραπάνω υλοποιούνται σε καθεστώς πολέμου. Ταξικού από τη μια, με τα 88 προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης να προστίθενται στα προηγούμενα, εντείνοντας την επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα, στο εισόδημα, στην υγεία, στην κατοικία, φέρνοντας και νέα ξεπουλήματα- ιδιωτικοποιήσεις. Κανονικό πόλεμο από την άλλη, καθώς η περιοχή μας φλέγεται από τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών. Οι εμπρηστές των πολέμων, οι φονιάδες των λαών και ληστές του πλανήτη θα συνεχίσουν να ελέγχουν τη χώρα και τις ζωές μας όποια μορφή και να πάρουν τα νέα μνημόνια.

            Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, αυτή η πραγματικότητα βγάζει φωνή πάλης, αντίστασης, διεκδίκησης. Η συνδικαλιστική ηγεσία της ΟΛΜΕ (η τρόικα ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ) υλοποιεί σιωπή, αδράνεια, συνδιαλλαγή, υποταγή. Καλοδέχεται την αυτοαξιολόγηση και διοργανώνοντας εκπαιδευτικά συνέδρια, προσπαθεί να καλύψει την ολοκληρωτική παραίτησή της από την διοργάνωση αγώνων καθιστώντας την, βασική υποστηρικτή δομή του υπουργείου. Έτσι οι δυνάμεις αυτές στην πρόσφατη ΓΣ των προέδρων των ΕΛΜΕ τάχθηκαν ενάντια στην απεργία -αποχή από τις διαδικασίες αξιολόγησης και συντάχθηκαν με την απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 30/5. Οι εργατοπατέρες επιχειρούν να σύρουν τους εργαζόμενους κάτω από τις σημαίες των εργοδοτών τους . Η “κοινωνική συμμαχία” τους εξυπηρετεί αλλότρια και αντίθετα συμφέροντα από αυτά του κόσμου της εργασίας. Ουσιαστικά η απεργία από τη μια χτυπιέται από το κράτος και τις κυβερνήσεις του που θέλουν να τη καταστήσουν παράνομη και από την άλλη  ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός να την εξευτελίσει.

            Το ΟΧΙ στα σχέδια των εργατοπατέρων έχει πρακτικό επίδικο το σπάσιμο της αδράνειας της παράλυσης στον κλάδο. Να πάρουμε οι εκπαιδευτικοί την υπόθεση στα χέρια  μας, γιατί αφήνοντας τη στα χέρια της κυβέρνησης και των στηριγμάτων της μέσα στον κλάδο, θα βιώσουμε και άλλο γκρεμό και νέα βύθιση των δικαιωμάτων μας.

·         ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΔΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

·         ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ-ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ

·         ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΓΙΑ ΤΙΣ  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΕΓΓΡΑΦΕΣ

Όταν χρειάζεται να παλεύει ο κλάδος για τα αυτονόητα, κάποιοι σφυρίζουν αδιάφορα!

Α'ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ : Όταν χρειάζεται να παλεύει ο κλάδος για τα αυτονόητα, κάποιοι σφυρίζουν αδιάφορα!

Όταν χρειάζεται να παλεύει ο κλάδος για τα αυτονόητα, κάποιοι σφυρίζουν αδιάφορα!

Τμήματα με 57 μαθητές δεν τριχοτομούνται - Υπεράριθμα τμήματα καλούνται να καλύψουν ανάγκες Ρομά και Παλιννοστούντων - Εκπαιδευτικοί σε 5 σχολεία για 10 ώρες - υποκρισία της διοίκησης και αδράνεια του σωματείου.

Όταν ο κάθε συνάδελφος έχει εργασιακό πρόβλημα, οφείλει να απευθύνεται στο σωματείο! Και το σωματείο, οφείλει να μπαίνει μπροστάρης στην υπεράσπιση του! Φαίνεται, όμως ότι αυτό δεν είναι αυτονόητο!

Όταν σαν Αγωνιστική Κίνηση Εκπαιδευτικών καταθέσαμε τις εν λόγω αυθαιρεσίες στο Δ.Σ της ΕΛΜΕ, στην αρχή ήδη της χρονιάς, τις καταθέσαμε με το σκεπτικό ότι εδώ θίγονταν κεκτημένα μαθητών και εκπαιδευτικών. Δεν αφορούσαν το 2ο και 3ο Γυμνάσιο Ασπροπύργου, όπου συμβαίνουν, αλλά το κάθε σχολείο και τον κάθε εκπαιδευτικό.

Η παραβίαση του αριθμού μαθητών ανά τάξη είναι ένα ακόμα δικαίωμα που η κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρατηγήσει. Όταν σε εκλογικές προκηρύξεις και σε σχέδια δράσης κάποιες παρατάξεις διεκδικούν μικρότερο αριθμό μαθητών ανά τάξη, περιμένει κανείς αυτές οι ίδιες παρατάξεις να μπορούν να προασπιστούν το ήδη κερδισμένο, που τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Παρά την απόφαση στο Δ.Σ. να προβούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στον Προϊστάμενο γιατί δεν τηρούνται τα όρια των μαθητών ανά τάξη, πόσο δε μάλλον τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών που καλούνται να τρέχουν από σχολείο σε σχολείο για να καλύψουν το ήδη αυξημένο τους ωράριο, η ανταπόκριση τους δεν τιμά ούτε το Δ.Σ. ούτε τον κλάδο! Δύο από τα 9 μέλη εμφανίστηκαν, χωρίς καν να κινητοποιήσουν τους εκπαιδευτικούς, έστω των ενδιαφερομένων σχολείων!

Ο προϊστάμενος από την πλευρά του, παριστάνοντας ότι δεν είναι ενήμερος για τα συγκεκριμένα, παρόλο που επανειλημμένα ζήτησε παρουσιολόγια μαθητών για να δικαιολογήσει την απόφαση του να μην λειτουργήσει τα τμήματα όπως ορίζει ο νόμος, στην επιμονή μας να διευθετήσει το ζήτημα, που δεν υποστηρίχτηκε καν από τα δυο παρόντα μέλη του Δ.Σ., επαναλάμβανε πως δεν είναι «αυτεπάγγελτο»(!) και «πως οφείλει ο σύλλογος να συνεδριάσει και να στείλει αιτιολόγηση γιατί πρέπει να γίνουν τρία τμήματα σε 58 παιδιά»! Η υποκρισία περισσεύει, καθώς και ο κυνισμός, σε μια διοίκηση που καλείται να εφαρμόσει μια αντιεκπαιδευτική πολιτική περικοπών, ταξικών φραγμών και χτυπήματος εργασιακών δικαιωμάτων.

Δυστυχώς, άλλη μια φορά το Δ.Σ της ΕΛΜΕ αποδεικνύεται αναντίστοιχο των αναγκών και βαθιά εμπλεκόμενο σε συνδιαχειριστικές λογικές. Αυτές οι λογικές παραλύουν το κίνημα, αφοπλίζουν τον κλάδο και αναπαράγουν την ήττα.

· ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΝΕΝΟΣ ΝΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΛΑΔΟ!

· ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΕΝΕΝΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΦΤΑΝΕΙ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΩΝ ΚΕΚΤΗΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!

· ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ!

· ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ – ΛΑΣΤΙΧΟ και αυτό το δικαίωμα μπορεί να κατακτηθεί ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΠΑΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΣΗ σε αυτούς που έχουν διαύλους στη διοίκηση.

24-10-2017

Δουλειά με δικαιώματα και όχι «μαθητεία»!

Δουλειά με δικαιώματα και όχι «μαθητεία»!

Η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και η σάρωση των όποιων κατακτήσεων έχουν απομείνει είναι μόνιμος στόχος των μνημονιακών πολιτικών που υλοποιεί «αντιστεκόμενη σθεναρά» η κυβέρνηση. Την ίδια ώρα που επεξεργάζονται σχέδια για να μειώσουν κι άλλο τον κατώτατο μισθό, να απελευθερώσουν τις απολύσεις, να δώσουν το επίδομα ανεργίας δώρο στους εργοδότες, να καταργήσουν τη μονιμότητα και τις συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες, χρησιμοποιούν όλους τους μηχανισμούς που διαθέτουν προκειμένου να επιβάλουν στη συνείδηση των εργαζομένων ότι αυτό είναι το μέλλον που τους αξίζει!!

Σ’ αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει το «νέο» μοντέλο εργασίας που έχουν επιβάλλει για τους νέους, κι όχι μόνο, που το ονόμασαν πρακτική άσκηση ή επιταγή εισόδου (voucher) ή μαθητεία. Εργασιακό καθεστώς που μόνο στον Τουρισμό έχει συμβάλλει στην απόλυση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων, αφού δίνεται η δυνατότητα στους ξενοδόχους να απασχολούν το 17% των εργαζομένων με καθεστώς πρακτικής άσκησης ή μαθητείας (όταν ακόμα και στην ΕΕ το όριο είναι 5%!). Αντίστοιχα στους Δήμους οι θέσεις των απολυμένων συμβασιούχων καλύφτηκαν με «μαθητευόμενους».

Ο νόμος 4386/2016 για τα ΕΠΑΛ θεσπίζει τη «μαθητεία» (φτηνή εργασία υποταγμένου εργαζόμενου) και το υπουργείο επείγεται να την υλοποιήσει γιατί έτσι επιτάσσουν ΕΕ-ΕΚΤ και ΔΝΤ. Απαιτούν δηλ. το εκπαιδευτικό σύστημα να παίξει πιο αποφασιστικά το ρόλο του μηχανισμού συμμόρφωσης και προσαρμογής της νέας γενιάς στις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, μαθήματα όπως ΣΕΠ- εργασιακό περιβάλλον, διαθεματικές δραστηριότητες, «διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού» κλπ, αλλά κύρια το ζοφερό παρόν που βιώνουν οι περισσότεροι μαθητές και η αβεβαιότητα ενισχύουν τη μόνιμη επιδίωξη του συστήματος και μέσα απ’ την εκπαίδευση να διαμορφώσουν στη νεολαία τα χαρακτηριστικά του πειθήνιου εργαζόμενου χωρίς απαιτήσεις και δικαιώματα. Η μαθητεία είναι εργαλείο σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Αυτή την πολιτική της χειραγώγησης των νέων καλούνται οι εκπαιδευτικοί μέσα απ’ το θεσμό της μαθητείας να υλοποιήσουν. Η διασφάλιση (;) κάποιων θέσεων εργασίας ή η απαλλαγή από εξωδιδακτικές εργασίες δεν μπορεί να είναι το άλλοθι για την ανάληψη αυτού του ρόλου.

Πιο συγκεκριμένα :

Η « τάξη μαθητείας» απευθύνεται σε ενήλικες μέχρι 24 ετών πτυχιούχους της τεχνικής εκπαίδευσης οι οποίοι θα εργάζονται 28 ώρες τη βδομάδα από 4-5 μέρες για 9 μήνες και θα αμείβονται με το 70% του ανειδίκευτου εργάτη (το πτυχίο είναι άχρηστο!!) καθαρά 16,84 ευρώ τη μέρα. Ο εργοδότης επιβαρύνεται με το ποσό των… 9,35ευρώ τη μέρα και έχει έναν εργαζόμενο, ο οποίος έχει υπογράψει ατομική σύμβαση μαθητείας, όπου δηλώνει ότι θα «υπακούει στον εργοδότη… θα έχει εμφάνιση συμβατή με το εργασιακό περιβάλλον… θα σέβεται την κινητή και ακίνητη περιουσία της επιχείρησης… δεν θα δημιουργεί προβλήματα σε πελάτες...κλπ.». Δηλ. είναι εκτεθειμένος στην ασυδοσία των εργοδοτών, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα της διακοπής της μαθητείας και να μην πληρωθεί ο μαθητής.

Διδασκαλία Αγγλικής.Τελικά "αναβάθμιση ή υποβάθμιση "είναι αυτό που ζούμε;;

   

H κυριαρχία της Αγγλικής Γλώσσας σαν Παγκόσμιας Γλώσσας δεν ήταν επιλογή που έγινε γιατί ήταν εύκολη στην εκμάθηση της ή ήταν η γλώσσα που μιλούσαν στην πλειοψηφία τους οι λαοί.Επιβλήθηκε μέσα από αιματοβαμμένους δρόμους,ξερίζωμα αυτοχθόνων πληθυσμών και επικυριαρχία και εξαναγκασμό,Πρώτα από την τότε κραταιά Αγγλία και την αποικιοκρατία και αργότερα μετά το Β Παγκόσμιο πόλεμο,με την επικράτηση της παντοδυναμίας των Η.Π.Α.

     Ως αποτέλεσμα όλου αυτού,οι χώρες που δεν έχουν την Αγγλική σαν μητρική ή επίσημη γλώσσα,να διανύουν έναν αγώνα δρόμου που ξεκινάει σε όλο και μικρότερες ηλικίες,για να την "κατακτήσουν",μαζεύοντας πιστοποιητικά και διπλώματα που θα τους διασφαλίσουν μια θέση εργασίας ή μια θέση σπουδών.Και φυσικά,ξοδεύοντας τεράστια ποσά σε ιδιωτικά μαθήματα,φροντιστήρια,εκδοτικούς οίκους ξένους και ντόπιους,που ανταγωνίζονται ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος σε μια αγορά που συνεχώς δημιουργεί και νέες απαιτήσεις.Και από δίπλα,ξένα πανεπιστήμια και κολλέγια,που προκηρύσσουν εξετάσεις για πτυχία που θα δώσουν άλλο ένα πιστοποιητικό,που κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγηθεί στα αζήτητα,σε μια ανύπαρκτη αγορά εργασίας ή σε μια ζούγκλα εργασιακή,που ποτέ αυτό που έχεις εσύ δεν επαρκεί!

   Η μπίζνα τεράστια,τόσο όσο αφορά τα φροντιστήρια,όσο και τα αγγλο-αμερικάνικα κεφάλαια.

