Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ
ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ,
ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ
ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ!
Παραπέμπεται η
Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λόγω των ανισοτήτων που επικρατούν
στα δικαιώματα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, συγκριτικά με τους μόνιμους. Θυμήθηκε
η Ευρωπαϊκή Ένωση τη σχετική οδηγία από το 1999(!!!) και 27 χρόνια μετά «απαιτεί»
την ευθυγράμμιση της εθνικής νομοθεσίας με την ευρωπαϊκή, ώστε να
απαγορευτούν κάθε είδους δυσμενείς διακρίσεις στην εργασία, μεταξύ αναπληρωτών
και μόνιμων εκπαιδευτικών. Θα έλεγε κάποιος πως πρόκειται για «μεγάλο
δούλεμα», αν δεν είχε φτιαχτεί μια (κακοστημένη) επιχείρηση εξωραϊσμού της
Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θεσμών της.
Ας αναφερθούμε σε
δύο από τα ζητήματα που οδήγησαν στην απόφαση αυτή:
·
Αναντιστοιχία στις άδειες μητρότητας, αφού
οι αναπληρώτριες δικαιούνται άδεια κύησης και λοχείας μικρότερης διάρκειας (1
μήνα λιγότερο) από τις μόνιμες συναδέλφισσες, ενώ και η άδεια ανατροφής είναι
5,5 μήνες μικρότερη.
·
Αναντιστοιχία στις αναρρωτικές άδειες,
τόσο όσον αφορά τη διάρκεια, όσο και τις αποδοχές. Για παράδειγμα, ένας
αναπληρωτής χάνει το μισό ημερομίσθιο ήδη από την πρώτη μέρα που θα πάρει
αναρρωτική άδεια!
Τα παραπάνω βέβαια
είναι συμπλήρωμα της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής, που θέλει τους
αναπληρωτές να είναι εργαζόμενοι Β’ κατηγορίας, με κουτσουρεμένα δικαιώματα.
Καταρχάς, ως προς το δικαίωμα στην μόνιμη και σταθερή εργασία, αφού κάθε
χρόνο ζουν σε καθεστώς ανασφάλειας για το αν, πότε και που θα δουλέψουν, ενώ το
καλοκαίρι αναγκάζονται να τη βγάλουν(;) με το πενιχρό επίδομα ανεργίας ή να
αναζητήσουν άλλη εργασία για λίγους μήνες, συνήθως στις γαλέρες του
τουρισμού/επισιτισμού.
Είναι επίσης αναγκασμένοι
να συμμετέχουν σε ένα ατελείωτο κυνήγι προσόντων: δεύτερα πτυχία,
μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες και σεμινάρια για μια «θέση στον ήλιο» της σύμβασης
ορισμένου χρόνου σε οποιαδήποτε γωνιά της χώρας, πολλές φορές μακριά από τον
τόπο κατοικίας τους. Με μισθούς που δε φτάνουν να καλύψουν τα βασικά έξοδα,
το ενοίκιο, τους λογαριασμούς, τα τρόφιμα και τα καύσιμα, ωθώντας τους στην
εύρεση δεύτερης δουλειάς. Με τοποθετήσεις σε 3-4-5 σχολεία, με διαρκείς
μετακινήσεις προκειμένου να «βγει το πρόγραμμα», κάνοντας τη ζωή τους
λάστιχο.
Όλα τα παραπάνω
λοιπόν, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είναι αποτέλεσμα των πολιτικών που
ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες, εφαρμόζοντας τις
κατευθύνσεις της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν μπορεί τώρα να
βγαίνει η ΕΕ και να παρουσιάζεται ως «προστάτης» των δικαιωμάτων των
αναπληρωτών, την ίδια ώρα που σχεδόν όλες οι αντεργατικές-αντιλαϊκές πολιτικές
πηγάζουν από τη σχέση εξάρτησης της χώρας μας με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-ΕΕ.
Για τους
αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, η μόνη δικαίωση θα έρθει μέσα από τους αγώνες! Σε
κοινό μέτωπο με τους μόνιμους και νεοδιόριστους συναδέλφους, για μόνιμη και
σταθερή δουλειά, για μισθούς που να καλύπτουν το κόστος ζωής, για δικαιώματα
και ελευθερίες μέσα και έξω από το χώρο εργασίας μας, κόντρα στις
διώξεις, την τρομοκρατία και τις απειλές για απολύσεις! Με συσπείρωση
στα σωματεία μας, που πρέπει να τα κάνουμε ξανά εργαλεία πάλης στα
χέρια μας και να πάψουν να λειτουργούν σαν παραρτήματα του κυβερνητικού
συνδικαλισμού ή του συνδικαλισμού της συνδιαλλαγής και της υποταγής.