Κι εκεί κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 έρχεται η Ε.Ε.να

"ρυθμίσει" το εκπαιδευτικό τοπίο και να φροντίσει όλα τα παιδιά;;; να αποκτήσουν γλωσσομάθεια.Με οδηγίες και επιβολή της λοιπόν ,γίνεται υποχρεωτικό να διδαχθεί σε όλη την Ευρώπη η Αγγλική Γλώσσα αρχικά και μετέπειτα και μια δεύτερη ξένη γλώσσα,Γερμανικά ή Γαλλικά,μια και τις υπόλοιπες γρήγορα τις έφαγε το μαύρο σκοτάδι.Μόνο σε επίπεδο διακηρύξεων έμειναν και στα έντυπα που συμπλήρωναν οι μαθητές για τις προτιμήσεις τους,για να τους ανακοινώσουν λίγο αργότερα"Λυπούμαστε,η γλώσσα που δηλώσατε δεν θα διδαχθεί ελλείψη εκπαιδευτικών.

 Ήταν η φροντίδα να μάθουν τα παιδιά των Ευρωπαίων πολιτών ξένη γλώσσα ή ήταν ο προπομπός όσων έρχονταν σε πολλά επίπεδα;

Οι καθηγητές λοιπόν της Αγγλικής Γλώσσας (καθώς και μουσικοί και γυμναστές)πέρασαν την πόρτα της Α/θμιας Εκπαίδευσης και για πρώτη φορά στο χώρο της άρχισαν να εφαρμόζονται νέα εργασιακά"ήθη".Οι καθηγητές που βαφτίστηκαν εκπαιδευτικοί.δούλευαν όχι 21 αλλά 24 ώρες και δεν δούλευαν σε ένα αλλά σε πολλά σχολεία.Και κουμπώνοντας και το θεσμό του ολοήμερου,δούλευαν και απόγευμα,δούλευαν και ωρομίσθιοι. Οταν δεν έφταναν οι ώρες,πηγαινοέρχονταν από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο ή το Λύκειο,ακόμα και σε διπλανές πόλεις,αλλά και σε απομακρυσμένα χωριά.

  Τότε κανένα δεν απασχολούσε ο Γολγοθάς των ειδικοτήτων,κι ας λέγαμε κάποιοι πως ήταν ο προπομπός γενικότερων εξελίξεων.Και κυρίως δεν απασχολούσε τις ομοσπονδίες μας.

   Και περνάνε δεκαπέντε χρόνια και ξαφνικά" αφού το τοπίο στη δημόσια εκπαίδευση έχει γίνει μαύρο,αφού σχεδόν το σύνολο των εκπαιδευτικών έχει μετατραπεί σε περιφερόμενο θίασο,αφού έχουν δημιουργηθεί σκόπιμες υπερααριθμίες για να καλύψουν κενά,η  κυβέρνηση που τα εφαρμόζει όλα τούτα, "αναγνωρίζει" την αξία των εκπαιδευτικών Αγγλικής" και σε γεμάτο αμφιθέατρο για την Αγγλική Γλώσσα,ο υπουργός εξαγγέλει αναβάθμιση του μαθήματος και απονομή πτυχίου από το σχολείο.

ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΕΙ ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΑΣ ΩΡΑΡΙΟ

“...ΘΕΜΑ:«Ρύθμιση προγράμματος για κοινό τρίωρο κενών εκπαιδευτικών της ίδιας ειδικότητας»

Σχ. Έγγρ.: Φ.353.1/324/105657/Δ1/8-10-2002 Υ.Α. του ΥΠ.Ε.Π.Θ.

Σε εκτέλεση της ανωτέρω σχετικής και στο πλαίσιο του καλύτερου συντονισμού της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών από τους Σχολικούς Συμβούλους, σας παρακαλούμε να ενημερώσετε τις σχολικές μονάδες ευθύνης σας ώστε να εκπονήσουν πρόγραμμα που αφορά ένα κοινό τρίωρο κενών (τελευταίες ώρες) στο ωρολόγιο πρόγραμμα εκπαιδευτικών της ίδιας ειδικότητας, ώστε να είναι δυνατή η παρακολούθηση των επιμορφωτικών συναντήσεων που οργανώνουν οι Σχολικοί Σύμβουλοι...|”

Με την παραπάνω οδηγία Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης στη χώρα επεμβαίνουν άμεσα στη διαδικασία του ωρολόγιου προγράμματος των Γυμνασίων Λυκείων και ΕΠΑΛ.

Δεν είναι μόνο ένα πρόσθετο ”τεχνικό” πρόβλημα στην ανάπτυξη των ωρολογίων προγραμμάτων των σχολείων. Δεν είναι μόνο πρόκληση για εκπαιδευτικούς που είναι στο “δρόμο” καθημερινά για να συμπληρώνουν το ωράριό τους σε διάφορες σχολικές μονάδες και πολλές φορές πρωί-απόγευμα. Σίγουρα ισχύουν τα παραπάνω και δεν τα υποτιμάμε, αλλά θεωρούμε ότι το βασικό ζήτημα που τίθεται είναι ακόμη μια επιχείρησης διάρρηξης των εργασιακών σχέσεων των καθηγητών.

Μετά την προσπάθεια επιβολής του υποχρεωτικού ωραρίου 8-2 από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, η νεομνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχειρεί με προκάλυμα “την επιμόρφωση” να επιβάλλει αύξηση του εργασιακού μας ωραρίου. Το συγκεκριμένο 3ωρο όταν δεν υπάρχει “επιμόρφωση” θα αξιοποιείται κατά το δοκούν από τους Δ/ντες των σχολείων για υποχρεωτική παραμονή στο σχολείο με ανάθεση διαφόρων εργασιών.

Επίσης με βάση το παραπάνω κατανοούμε ότι ανοίγει ξανά το ζήτημα της αξιολόγησης συμφωνα και με τις δηλώσεις Φίλη και τα πορίσματα του “εθνικού διαλόγου” για τη παιδεία.

Τέλος είναι αξιοθαύμαστο η “πρώτη - δεύτερη αριστερή κυβέρνηση” να αξιοποιεί νομοθετήματα των “προηγούμενων καταστροφικών κυβερνήσεων για τον τόπο”. Η Υπουργική Απόφαση που αναφέρεται στη σχετική οδηγία των Περιφερειακών Διευθύνσεων είναι το ΠΑΣΟΚικής έμπνευσης “ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΛΟΓΙΟ” που οι αγωνιστικές αντιδράσεις του κλάδου το είχαν φέρει σε “αχρηστία” . Σήμερα φαίνεται ότι θα “αξιοποιηθεί” για να πάει ακόμα παραπέρα τη διάλυση των σταθερών εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση και τη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών με την εφαρμογή της αξιολόγησης.

• Να ανακληθεί η οδηγία αυτή.
• Καμιά αύξηση του εργασιακού μας ωραρίου

ΑγωνιστικέςΚινήσειςΕκπαιδευτικών

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΜΟΝΙΜΗ, ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ

Για άλλη μια φορά βάλλεται το δικαίωμα στην εργασία, στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Αυτήν την φορά στο στόχαστρο βρίσκονται οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί (κυρίως ειδικοτήτων) που το καλοκαίρι του 2013 κάτω από το βάρος και την ανασφάλεια που είχαν δημιουργήσει οι διαθεσιμότητες στην τεχνική εκπαίδευση αλλά και το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι εισηγήσεις περί αξιολόγησης και η επιστράτευση του κλάδου, εξωθήθηκαν να επιδιώξουν μετάταξη στην πρωτοβάθμια. Προσδοκία τους ήταν ότι εκεί τουλάχιστον θα αποκτούσαν οργανική θέση και ωράριο. Διαψεύστηκαν οικτρά... Ούτε οργανικές δημιουργήθηκαν, ενώ οι περισσότεροι μετατράπηκαν σε νομάδες μεταφερόμενοι με ίδια μέσα σε τρία ως οκτώ (!) σχολεία για να καλύψουν το αυξημένο ωράριο της Α/θμιας.

Και ενώ ένας νέος κύκλος ανθρωποφαγίας και αλληλοσπαραγμού άνοιξε στον κλάδο (δίπλα στις παλιές «αντιθέσεις» ειδικοτήτων-δασκάλων, δασκάλων διετούς-τετραετούς φοίτησης, ήρθε να προστεθεί και αυτή των νέων μεταταχθέντων με τους παλιούς που δεν αποσπάσθηκαν ή μετατεθήκαν), άνοιξε ταυτόχρονα και ένας κύκλος δικαστικών… αγώνων για να αποκατασταθούν οι πραγματικά εξόφθαλμες παρατυπίες στην όλη διαδικασία των μετατάξεων.

Αυτό που πολύ γρήγορα ξεχάστηκε -στην πραγματικότητα έγινε συστηματική προσπάθεια από την τότε κυβέρνηση αλλά και τους παρατρεχάμενούς τους στον κλάδο να αποσιωπηθεί και να διαστρεβλωθεί- είναι ότι όλη αυτή η ιστορία έγινε στο πλαίσιο μιας πολύ συγκεκριμένης πολιτικής με στρατηγικό στόχο τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τη νομιμοποίηση της ελαστικότητας και της κινητικότητας και το χτύπημα του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Μια συστηματική προσπάθεια που ξεκίνησε χρόνια πριν και περιλάμβανε μείωση ωρών διδασκαλίας μαθημάτων, αύξηση κατώτατου ορίου μαθητών ανά τάξη, αύξηση ωραρίου των εκπαιδευτικών συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων, κατάργηση ή μείωση μαθημάτων στο λύκειο, κατάργηση της παράλληλης διδασκαλίας και άλλα, ων ουκ έστι αριθμός… Μια τεχνική προσπάθεια δημιουργίας υπεραριθμιών, πλεοναζόντων, περισσευούμενων, αχρείαστων και άλλων χαρακτηρισμών που αποτέλεσαν το ιδεολογικό κάλυμμα για τη νομιμοποίηση αυτής της πολιτικής που θέλει τον εργαζόμενο σύγχρονο δούλο που δουλεύει όπου να' ναι, για όσο καιρόν χρειάζεται και με όποιο καθεστώς ορίζει το σύστημα.

Δύο χρόνια μετά, η νέα κυβέρνηση στο όνομα της αποκατάστασης της νομιμότητας βάζει ξανά χιλιάδες συναδέλφους στη …ζώνη του λυκόφωτος:

Η εισήγηση του Υπουργείου στην πραγματικότητα το μόνο που αποκαθιστά είναι η …χαμένη τιμή της κινητικότητας και της επισφάλειας. Τίποτα από την ουσία της προηγούμενης αντιλαϊκής πολιτικής δεν αναιρείται:

• Μήπως ανοίγουν σχολεία;
• Μήπως καταργούνται-ανακαλούνται οι συγχωνεύσεις των σχολείων που έχουν γίνει μέχρι τώρα;
• Μήπως μειώνονται οι μαθητές στην τάξη;
• Μήπως επανέρχεται το ωράριο στα προηγούμενα;
• Μήπως διασφαλίζεται η εργασία μας;
• Μήπως γενικά καταργούνται όλες εκείνες οι ρυθμίσεις που έφεραν χιλιάδες συναδέλφους στη θέση του «περισσευούμενου»;

Αντίθετα οι δηλώσεις Κουράκη σχετικά με την πιθανή μη έγκριση των νέων οργανικών από το υπουργείο Οικονομικών δείχνουν πως η τήρηση της μνημονιακής νομιμότητας και των δεσμεύσεων απέναντι στους … θεσμούς είναι το σημαντικότερο διακύβευμα και για αυτήν την κυβέρνηση!

Συνάδελφοι,

δεν πρέπει να "τσιμπήσουμε" στη λογική του διαίρει και βασίλευε.

Η λύση δεν είναι ούτε οι δικαστικές προσφυγές ούτε η κατηγοριοποίηση των συναδέλφων, ούτε η διαχείριση και το μοίρασμα μιας μικρής και φτωχικής «πίτας». Εχθρός μας δεν είναι ο συνάδελφος αλλά η πολιτική που διέλυσε και διαλύει τα εργασιακά δικαιώματα. Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να παραμερίσει τις διασπαστικές λογικές που σπέρνουν διάφοροι απολογητές της πολιτικής αυτής της συγκυβέρνησης (αλλά και της προηγούμενης). Δεν αρκεί η επίκληση στη νομιμότητα και η έκφραση της οργής και της αγανάκτησής για την σημερινή κατάσταση, όταν με τις πράξεις ή την …απραξία αρκετών αφέθηκαν συνάδελφοι ξεκρέμαστοι και οδηγήθηκαν στην ιδιώτευση. Που εξαναγκάστηκαν στην αναζήτηση ατομικών λύσεων. Μια προσεκτικότερη ματιά στα γεγονότα θα μας δείξει πως οι περισσότεροι ήμασταν και είμαστε πρόθυμοι να αγωνιστούμε για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας!

Υπερασπίζουμε και διεκδικούμε:

• Δικαίωμα στη μόνιμη, πλήρη και σταθερή δουλειά για όλους!
• Οργανικές θέσεις σε όλους!
• Να γίνουν μεταθέσεις
• Μαζικοί διορισμοί

Η δύναμή μας είναι η συλλογικότητα, η συσπείρωση στο σωματείο!

«Εθελοντισμός» και τζάμπα εργασία: Όταν το βαρέλι δεν έχει πάτο

Η αλήθεια είναι, ότι η είδηση που διαβάσαμε στον φιλοκυβερνητικό τύπο δε μας προξένησε ιδιαίτερη έκπληξη: «Ο υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος μελετά να ζητήσει εθελούσια συνεισφορά από εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δεν εργάζονται ήδη ως αναπληρωτές και ωρομίσθιοι, με αντάλλαγμα μια μοριοδότηση που θα τους βοηθήσει να ανέβουν θέσεις στους πίνακες κατάταξης όταν γίνουν προσλήψεις»!

Και δε μας προξένησε ιδιαίτερη έκπληξη, γιατί έχουμε πλήρη συνείδηση της ορθότητας του συνθήματος «δε θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε». Θέλουμε ωστόσο να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις:

• Αποδεικνύεται περίτρανα, ότι η άποψη, πως η φάση της επίθεσης στον κλάδο (αλλά και συνολικότερα στους εργαζόμενους) έχει τελειώσει και ότι διανύουμε μια φάση μιας νέας ισορροπίας είναι λάθος και αποτελεί αυταπάτη.
• Η καταβύθιση των μισθών (οι νεοδιόριστοι παίρνουν 570 € ενώ το νέο μισθολόγιο που έρχεται θα οδηγήσει σε παραπέρα μείωση όλων των μισθών) αλλά και ο πλήρης κατακερματισμός των εργασιακών σχέσεων με διάφορες ταχύτητες αναπληρωτών έχει ήδη ανοίξει το δρόμο στην τζάμπα εργασία. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα η ύπαρξη των λεγόμενων «ωφελούμενων» εργαζομένων, δηλαδή εργαζόμενων που δε θεωρούνται εργαζόμενοι και «αποζημιώνονται» με 490 €.
• Ο «εθελοντισμός» με όλα τα «συνοδευτικά» (ΜΚΟ επιδοτούμενες από το κράτος και την ΕΕ – «κοινωνία των πολιτών») αποτέλεσε συγκεκριμένη επιλογή του συστήματος για να αποσυγκροτήσει τους εργαζομένους, αλλά και για να προετοιμάσει το έδαφος για την απόσυρση του κράτους από την υποχρέωση να παρέχει μια σειρά υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα (παιδεία – υγεία – δημοτικές υπηρεσίες).
• Από την ίδια άποψη, θεωρούμε ότι και στο εσωτερικό του συνδικαλιστικού κινήματος, η αντικατάσταση του κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης από δημιουργία πρωτοβουλιών κοινωνικού εθελοντισμού (δωρεάν μαθήματα, κοινωνικά ιατρεία κλπ ) συνέβαλε και αυτή στην αποπολιτικοποίηση του ζητήματος και δημιούργησε έδαφος για τις νέες φαεινές του υπουργείου. Και το λέμε αυτό, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτές οι πρωτοβουλίες σε μεγάλο βαθμό βασίστηκαν στην ειλικρινή αγωνία κάποιων ανθρώπων να προσφέρουν κοινωνικά.

Με βάση τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι καθήκον του κινήματος είναι η διεκδίκηση μόνιμης, σταθερής και με πλήρη δικαιώματα δουλειάς για όλους ταυτόχρονα με την πάλη για την ανατροπή των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων. Όσο ένα τέτοιο κίνημα δεν αναπτύσσεται και δε δυναμώνει, τόσο ο αντίπαλος θα γίνεται όλο και πιο επιθετικός, αλλά και κάθε πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης (δωρεάν μαθήματα, κοινωνικά ιατρεία) θα ενσωματώνεται εύκολα στις αντιδραστικές βλέψεις του συστήματος. Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι αποτελεσματική όταν αποτελεί μέρος του αγώνα. Αλλιώς, ξεπέφτει σε φιλανθρωπία σε όπλο δηλαδή του συστήματος.

Οικονομική «τακτοποίηση» σωματείων

Ένα ακόμα βήμα ασφυκτικού κρατικού ελέγχου που δεν πρέπει να περάσει

Σε εξέλιξη βρίσκεται η εφαρμογή του θεσμικού κρατικού πλαισίου που αντιμετωπίζει τα σωματεία ως νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και επιβάλλει τη φορολογική τους υπόσταση. Αυτό σημαίνει την κατοχή ΑΦΜ, την παράδοση του καταστατικού του στην Εφορία (θεωρημένου από το Πρωτοδικείο), τα στοιχεία του Προέδρου και του Ταμία, την απόκτηση Κώδικα Άσκησης Δραστηριότητας, την ετήσια κατάθεση φορολογικής δήλωσης, την υποβολή συγκεντρωτικών καταστάσεων, την υποβολή όλων των παραστατικών και πολλά ακόμα. Όλα αυτά συνοδεύονται με την επιβολή εξοντωτικών προστίμων από την 1 Γεναρη του 2014.

Εργαζόμενοι χωρίς μισθό!

Σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα οι μισθωτοί εργαζόμενοι. Ας δούμε ορισμένα πράγματα με τη σειρά, όπως έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία 3-4 χρόνια στη διάρκεια της μεγάλης λεηλασίας στους μισθούς, στις συντάξεις, στα δικαιώματα και στις κατακτήσεις.


Ένα πρώτο πρόβλημα που πρέπει να επισημάνουμε είναι αυτό της ανεργίας, η οποία έχει φτάσει στα 1.370.030 άτομα και σε ποσοστό στο 27,8%. Από τους παραπάνω, αυτοί που δικαιούνται επίδομα ανεργίας είναι 130.000 άνεργοι, επίδομα το οποίο έχει μειωθεί στα 360 ευρώ. Έχει επίσης μειωθεί και η διάρκεια καταβολής του.

Η αξιολόγηση κεντρική επιλογή του συστήματος – Μόνη λύση η συγκρότηση αποφασιστικού απεργιακού κινήματος

Να αντισταθούμε στο κλίμα διάλυσης, υποταγής και εκλογικών αυταπατών!

Η αξιολόγηση κεντρική επιλογή του συστήματος – Μόνη λύση η συγκρότηση αποφασιστικού απεργιακού κινήματος

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού έχουν βαλθεί να ισοπεδώσουν οτιδήποτε έχει απομείνει ως αναγνωρισμένο δικαίωμα στην εργατική τάξη. Δουλειά με δικαιώματα, ωράριο, ασφάλιση και περίθαλψη, δωρεάν παιδεία, δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, συντρίβονται όλα για να σωθεί ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός.

Στο πλαίσιο αυτό, η αξιολόγηση που προωθεί η κυβέρνηση σε δομές και εργαζόμενους στο Δημόσιο είναι μια κατεύθυνση στρατηγικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει ντιρεκτίβα της ΕΕ του ΟΟΣΑ και άλλων αντίστοιχων μηχανισμών που να μην πριμοδοτεί την «ανάγκη αξιολόγησης».

Οι επιδιώξεις της αξιολόγησης είναι πολλαπλές:

α) η πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων και η συντριβή οποιασδήποτε ενιαίας εργασιακής βάσης συγκρότησής τους. Η αξιολόγηση, προστιθέμενη στην ποικιλότητα των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, έρχεται να τις εξατομικεύσει πλήρως.

β) η νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της πολιτικής των απολύσεων μέσα από αξιολογήσεις δομών (που θα οδηγούν στο κλείσιμό τους) ή εργαζομένων. Τα διαβόητα «πλαφόν» το αποδεικνύουν περίτρανα

γ) η μεταφορά της ευθύνης για τις απολύσεις αλλά και για τη διάλυση κρατικών δομών που σχετίζονται με κοινωνικές κατακτήσεις (υγεία, παιδεία κλπ.) στα ίδια τα θύματα της πολιτικής αυτής, δηλαδή τους ίδιους του εργαζόμενους.

δ) το χτύπημα κάθε είδους αντίστασης, συνδικαλιστικού αγώνα και οργάνωσης σε σωματεία κάτω από το φόβο της αρνητικής αξιολόγησης όπου δρα και αντιστέκεται.

Παρά τη χρόνια διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος, παρά τις αυταπάτες που είχαν οι ηγεσίες του, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο έχουν αντιληφθεί απολύτως ποιες είναι οι πραγματικές επιδιώξεις κυβέρνησης – συστήματος. Και γι’ αυτό είναι καθαρά ενάντια σε κάθε τέτοιο μέτρο. Εχουν πλήρη συνείδηση ότι η συζήτηση για μια άλλη «καλή» αξιολόγηση είναι αποπροσανατολιστική και εκτός πραγματικότητας. Με βάση τα παραπάνω θέλουμε να κάνουμε τρεις παρατηρήσεις:

Ø       Οποιοσδήποτε κατακερματισμός της συζήτησης (κυβερνητικοί συνδικαλιστές απομονώνουν το ζήτημα του πλαφόν στη βαθμολογία) λειτουργεί διαλυτικά, μπερδεύει τους ίδιους τους εργαζόμενους αλλά και όλη την κοινωνία. Στόχος πρέπει να είναι ΟΛΟ το θεσμικό πλαίσιο αξιολογήσεων – αυτοαξιολογήσεων κλπ.

Ø       Κατά τρόπο εξευτελιστικό Ομοσπονδίες δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων μετέτρεψαν τον εαυτό τους σε δικηγορικά γραφεία που γράφουν εξώδικα και κάνουν αγωγές την ίδια ώρα που δεν έχουν στοιχειωδώς ανταποκριθεί στο καθήκον συγκρότησης του κινήματος, Θα πρέπει να γίνει φανερό ότι η βάρβαρη αυτή πολιτική δεν ανατρέπεται από τα αστικά δικαστήρια.

Ø       Οι κινήσεις ανυπακοής, μπλοκαρίσματος διαδικασιών και σαμποταρίσματος της εφαρμογής της αξιολόγησης είναι χρήσιμες για την ανάδειξη του ζητήματος, για δημιουργία καθυστερήσεων και για τη συσπείρωση δυνάμεων, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΕΣ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ την πολιτική της αξιολόγησης και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. Ενώ η προβολή του στόχου «Να μείνει στα χαρτιά» δημιουργεί αυταπάτες και υποτιμά το βάθος της επίθεσης. Την περίοδο που ζούμε, το σύστημα δεν ψηφίζει νόμους για να… τους αφήσει στα χαρτιά.

Μέχρι τώρα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κάνουν σημαντική δουλειά στο να πείσουν τους εργαζόμενους ότι είναι αρκετά… κακορίζικοι και ότι δεν είναι για αυτούς οι αγώνες. Η σκέψη συγκρότησης αγώνα δείχνει να είναι μακριά όχι μόνο από τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές που πλέον δεν εκφράζουν τίποτα, αλλά και από την αριστερά της ήττας και του συμβιβασμού που δίνει το «αγωνιστικό» ραντεβού στις κάλπες για την ιμπεριαλιστική – ληστρική ΕΕ και τους καλλικρατικούς Δήμους. Για κυβερνητικούς και ρεφορμιστές, η λέξη «απεργία» τείνει να γίνει απαγορευμένη. Η… καθοδήγηση του κινήματος κατηγορεί τον κόσμο ότι δεν τραβάει και τον εγκαλεί που δεν είναι έτοιμος να την ξεπεράσει. Μας δουλεύουν κανονικά.

Όμως, η αλήθεια είναι σκληρή. Το σύστημα, με κάθε μέτρο που περνάει, διαμορφώνει και νέο πιο αρνητικό συσχετισμό. Αυτό ο συσχετισμός και αυτή η βάρβαρη πολιτική δεν μπορούν να ανατραπούν παρά μόνο με αποφασιστικό αγώνα ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Και με παραμέρισμα όλης αυτής της πολιτικο-συνδικαλιστικής σαβούρας που μας οδηγεί από ήττα σε ήττα. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να αναβληθεί για ένα αδιόρατο μέλλον σε έναν άλλο πλανήτη.

·         Με κεντρικό στόχο την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής και όλου του θεσμικού πλαισίου των απολύσεων, της αξιολόγησης, της κινητικότητας, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, της συντριβής των κοινωνικών κατακτήσεων σε παιδεία και υγεία και αγαθά.

·         Με βασικές μορφές την απεργία και τη διαδήλωση.

·          Με εργαλεία τις γενικές συνελεύσεις και την κοινή δράση πρωτοβάθμιων σωματείων, χωρίς να περιμένουμε μάταια τις «πρωτοβουλίες» των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

 7/5/2014

Ταξική Πορεία Υγειονομικών

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Οι απολύσεις πλησιάζουν… …ενώ στήνεται το σχολείο της απόρριψης και της τρομοκρατίας

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Οι απολύσεις πλησιάζουν…

…ενώ στήνεται το σχολείο της απόρριψης και της τρομοκρατίας

Ούτε λεπτό χαμένο – Ολες οι δυνάμεις για την ανάγκη της οργάνωσης αγώνα

Στις 22 Μάρτη λήγει ο χρόνος για τους 2.000 συναδέλφους μας που είχαν βγει στις 22 Ιούλη σε διαθεσιμότητα. Οσοι δεν έχουν απορροφηθεί μέχρι τότε, από την άλλη μέρα θα είναι απολυμένοι.

Αρβανιτόπουλος: «Κανένας δε θα απολυθεί». Λέει αλήθεια;

Ο Υπουργός σε διάφορες γκεμπελικές δηλώσεις του, υποστηρίζει κατά καιρούς ότι οι περισσότεροι από αυτούς «δουλεύουν ήδη»! Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι διαφορετική. Στο πλαίσιο της κινητικότητας, το Υπουργείο έχει εξαγγείλει διάφορες θέσεις (συνολικά 1.500) που αφορούν διάφορες κατηγορίες (δεύτερα πτυχία, θέσεις σε κατάρτιση, διοικητικές κλπ). Για καμία από αυτές τις θέσεις δεν υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο, ενώ κάποιες από αυτές είναι εντελώς στον αέρα (πχ. οι διαβόητες καινούριες Σχολές Επαγγελματικής Κατάρτισης δεν έχουν ιδρυθεί ακόμα). Αλλωστε, το θεσμικό πλαίσιο για την κινητικότητα ορίζει ότι σε ένα μήνα ο διαθέσιμος υπάλληλος πρέπει να αποδεχτεί τη θέση που του δίνεται, αλλιώς απολύεται. Αυτό σε απλά ελληνικά, σημαίνει ότι αν σε κάποιον διαθέσιμο συνάδελφο προσφερθεί μια θέση (αμφίβολης εργασιακής σχέσης και αμοιβής) στην άλλη άκρη της χώρας, ο διαθέσιμος πρέπει να την αποδεχτεί ή να απολυθεί. Στη δεύτερη περίπτωση μετράει ασφαλώς στα νούμερα που θα δώσει το υπουργείο για αυτούς που τους βρήκε θέση εργασίας! Πιο σωστή, λοιπόν, περιγραφή της κατάστασης θα ήταν ότι δύο χιλιάδες εκπαιδευτικοί έχουν απολυθεί και κάποιοι από αυτούς πιθανόν να επαναπροσληφθούν, σε άλλες θέσεις (αμφίβολης εργασιακής σχέσης και αμοιβής, επαναλαμβάνουμε), μέχρι τις 22 Μάρτη.

Οι απολύσεις έχουν τεράστια σημασία για όλους τους εκπαιδευτικούς, για την δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, για όλη την κοινωνία

Α) Αν οριστικοποιηθούν οι απολύσεις στις 23 Μάρτη, σπάει ο τελευταίος θύλακας μόνιμης και σταθερής εργασίας. Αυτό θα δημιουργήσει άμεσες συνέπειες στο προσωπικό που θα συνεχίσει να δουλεύει. Θα χρησιμοποιηθεί το παράδειγμα των απολυμένων ως το εργαλείο τρόμου, που θα χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να περνάει το σύνολο των αντιδραστικών ρυθμίσεων στην εκπαίδευση.

Β) Τα πορίσματα του ΟΟΣΑ μιλάνε για ανάγκη: αύξησης του αριθμού των μαθητών στην τάξη, συγχώνευσης σχολείων, αύξησης του ανταγωνισμού ανάμεσα στα σχολεία (αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση), κατάργησης της μονιμότητας, αύξησης του διδακτικού ωραρίου 4-5 ώρες τη βδομάδα, του επαναπροσδιορισμού των οργανικών θέσεων στη βάση της σχολικής μονάδας κ.α. Όλα αυτά οδηγούν σε προετοιμασία νέων μαζικών απολύσεων. Αυτές θα πατήσουν πάνω στη νομιμοποίηση των απολύσεων στις 23 Μάρτη. Και στην εμπέδωση μαζικά της ψυχολογίας «δεν ξέρω από πού θα μού ‘ρθει και ως πότε θα έχω δουλειά».

Γ) Η συρρίκνωση του εκπαιδευτικού προσωπικού πάει παρέα με τη συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού. Η προσθήκη νέων ταξικών φραγμών (με τις τράπεζες θεμάτων, με τον όλο και μεγαλύτερο περιορισμό του «δωρεάν») προστίθεται στη φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού και οδηγεί σε μαζική απόρριψη μαθητών από την εκπαιδευτική διαδικασία και πέταγμά τους σε δομές κατάρτισης, προσαρμοσμένες στο πρότυπο του ευέλικτου και απλήρωτου εργάτη – εργαζόμενου.

Με άλλα λόγια: Αν υπάρξει έστω κι ένας απολυμένος στις 23 Μάρτη (αν και φοβόμαστε ότι θα είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που θα παρουσιάσει το υπουργείο) έχει ανοίξει δραματικά η πόρτα για μια σειρά νέες αντιδραστικές εξελίξεις.

Αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση – «νέο» λύκειο: το σχολείο της απόρριψης και της τρομοκρατίας

Ενώ ο χρόνος τελειώνει, η κυβέρνηση κλιμακώνει την επίθεσή της μέσω της αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης. Η αξιολόγηση δεν είναι παρά το όχημα για να σπάσει η ραχοκοκαλιά συγκρότησης του κλάδου, για να ενταθεί η πειθάρχηση και η τρομοκράτηση, για να οξυνθεί η κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών και ο συνακόλουθος κανιβαλισμός, για να έχει άλλοθι η πολιτική των απολύσεων και των περικοπών. Οι πολιτικές επιδιώξεις κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – ΟΟΣΑ – κεφαλαίου είναι οι ίδιες. Η συντριβή όλων των κατακτήσεων που πέτυχαν οι εργαζόμενοι με δεκαετίες αγώνων.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ η ανυπακοή στους συλλόγους διδασκόντων. Το λέμε αυτό για να γίνει φανερό ότι η ανατροπή της αξιολόγησης (καθώς και των απολύσεων και του «νέου» λυκείου) δεν μπορεί να επιτευχθεί είτε με συμβολικές κινήσεις είτε με μάχες οπισθοφυλακής είτε επειδή οι εκπαιδευτικοί θα εκφράσουμε απλώς την αντίθεσή μας.

Η κυβέρνηση δε θα κάνει πίσω ακόμα και αν οι σύλλογοι διδασκόντων δεν προχωρήσουν σε ορισμό ομάδων εργασίας, ακόμα κι αν διαλυθούν τα σεμινάρια. Ακόμα και αν επαναληφθεί το (ηθικό) χαστούκι που έφαγε όταν κάλεσε σε εθελοντική εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης και δε βρήκε πρόθυμους (αν και το περιβάλλον σήμερα είναι πολύ πιο δυσμενές και τρομοκρατικό), θα προχωρήσει σήμερα παρακάμπτοντας τον… εθελοντισμό και εφαρμόζοντας την πρακτική του «εντέλλεσθε».

Μας ψεκάζουν μοιρολατρία, ψέματα και εκλογικές αυταπάτες

Ενώ, λοιπόν ξεθεμελιώνονται τα πάντα, έχει αρχίσει το πάρτι των αυτοδιοικητικών εκλογών και των ευρωεκλογών.

·         Εκεί που ο λαός θα ψηφίσει για τους Καλλικρατικούς Δήμους, οι οποίοι δεμένοι σφιχτά στη θηλιά του ελέγχου της κεντρικής εξουσίας δεν είναι παρά ένα ακόμα γρανάζι εφαρμογής των περικοπών, της φορομπηξίας και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων σε τοπικό επίπεδο.

·         Εκεί που ο λαός θα ψηφίσει το διακοσμητικό Σώμα που λέγεται Ευρωβουλή, που δεν είναι παρά το λουστραρισμένο όργανο ψευτοδημοκρατικού άλλοθι της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, από την οποία εκπορεύεται μεγάλο τμήμα των αντιλαϊκών μέτρων και η οποία είναι ένας από τους ενόχους της κοινωνικής ερήμωσης που εξελίσσεται στη χώρα μας.

Το σύστημα βάζει σε πρώτο πλάνο τις εκλογές για να αδειάσει τους δρόμους από τους πιθανούς διαδηλωτές. Για να καναλιζάρει σε ακίνδυνους δρόμους την οργή των ανέργων, των αγροτών, των εκπαιδευτικών, των εργατών, της νεολαίας.

Πιστή στο ραντεβού και η κοινοβουλευτική Αριστερά της ήττας, των αυταπατών και της έλλειψης εμπιστοσύνης στους αγώνες, πριμοδοτεί την αυταπάτη ότι το εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να ανατρέψει την αντιλαϊκή επίθεση που εξελίσσεται. Και αντί να βάλει πλάτη (ιδιαίτερα τώρα που τα πράγματα είναι δύσκολα) στη συγκρότηση των αγώνων, υποτάσσει όλη της τη δραστηριότητα στο γνωστό γι’ αυτήν υπέρ πάντων αγώνα: αυτόν των καλών εκλογικών αποτελεσμάτων.

Ο κλάδος να γίνει μια γροθιά - Κανένας απολυμένος στις 23 Μάρτη - Ολοι οι διαθέσιμοι πίσω στα σχολεία – Να ανατραπεί το θεσμικό πλαίσιο αξιολόγησης - αυτοαξιολόγησης

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Η κατάσταση είναι έκτακτης ανάγκης. Δε χωράνε φυγομαχίες ούτε φαντασιώσεις μορφών αγώνα που δε θα είναι επώδυνοι. Ούτε η αναμονή για δυο – τρεις μέρες απεργία (που προωθεί η ΟΛΜΕ) λίγες μέρες πριν τις 23 Μάρτη μπορεί να αποτελεί σοβαρή πρόταση αγώνα.

ΤΩΡΑ πρέπει να δούμε τη σχέση που συνδέει τις επερχόμενες απολύσεις, την αξιολόγηση το «νέο» λύκειο. Τη διάλυση του δωρεάν χαρακτήρα της δημόσιας παιδείας με τη συντριβή της δωρεάν περίθαλψης.

ΤΩΡΑ πρέπει να σκεφτούμε όλοι σα να είμαστε οι απολυμένοι της 23^ης Μάρτη.

Κάθε συνάδελφος πρέπει ΤΩΡΑ να μπει μπροστά στην οργάνωση του αγώνα για να ανατραπούν οι απολύσεις, για να μπει φραγμός στον εφιάλτη της ανεργίας, της απόρριψης των μαθητών από την εκπαιδευτική διαδικασία και της πλήρους διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. Τα σωματεία πρέπει να αντιπαρατεθούν στην ηττοπάθεια και στη μοιρολατρία.

ΑΜΕΣΑ, μέσα στο Φλεβάρη, πρέπει να ξεκινήσει απεργιακή κινητοποίηση στη λογική της διάρκειας, που θα βάλει λουκέτο στα σχολεία, που θα συνοδεύεται με διαδηλώσεις, καταλήψεις, που θα επιβάλει συντονισμό με άλλους κλάδους που χτυπιούνται.

Καμία ταλάντευση, καμία γκρίνια. Μόνη λύση ο αγώνας!

deltioake.blogspot.com                                                                                                                          10/2/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Ο στόχος ένας: ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ – ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Η ανάγκη προετοιμασίας ενός μεγάλου απεργιακού αγώνα είναι επείγουσα!

Ο στόχος ένας: ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ – ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Δε θα παίξουμε το παιχνίδι τους – δε θα βρούμε τις «δίκαιες απολύσεις» - δε θα μπούμε σε καμία κουβέντα μοριοδότησης

Οι διαθεσιμότητες – απολύσεις αποτελούν ένα όνειρο για το σύστημα, γιατί σπάει όποιους θύλακες υπήρχαν για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Δεκαπέντε χρόνια μετά την κατάργηση της επετηρίδας, μέτρου που απελευθέρωνε το σύστημα από την υποχρέωση να παρέχει εργασία με μόνο κριτήριο το πτυχίο, κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, επελαύνουν σαρώνοντας κατακτήσεις, προωθώντας αποφασιστικά τις απολύσεις, τα κλεισίματα των σχολείων, τη συντριβή των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών μας.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Αν υπάρξει σήμερα έστω κι ένας απολυμένος, θα ακολουθήσουν χιλιάδες ακόμη, παράλληλα με την πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων όσων «μόνιμων» συναδέλφων παραμείνουν. Την ίδια στιγμή έχουν προωθηθεί οι διαθεσιμότητες σχολικών φυλάκων, καθαριστριών κα. Και προετοιμάζονται μαζικές απολύσεις από τους ΟΤΑ και την Υγεία. Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για 15.000 νέες απολύσεις από το δημόσιο μέσα στο 2014!

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση παίζει το χαρτί του κανιβαλισμού και ανοίγει την «κουβέντα» για τα κριτήρια με τα οποία θα μοριοδοτηθούν οι διαθέσιμοι για να οδηγηθούν στην απόλυση οι 500 περίπου από αυτούς.

Θα είναι ολέθριο για το συνδικαλιστικό κίνημα να μπει σε μια τέτοια κουβέντα. Αν το κάνει, τότε να είμαστε σίγουροι ότι θα οδηγηθούμε σε πλήρη και θλιβερή εσωτερική διάσπαση, της οποίας το αποτέλεσμα θα είναι η παραπέρα ένταση της επίθεσης και η διόγκωση των αριθμών των απολύσεων. Το να λέμε ότι στόχος μας είναι «να μην υπάρξει καμία απόλυση» αλλά ταυτόχρονα να αποδεχόμαστε τη συζήτηση της μοριοδότησης, αποτελεί μια τακτική που λειτουργεί αντικειμενικά σε βάρος του πρώτου στόχου, τον υπονομεύει και τελικά τον εξαφανίζει.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Την ίδια ώρα, η αξιολόγηση εγκαινιάζεται για να επιβάλει ένα καθεστώς τρόμου στα σχολεία, για να παγιώσει την κατηγοριοποίησή τους, για να δώσει άλλοθι στην πολιτική των απολύσεων.

Ενώ, ταυτόχρονα, ετοιμάζεται το επόμενο κύμα απολύσεων σε όλο το δημόσιο τομέα. Με άλλα λόγια το μέτωπο που μπορούμε να δημιουργήσουμε είναι πολύ ευρύ και εν δυνάμει μπορεί να είναι πολύ ισχυρό!

Απέναντι, λοιπόν, σε αυτήν την κατάσταση, κόντρα στις σειρήνες της ήττας και της υποταγής, κόντρα στο συνδικαλισμό των «συναντήσεων με τους αρμόδιους», κόντρα στη διάλυση και στα παζάρια, και με δεδομένο ότι ο Μάρτης πλησιάζει, ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ που έχουμε να κάνουμε:

Μέσα στα σωματεία μας να προετοιμάσουμε επειγόντως ένα μεγάλο απεργιακό αγώνα, να συντονίσουμε από τα κάτω τις κινήσεις μας με όλους τους κλάδους που μπαίνουν στο ντορβά των απολύσεων, με δυο λόγια να ισχυροποιήσουμε τη δική μας πλευρά στην ιστορικών διαστάσεων μάχη που διεξάγεται. Γιατί όλα είναι συσχετισμός δύναμης.

Ακούγεται δύσκολο… Είναι δύσκολο. Αλλά είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος. Όλα τα άλλα είναι θλιβερές αυταπάτες συνδικαλιστικών ηγεσιών που αρέσκονται στα μεγάλα λόγια και στα μικρά έργα.

·        ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΣΕ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – Δεν μπαίνουμε σε καμία κουβέντα για τα κριτήρια με τα οποία θα επιλεγούν οι 500.

·        ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ – ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

·        ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ και οι ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ – ΟΛΟΙ οι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥΣ

·        ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

·        Να γίνουν άμεσα γενικές συνελεύσεις

deltioake.blogspot.com                                                                                                                                6/1/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών