ΕΞΩ ΤΟ ΩΝΑΣΕΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ! 1η ΑΠΡΙΛΗ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ!

 

ΕΞΩ ΤΟ ΩΝΑΣΕΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ!

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ!

1η ΑΠΡΙΛΗ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ!

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ! 

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 11-2!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η μάχη ενάντια στα Ωνάσεια σχολεία, όχι μόνο δε σταματά αλλά πρέπει να κλιμακωθεί! Η σημαντική επιτυχία της απένταξης/μη ένταξης κάποιων σχολείων στο παραπάνω δίκτυο, κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων (γεγονός που έχουν παραδεχθεί και εκπρόσωποι του Ιδρύματος), όπως πχ στο Πέραμα, την Κυψέλη, τον Εύοσμο, την Καλλιθέα κ.α. αποδεικνύει τη δύναμη που έχουν οι αγώνες μας! Αποδεικνύει ότι δεν είναι εύκολο στην κυβέρνηση να περνά ανενόχλητη τις πολιτικές της στα σχολεία.

Σχόλιο των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών για την εισήγηση της ΟΛΜΕ προς τις ΕΛΜΕ και το ζήτημα της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού

 

Διαβάσαμε την πρόσφατη εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ προς τις ΕΛΜΕ της χώρας, που υποτίθεται αναδεικνύει τα βασικά ζητήματα της περιόδου. Σκοπός του σχολίου αυτού δεν είναι να αποτελέσει μια συνολική κριτική απέναντι στην εισήγηση αυτή, αλλά να εστιάσει στο ζήτημα της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, που αναφέρεται -και σωστά- μέσα σε αυτή. Ο τρόπος όμως που γίνεται μας βρίσκει εντελώς αντιθέτους, αφού υποτιμά τις διαθέσεις του ελληνικού λαού, που οπότε βρίσκει την ευκαιρία καταδικάζει το σιωνιστικό έγκλημα και δείχνει την αλληλεγγύη του στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό.

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 21ης ΜΑΡΤΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΝΑ ΚΑΛΕΣΕΙ & Η ΔΟΕ ΑΠΕΡΓΙΑ

Συνάδελφοι συναδέλφισες

            Η  εξέλιξη με την δυνητική αργία της αγωνίστριας εκπαιδευτικού Χρύσας Χοτζόγλου, και η απειλή απόλυσής της, όπως και η πιθανότητα απόλυσης του Δ. Χαρτζουλάκη για την ίδια υπόθεση έχει ομολογουμένως πετάξει το γάντι σε όλο τον κλάδο, αναβαθμίζοντας τη βιομηχανία των διώξεων και της τρομοκρατίας.

            Απέναντι σε αυτή την κατάσταση που έχει εξοργίσει τους συνάδελφους η ΟΛΜΕ

Ολοκληρώθηκαν οι διεργασίες του 21ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ (βίντεο)

 

              Ολοκληρώθηκε την Πέμπτη 4/7 το 21^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ με τις εκλογές για το ΔΣ της ΟΛΜΕ και για τους συνέδρους για το Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ. Αποδείχθηκε για ακόμα μια φορά ότι δε μπορούσε να είναι μια διαδικασία συνδικάτου που θα έπαιρνε ουσιαστικές αποφάσεις για τον αγώνα και την πάλη του κλάδου και των εκπαιδευτικών.

              Οι διαδικασίες ξεκίνησαν με την πλειοψηφία του προεδρείου (ΔΑΚΕ-ΠΕΚ-ΣΥΝΕΚ) να προσπαθεί να επιβάλλει τους διαδικαστικούς όρους που είχαν οδηγήσει στο πραξικόπημα του προηγούμενου συνεδρίου. Δηλαδή η συζήτηση για τις θέσεις και τα ψηφίσματα να γίνεται στην «Επιτροπή Θέσεων-Ψηφισμάτων», ακυρώνοντας τον ρόλο των ίδιων των Συνέδρων και μετατρέποντας τους σε ψηφοφόρους όταν τους κάνει νόημα η Παράταξη για να ψηφίσουν. Εκεί υπήρξε μεγάλη αντιπαράθεση και αντίδραση.

Ομιλία του εκπαιδευτικού Αλέξη Φυτσιλή στο συνέδριο της ΟΛΜΕ

 

Η ομιλία του αναπληρωτή εκπαιδευτικού Δημήτρη Χαρτζουλάκη στο συνέδριο της ΟΛΜΕ

 

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ Ή ΝΟΜΙΜΟΙ ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

 

Αγωγή κατέθεσε το υπουργείο Παιδείας ενάντια στην ΟΛΜΕ με τη μορφή του κατεπείγοντος για να κηρύξει παράνομη και καταχρηστική την απεργία /αποχή της ΟΛΜΕ από τους Μέντορες και Συντονιστές.

Δεν αρκούν όλες οι υπηρεσίες της ομοσπονδίας στο να μπλοκαριστεί ο αγώνας κατά της αξιολόγησης με κάθε τρόπο ,με τελευταία την απόφαση για κατάθεση πρότασης αποδοχής της αξιολόγησης μέσω ενιαίων κειμένων που θέλει να επιβάλλει και σε όλες τις ΕΛΜΕ. Όσους τεμενάδες και να κάνει η ομοσπονδία, η κυβέρνηση, ακριβώς για αυτό, θα επιτίθεται όλο και πιο βάρβαρα,χωρίς να δείχνει ούτε ίχνος ευγνωμοσύνης στην προσπάθεια επιβολής υποταγής.Για αυτό δεν είναι τυχαίο που αμέσως την επόμενη μέρα της ολομέλειας προέδρων και των αποφάσεων της ,βγήκε ακόμα πιο επιθετικά απειλώντας τους εκπαιδευτικούς για τις κυρώσεις που θα αντιμετωπίσουν αν συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια σε όποια αξιολογική διαδικασία.

Ήρεμα ρε παιδιά... να πάρουμε και καμιά ανάσα!!!

Για το πρόγραμμα “δράσης” του ΔΣ της ΟΛΜΕ

            Οι φύλακες της παραμονής του κλάδου στο τέλμα της αδράνειας και της υποταγής... ξαναχτύπησαν. ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ-ΠΑΜΕ με την… ανοχή της ΔΑΚΕ, βάφτισαν “πρόγραμμα δράσης” ένα κατάπτυστο κείμενο που αποτελεί ένα ξεδιάντροπο φτύσιμο στα μούτρα χιλιάδων συναδέλφων.

            Την ώρα που η ζωή μας μέσα και έξω από τα σχολεία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κατάμαυρη καθημερινότητα, που όλο και περισσότερες μέρες το μήνα περισσεύουν όταν τελειώνει ο μισθός μας. Την ώρα που η επιδρομή τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των μαθητών μας να σπουδάζουν συνεχίζεται και εντείνεται. Την ώρα που ασταμάτητα το άδικο γίνεται νόμος, κηρύσσεται παράνομος ο αγώνας και μόνη “νόμιμη” η υποταγή, το ΔΣ της ΟΛΜΕ αποφάσισε να τους ...ταράξει στη νομιμότητα.

            Τρέμουν οι υπουργοί της κυβέρνησης με το που έλαβαν την επιστολή του ΔΣ για συναντήσεις που θα τους τεθούν κάποια αιτήματα του κλάδου. Αλλά εκεί που το τερμάτισαν είναι με την έμπνευση της 3ωρης στάσης στις 11/10 για συζητήσεις(!)

ΟΛΜΕ: Στρίβειν δια… των ημερίδων.

ΟΛΜΕ:  Στρίβειν δια… των ημερίδων.

Για άλλη μια φορά η ΟΛΜΕ αποκαλύπτεται. Αντί να προκηρύξει γενικές συνελεύσεις και γενική συνέλευση προέδρων για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε πως θα κλιμακώσουμε τον αγώνα για μαζικούς μόνιμους διορισμούς καλεί σε άλλη μια ημερίδα! «Τα εργασιακά προβλήματα των αναπληρωτών και η πολιτική των μη διορισμών» στο Ηράκλειο στις 22/3 και μάλιστα με άδεια προϊσταμένων (1 αναπληρωτής από κάθε σχολείο)….. .

  Στις 16/3, για 4^η συνεχόμενη φορά, οι εκπαιδευτικοί σε όλη την Ελλάδα έδειξαν την διάθεση τους για αγώνα ενάντια στην πολιτική της αδιοριστίας και για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή δουλειά .  Περίπου δύο χιλιάδες εργαζόμενοι διαδήλωσαν στην Αθήνα με την συμμετοχή και πολλών φοιτητών θέτοντας μ’ αυτό τον τρόπο την ανάγκη  να αναδειχθεί το αίτημα των μόνιμων διορισμών ως πανεκπαιδευτικό ζήτημα. Η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ για άλλη μια φορά συζητούσαν με τον υπουργό καλλιεργώντας ένα κλίμα αναμονής και εφησυχασμού, εξωραΐζοντας έτσι την κυβερνητική πολιτική.

Η αντιλαϊκή πολιτική δεν αντιμετωπίζεται με παραστάσεις διαμαρτυρίας, με παρακάλια, με επερωτήσεις στη Βουλή! Μόνη προοπτική οι πραγματικοί αγώνες

Η επίθεση κλιμακώνεται

Η αντιλαϊκή πολιτική δεν αντιμετωπίζεται με παραστάσεις διαμαρτυρίας, με παρακάλια, με επερωτήσεις στη Βουλή! Μόνη προοπτική οι πραγματικοί αγώνες

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύεται εξαιρετικά αποδοτική στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής, της συντριβής των λαϊκών δικαιωμάτων, του βαθέματος της εξάρτησης της χώρας από ΗΠΑ και ΕΕ. Μπροστά στην επόμενη αξιολόγηση από τα ξένα αφεντικά, νέοι αντιλαϊκοί νόμοι ετοιμάζονται, νόμοι που σχετίζονται με τις εργασιακές σχέσεις, με την αξιολόγηση, με τις συντάξεις αλλά και με τα δημοκρατικά δικαιώματα και το χτύπημα του συνδικαλιστικού κινήματος.

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ βλέπουν με αμηχανία την κυβέρνηση να εκτελεί πιο αποτελεσματικά τη γραμμή τους και μαζί -κυβέρνηση και αντιπολίτευση- αποτελούν μια ευτυχισμένη οικογένεια που καυγαδίζει μόνο για το πάπλωμα. Με μια φωνή, μαζί, υποδέχονται την επιχειρηματικότητα και την «ανάπτυξη» που εγκληματεί στο Σαρωνικό, που καταστρέφει τις Σκουριές και που συντρίβει τα εργατικά δικαιώματα.

Και στην εκπαίδευση η κυβέρνηση έχει να επιδείξει πλούσιο αντιλαϊκό έργο: Με μια σειρά ρυθμίσεις, και πατώντας πάνω στη διάλυση συνειδήσεων που έχει φέρει η μακρόχρονη αστική και ρεφορμιστική κυριαρχία στα συνδικάτα, εμπεδώνει τη φτώχεια, νομιμοποιεί την απόλυτη εκμετάλλευση των νέων εργαζομένων μέσω της μαθητείας, περικυκλώνει με «αξιολογική» κουλτούρα τον κλάδο για να προετοιμάσει την εφαρμογή της αξιολόγησης, προετοιμάζει το έδαφος για πέταγμα στον Καιάδα χιλιάδων αναπληρωτών. Συνεχίζει το έργο του κλεισίματος τμημάτων στα ΕΠΑΛ, αξιοποιώντας και όλο το πλαίσιο κεντρικού ελέγχου μέσω myschool και e-epal αλλά και την επινόηση του κλεισίματος τμημάτων στη μέση της χρονιάς. Ταυτόχρονα ετοιμάζει το «Νέο Λύκειο» του Γαβρόγλου, που δεν είναι τίποτε άλλο από μια αντιδραστική επίθεση μεγάλης κλίμακας που οξύνει τους ταξικούς φραγμούς μέσω των απανωτών εξετάσεων αλλά και την επίθεση στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών μέσω των καταργήσεων μαθημάτων και ειδικοτήτων.

Η ΟΛΜΕ έχει πάρει καθαρή θέση. Αποτελεί ξετσίπωτο υποστηρικτή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης αλλά και των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η τωρινή της εισήγηση στον κλάδο αποτελεί μνημείο (όχι και τόσο καλά) συγκαλυμμένου κυβερνητισμού. Και καλεί τον κλάδο σε συνελεύσεις για να την… εξουσιοδοτήσει (αυτή την ΟΛΜΕ!) «να κηρύξει 24ωρη απεργία σε περίπτωση αιφνιδιασμού»!

Αντίστοιχα, το ΠΑΜΕ αφού προχωράει σε… «συσκέψεις» και «συνεντεύξεις τύπου», καταλήγει σε πρόταση 24ωρης απεργίας «σε περίπτωση που η κυβέρνηση φέρει σε ψήφιση μέτρα…»! Ενώ ο κομματικός του φορέας θα επεξεργάζεται προτάσεις νόμου απογειώνοντας τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες.

Με όλη αυτή την καρικατούρα «αγωνιστικών» προτάσεων, δεν είναι και πολύ περίεργο το κλίμα ήττας και μοιρολατρίας που υπάρχει στα σχολεία. Ωστόσο, η ανάγκη να ανατραπεί αυτό το κλίμα είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ. Οσο παγιώνεται, τόσο η κυβέρνηση, τα αφεντικά της και οι σύμμαχοί της θα αποθρασύνονται. Τόσο η ζωή θα γίνεται πιο δυσβάστακτη για τους εργαζόμενους, για τους άνεργους και για τα παιδιά μας. Τόσο η επίθεση θα κλιμακώνεται.

Ενάντια στην ήττα, ενάντια στον υποτιθέμενο μονόδρομο της υποταγής, ενάντια στον αποπροσανατολισμό της κυβέρνησης που «δίνει τη μάχη» (τη δίνει εναντίον μας), χωρίς να περιμένουμε εύκολες λύσεις από σωτήρες που θα μας σώσουν, χωρίς να έχουμε ψεύτικα ερωτήματα «αν η κυβέρνηση μας αιφνιδιάσεις», να συγκροτήσουμε το δρόμο της αντίστασης και του αγώνα.

Παλεύουμε για ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας, των απολύσεων, της ανεργίας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και των ταξικών φραγμών. Για:

·         Μαζικούς μόνιμους διορισμούς – Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις στην εκπαίδευση και στην κοινωνία – Όχι στις απολύσεις.

·         Να ανατραπεί το πλαίσιο αξιολόγησης – αυτοαξιολόγησης. Όχι στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.

·         Αυξήσεις στους μισθούς.

·         Κάτω τα χέρια από τα συνδικαλιστικά δικαιώματα – όχι στον κρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

·         Να μην κατατεθεί το σχέδιο Γαβρόγλου – ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.

24ωρη απεργία μέσα στον Οκτώβρη με νέες γενικές συνελεύσεις και νέα συνέλευση προέδρων αμέσως μετά – Διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα.

agkinekp.blogspot.gr

Σεπτέμβρης '17                   

Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)

Για την ημερίδα της ΟΛΜΕ στη Λάρισα.

Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)

Εφτά μήνες απο την έναρξη της σχολικής χρονιάς και η ΟΛΜΕ έχει να επιδείξει ...έργο λαμπρό. Εκπαιδευτικό συνέδριο τον Οκτώβρη για να τεκμηριώσει (;;!!) τις συνέπειες των μνημονίων στην εκπαίδευση, και τώρα 3 ημερίδες, με την 2η να γίνεται στη Λάρισα την Παρασκευή 17/3 με θέμα «Νέο Λύκειο – Σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση» (η 1η έγινε στο Ηράκλειο με θέμα: «Υπηρεσιακές μεταβολές, εκπαιδευτικά και εργασιακά ζητήματα» ενώ η 3η θα γίνει στην Κοζάνη με θέμα “Αξιολόγηση- επιμόρφωση εκπαιδευτικών”).

Τη χρονική στιγμή που η κυβέρνηση συνεχίζει την εφαρμογή μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο («μαθητεία», χαρακτηρισμός φοίτησης στη μέση της χρονιάς στα ΕΠΑΛ, «θεματική βδομάδα» και «δημιουργικές εργασίες») ενώ παράλληλα ετοιμάζει μια καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης, υλοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, από τη μεριά του κλάδου δεν υπάρχει δείγμα αγωνιστικής απάντησης, ούτε καν προετοιμασίας του, για να κινηθεί ενάντια σ' αυτά που ζεί και σ' αυτά που έρχονται.

Αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν το δίδυμο του κυβερνητικού συνδικαλισμού(ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ) έχει μετατρέψει την ομοσπονδία σε “διεύθυνση συνδικαλιστικής υποστήριξης” του υπουργείου παιδείας. Αποδέχονται την αντιδραστική κυβερνητική πολιτική και ο ρόλος τους περιορίζεται στην ...εποικοδομητική κριτική. Όλα τα βλέπουν καλά αλλά με …κινδύνους παρεκκλίσεων. Παρατηρούν προχειρότητες και βιασύνες, διαφωνούν με τις “ακρότητες” καλώντας την κυβέρνηση να αποδεχτεί τις θέσεις τους. 'Ετσι απλά χωρίς πάλη, χωρίς να κάνουν το παραμικρό ενάντια στους σχεδιασμούς του υπουργείου. Αυτό που συνέβη με τις δημιουργικές εργασίες είναι καταπληκτικό δείγμα συνδικαλιστικής πρακτικής (πάρτε πίσω τις δημιουργικές εργασίες καλούσε η ΟΛΜΕ το υπουργείο χωρίς να κάνει κατι γι' αυτό -όχι απαντά το υπουργείο- καλά τότε θα καλύψω συνδικαλιστικά όποιον δεν τις υλοποιήσει (;;!!) ανταπαντά η ΟΛΜΕ).

Οι ημερίδες που διοργανώνονται εντάσσονται σ' αυτή τη λογική της εποικοδομητικής παρέμβασης στην αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης και θα “αξιοποιηθούν” ανάλογα στο διάλογο που διεξάγει η ΟΛΜΕ με το υπουργείο.

Απο τη μεριά μας τονίζουμε για μια ακόμη φορά οτι το πλαίσιο αυτό είναι αποδοχή της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευση, υποταγή σε αυτή. Είναι η φυσική καταλήξη της άποψης που τόσο οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές (νυν και πρωην) όσο και του ΠΑΜΕ θέτουν συνεχώς: οτι ο κλάδος των 70000 καθηγητών δεν μπορεί μόνος του να κάνει τίποτα και πρέπει να περιμένει τους εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ/ΓΣΣΕ να αποφασίσουν ...τι ακριβώς;;;

Ανάγκη να συζητήσει ο κλάδος πράγματι υπάρχει. Είναι για το πώς θα οργανώσει και θα πραγματοποιήσει αγώνες ανατροπής αυτής της πολιτικής και όχι για το φτιασίδωμα της.

Να επανέλθει η συζήτηση στα πραγματικά ερωτήματα: Τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του αντιπάλου, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας, πως συγκροτείται και με τι στόχους. Οι απαντήσεις σ' αυτά τα ερωτήματα είναι προϋπόθεση για να μπει τέλος στην ηττοπάθεια και την αδράνεια. Για να αναδειχτούν εκείνα τα αιτήματα που συσπειρώνουν και ενοποιούν τους εκπαιδευτικούς στην κατεύθυνση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ, της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ τους με την αντιλαϊκή πολιτική. Για να οργανώσουμε άμεσα μια μεγάλη απεργιακή μάχη που θα σπάσει το κλίμα παραίτησης το “δε γίνεται τίποτα” και θα θέτει τους όρους, τις βάσεις για τις μικρές και μεγάλες νίκες.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Ούτε δείγμα απεργίας αλλά «εποικοδομητικά» πρακτικά συλλόγων διδασκόντων, επερωτήσεις στη Βουλή, υπομνήματα στους «αρμόδιους φορείς»…

Ούτε δείγμα απεργίας αλλά «εποικοδομητικά» πρακτικά συλλόγων διδασκόντων, επερωτήσεις στη Βουλή, υπομνήματα στους «αρμόδιους φορείς»…

Ολοκληρωτική χρεοκοπία της αστικής – ρεφορμιστικής γραμμής στο συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών

Στο χώρο της εκπαίδευσης η κυβέρνηση ετοιμάζει μια καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης. Στο μεταξύ, έχει επιδοθεί σε καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο: Τις αλλαγές του ωραρίου στο δημοτικό και τη βροχή διατάξεων για αναθέσεις και για άλλα ζητήματα (στα τέλη της προηγούμενης σχολικής χρονιάς) τις ακολούθησαν οι πρόσφατες εγκύκλιοι για τη «μαθητεία», για το χαρακτηρισμό φοίτησης στη μέση της χρονιάς στα ΕΠΑΛ, για τη «θεματική βδομάδα» και για τις «δημιουργικές εργασίες».

Ουσιαστικά, το Υπουργείο Παιδείας συνεχίζει να πλέκει τον ιστό της πολύμορφης επίθεσης απέναντι σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, να επιταχύνει το ρυθμό εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής στην εκπαίδευση, στις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Βασικοί στόχοι των παραπάνω κυβερνητικών μέτρων είναι:

• Το άνοιγμα του δρόμου (εφαρμόζοντας τις κατευθύνσεις ΕΕ-ΟΟΣΑ) στις λεγόμενες «καλές πρακτικές» που συνδέονται άμεσα με την «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας,
• η κλιμάκωση της επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών,
• η «αξιολογική περικύκλωση» του κλάδου,
• η εμπέδωση και αποδοχή της αδιοριστίας αλλά και του «υποκατώτατου μισθού» (μέσω της μαθητείας) και
• η μετάθεση των ευθυνών σε εκπαιδευτικούς και μαθητές και η όξυνση της ταξικότητας της εκπαίδευσης.
• η"εξατομικευμένη" εκπαίδευση που θα δικαιολογεί τις "μειωμένες προσδοκίες" και την "αποτυχία-ανικανότητα" για τους μαθητές των λαϊκών στρωμάτων και θα εμφανίζει σαν «φυσιολογική» μια εκπαίδευση των ταξικών φραγμών και της ταξικής επιλογής.

Τα παραπάνω μέτρα έχουν δημιουργήσει από αμηχανία έως εκνευρισμό στους εκπαιδευτικούς. Η σύγχυση όμως που προκαλούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι τέτοια που η απόπειρα γύρου συνελεύσεων που έγινε τις προηγούμενες μέρες χαρακτηρίστηκε από παταγώδη αποτυχία. Ας πάρουμε όμως ένα πολύ αποκαλυπτικό δείγμα των «αντιδράσεων» της αστικής και ρεφορμιστικής ηγεσίας του κλάδου:

Η ΟΛΜΕ (υπό την καθοδήγηση των ΣΥΝΕΚ) χειροκροτεί με σεμνότητα:

«Δεν μπορεί να αμφιβάλλει κανείς ότι η ανάπτυξη ουσιαστικών προγραμμάτων υγείας- πρόληψης στο δημόσιο σχολείο είναι μια μεγάλη αναγκαιότητα. Η θεματολογία που επιλέχθηκε επίσης, είναι πολύ κοντά στις ανησυχίες και τις ανάγκες της εφηβικής και προεφηβικής ηλικίας…

Προγράμματα όμως που αφορούν ζητήματα όπως οι εξαρτήσεις και οι διαφυλικές σχέσεις  είναι επιβεβλημένο να αναπτύσσονται αφού προηγηθεί  επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, θεσμική σύνδεση του σχολείου με φορείς υγείας και πρόληψης και στελέχωσή του με ειδικό επιστημονικό προσωπικό.» (απόφαση ΟΛΜΕ για τη θεματική βδομάδα).

«Η προχειρότητα όμως με την οποία φαίνεται να σχεδιάστηκε η εφαρμογή τους από το Υπουργείο, η γραφειοκρατική διαδικασία και οι ασάφειες με τις οποίες ζητείται να υλοποιηθούν,  η χρονική συγκυρία (μέση του σχολικού έτους) που επιλέχτηκε, όπως και το ότι δεν έχει προηγηθεί κανενός είδους επιμόρφωση των εκπαιδευτικών… οδηγούν στη βεβαιότητα ότι οι δημιουργικές αυτές εργασίες με τον τρόπο που επιχειρείται να επιβληθούν… θα διαταράξουν την ομαλή λειτουργία των Λυκείων» (απόφαση για τις δημιουργικές εργασίες).

«Είναι θετικό το γεγονός – με βάση πάντοτε τις θέσεις που είχε η ΟΛΜΕ – ότι υλοποιείται στο έτος αυτό η σύνδεση των αποφοίτων ΕΠΑΛ με την εργασία, η περαιτέρω ειδίκευσή τους,  η άσκηση εποπτείας από τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ στη μαθητεία, ο καθορισμός από το ΥΠΠΕΘ του περιεχομένου σπουδών και κατευθύνσεων κατάρτισης στο χώρο εργασίας, η συμμετοχή των εκπαιδευτικών ΕΠΑΛ στην πραγματοποίηση του προγράμματος και η αξιοποίηση του εξοπλισμού και των εργαστηρίων ΕΠΑΛ και ΕΚ, η εξασφάλιση αμοιβής, ασφαλιστικών δικαιωμάτων και δικαιωμάτων υγείας στον μαθητευόμενο, η συμμετοχή του εκπαιδευτικού στα ΚΠΑ (κέντρα προώθησης απασχόλησης)…

Όμως παράλληλα παραμένουν ορισμένα ιδιαίτερα κρίσιμα και ανησυχητικά στοιχεία αφ ενός για την επιτυχή έκβαση του όλου εγχειρήματος και αφ ετέρου να εξασφαλισθεί η μη διολίσθηση της μαθητείας  σε στενή κατάρτιση, σε σχολείο της αγοράς και σε χρησιμοποίηση των μαθητευομένων ως φτηνής και ευέλικτης εργασιακής δύναμης για την αντικατάσταση εργαζομένων και θέσεων εργασίας. Τονίζουμε την ανάγκη οι συνάδελφοι και οι σύλλογοι των ΕΠΑΛ να εντείνουν τις προσπάθειες και την επαγρύπνησή τους ώστε να αποκλειστούν αρνητικές πλευρές και πιθανές παρεκκλίσεις.» (απόφαση ΟΛΜΕ για τη μαθητεία στα ΕΠΑΛ)

Η ΟΛΜΕ, λοιπόν, αυτοπροσδιορίζεται πολιτικοσυνδικαλιστικά ως επιτροπή εποικοδομητικής κριτικής και αποδοχής της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής. Όλα τα βλέπει καλά αλλά με… κινδύνους παρεκκλίσεων. Θέλει να είναι ο «επιστάτης» που θα αποτρέπει τις «ακρότητες» στη μαθητεία που επιβάλλει η καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αν όμως, έχουμε από τη μία την ανοιχτή αποδοχή των κυβερνητικών μέτρων (αυτό που λέγεται κυβερνητικός συνδικαλισμός) παρούσα είναι και η γραμμή, η οποία μπορεί να μην αποτελεί ανοιχτή στήριξη, αλλά παράγει σύγχυση και αυταπάτες.

Σε κάποιες ΕΛΜΕ, οι εκεί Παρεμβάσεις κάλεσαν τους Συλλόγους Διδασκόντων να υπογράψουν πρακτικά απειθαρχίας. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό, έχουμε να επισημάνουμε δύο σημεία:

Το πρώτο είναι ότι η συνεχής μετακύλιση των συνδικαλιστικών και εργασιακών ζητημάτων του κλάδου από τις συλλογικές συνδικαλιστικές διαδικασίες (γενικές συνελεύσεις των σωματείων) στα κρατικά διοικητικά όργανα (στους Συλλόγους Διδασκόντων) από τη μία αναπαράγει και ενισχύει τη σύγχυση γύρω από τη φύση των οργάνων αυτών αλλά και του κράτους συνολικά και από την άλλη ανατροφοδοτεί τη διαλυτική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Όπως είναι γνωστό δεν αποκλείουμε την περίπτωση το κίνημα να χρησιμοποιήσει κατ’ εξαίρεση και ως δευτερεύουσα πλευρά και τέτοιες ενέργειες, αλλά μένουμε σταθεροί ότι βασική, κρίσιμη και πρωτεύουσα πλευρά δεν μπορεί παρά να είναι ο συλλογικός αγώνας, ΕΞΩ από τα θεσμικά κρατικά όργανα, με συνελεύσεις, απεργίες και διαδηλώσεις και στόχο την ΑΝΑΤΡΟΠΗ των αντιλαϊκών μέτρων. Χωρίς αυτή την πρωτεύουσα πλευρά, δεν μπορούν να υπάρχουν οι άλλες…

Το δεύτερο σημείο που θέλουμε να επισημάνουμε σχετίζεται με τη φύση των πρακτικών που καλούνται οι Σύλλογοι Διδασκόντων να υπογράψουν. Θαυμάστε, λοιπόν, μαργαριτάρια «απείθαρχης»… υποταγής:

«Πιστεύουμε ότι παρόμοιες δραστηριότητες οφείλουν να προγραμματίζονται από την έναρξη της σχολικής περιόδου ώστε εκπαιδευτικοί και μαθητές να σχεδιάζουν και να οργανώνουν ουσιαστικά… μας προβληματίζει το γεγονός ότι η υποχρεωτικότητα και η ανάθεση των θεμάτων περιορίζει την παιδαγωγική αυτονομία των σχολείων, των εκπαιδευτικών και των μαθητών…

Ως εκπαιδευτικοί παρά την έλλειψη ουσιαστικής επιμόρφωσης και στήριξης του διδακτικού μας έργου, παρά την έλλειψη διοικητικής και οικονομικής βοήθειας από το Υπουργείο, γνωρίζουμε την αξία τέτοιων δράσεων στη διδακτική διαδικασία…

… Ζητάμε από την διεύθυνση εκπαίδευσης καθώς και από το υπουργείο να ακούσει τους προβληματισμούς μας και τις αντιρρήσεις μας ως προς το παραπάνω νομοθέτημα, που κρίνουμε ότι δεν μπορεί να υλοποιηθεί…»

Και αν οι παραπάνω φιοριτούρες έχουν το άλλοθι των στενών ορίων που θέτει η διοικητική φύση του Συλλόγου Διδασκόντων (γεγονός, πάντως, που καθόλου δεν αναιρεί το λαθεμένο του πράγματος) ακόμα πιο προβληματικό είναι ότι αντίστοιχα «επιχειρήματα» καταγράφηκαν και σε αποφάσεις ΕΛΜΕ.

Αξίζει, όμως, δυο παραπάνω λόγια η περίπτωση του ΠΑΜΕ.Η στάση του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών την τελευταία περίοδο μια γνωστή φράση φέρνει στο μυαλό: Οι μάσκες έπεσαν! Είναι αλήθεια ότι από την αντιαπεργιακή υστερία του Μάη και του Σεπτέμβρη του ’13 έχει να επιδείξει το ΠΑΜΕ τόσο ανοιχτά αντικινηματική και δεξιά πολιτική γραμμή. Ας τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά.

Για τη θεματική βδομάδα, το ΠΑΜΕ πρότεινε στα σωματεία ένα κείμενο – περιβόλι, στο οποίο η αμηχανία έφτανε σε τέτοιο βαθμό που υπαινισσόταν ότι το Υπουργείο επιβάλλει τη θεματική βδομάδα για να προωθήσει το διαχωρισμό μαλακών – σκληρών ναρκωτικών και να προωθήσει τη ναρκωκουλτούρα! Εκεί υποστηρίζεται ταυτόχρονα ότι «Η αντιπαράθεση με τις στοχεύσεις του Υπουργείου αφορά πρώτα και κύρια το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και όχι απλά το αν θα γίνουν η όχι κάποιες δραστηριότητες με τη μια ή άλλη μορφή...». Για όποιον δεν κατάλαβε τη σιβυλλική φράση, και ενώ οι εκπαιδευτικοί είναι έξαλλοι με την κοροϊδία του Υπουργείου αλλά και με όλη την αξιολογική προετοιμασία (αναλυτική καταγραφή στόχων, μεθόδων, δράσεων, εμπλοκή σχολικών συμβούλων) έρχεται ο Ριζοσπάστης της 29^ης Γενάρη και ενημερώνει ότι η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας διεκδικεί να συμπεριληφθεί στους φορείς που θα συνεισφέρουν στη θεματική βδομάδα στα γυμνάσια! Με μπόλικη υπευθυνότητα, η ΟΓΕ και ο Ριζοσπάστης διαβεβαιώνουν ότι «οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ διαθέτουν ήδη πλούσια πείρα από τη διοργάνωση σχετικών εκδηλώσεων σε σχολικές τάξεις». Ώστε αυτό ήταν λοιπόν! Όλη η φασαρία για το πάπλωμα – όλη η γκρίνια για να διεκδικηθεί από τις δυνάμεις του ΚΚΕ θεσμικός ρόλος στις αντιδραστικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και του συστήματος. Πόσο διαφέρει η παραπάνω τοποθέτηση από τις τοποθετήσεις των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ ότι «η αντιπαράθεση στην αξιολόγηση αφορά τη μέθοδο και τα κριτήρια» λες και όλα αυτά που συνθέτουν την κυρίαρχη πολιτική έχουν διαφορετικές στοχεύσεις από αυτές που περιγράψαμε στην αρχή του σημειώματός μας;

Για τη μαθητεία στα ΕΠΑΛ, το ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών αφού κάνει κάποιες -ας πούμε- σωστές επισημάνσεις (έστω και με λαθεμένα υπερτονισμένη ουσιαστικά την πλευρά αποδοχής ότι έρχεται κάποιου τύπου καπιταλιστική ανάπτυξη), προχωράει σε… κυβερνητικό πρόγραμμα για το πώς θα πρέπει να είναι η… σωστή μαθητεία, όπου ασφαλώς δε λείπουν τα μαργαριτάρια: «(η πρακτική άσκηση)… να αποτελεί διαδικασία βαθύτερης γνώσης της ειδικότητας και όχι να αξιοποιούνται οι πρακτικάριοι από τους εργοδότες σαν φθηνά εργατικά χέρια…» (δηλαδή, για τους μαθητευόμενους «μας» να ισχύει ο… σοσιαλισμός και όχι ο καπιταλισμός!) και «Το κομμάτι του ελέγχου και της εποπτείας είναι ευθύνη της κυβέρνησης και των αρμόδιων Υπουργείων αλλά και των αντίστοιχων εποπτικών μηχανισμών» (που είναι, ως αρμόδιοι, οπωσδήποτε… υπέρ του εργαζόμενου μαθητευόμενου). Α, μάλιστα! Διά νόμου (μιας κυβέρνησης φανταζόμαστε, γιατί οι κυβερνήσεις ψηφίζουν νόμους) θα διασφαλιστεί ότι η πρακτική άσκηση θα αποτελεί διαδικασία βαθύτερης γνώσης και αν κάτι πάει στραβά, θα επιληφθούν οι εποπτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους να το φέρουν στα ίσια!Πλήρης τρικυμία σε ρεφορμιστικά κεφάλια…

Μετά από όλα αυτά –και ενώ η εφαρμογή είναι προαιρετική για τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ- το ΠΑΜΕ δεν τους καλεί καν να μη γίνουν συνένοχοι στην έμμεση θέσπιση του υποκατώτατου μισθού και να μην δηλώσουν ενδιαφέρον για δημιουργία τμημάτων μαθητείας. Αλλά παρόλο που κρίνει αναντίστοιχα ανεβασμένη μια τέτοια πρόσκληση, διακηρύσσει στο τέλος της ανακοίνωσής του την αναγκαιότητα ο αγώνας «να στοχεύσει το πραγματικό αντίπαλο που είναι το κεφάλαιο και η εξουσία τους». Ένα «όχι» δεν μπορεί να πει το ΠΑΜΕ, αλλά στοχεύει στο κεφάλαιο και την εξουσία του…

Ετσι, λοιπόν, σε τέτοια αποθέωση υπευθυνότητας και κοινοβουλευτισμού, δεν μας έκανε καμία εντύπωση ότι στις συνελεύσεις το ΠΑΜΕ θεώρησε ότι οι 70.000 εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας δεν είναι αρκετοί για να παλευτεί μια 24ωρη απεργία του κλάδου και μόνη πρότασή του ήταν η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ και σε ενδεχόμενη γενική απεργία (λες και χρειάζεται απόφαση για αυτό). Ούτε και ότι σε κινητοποίηση επιτροπής Αναπληρωτών Ειδικοτήτων, μοιραζόταν από μέλη του ΚΚΕ στους αναπληρωτές η επερώτηση του κόμματός τους στη Βουλή!

Συμπερασματικά, θα επισημάνουμε κάποια βασικά στοιχεία της άποψής μας και της εκτίμησής μας για την περίοδο:

1. Η συνολική αντιδραστικοποίηση του πολιτικού σκηνικού αποκαλύπτει όχι μόνο το ρόλο των κυβερνητικών συνδικαλιστών αλλά και του ρεφορμισμού, ο οποίος πλέει σε πελάγη κοινοβουλευτισμού και τρέχει να καλύψει το κενό που αφήνει το ξεγύμνωμα του ΣΥΡΙΖΑ.
2. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν ταλαιπωρείται μόνο από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό αλλά και από όλο το ρεφορμιστικό φάσμα ταξικής συνεργασίας, υπεύθυνης προτασεολογίας στο σύστημα, επερωτήσεων στη Βουλή και του συνακόλουθου με όλα αυτά εικονικού κινήματος.
3. Ο εκφυλισμός και η διάλυση που έχουν επιβάλει οι αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις είναι καταθλιπτικός και έχει απομακρύνει οποιαδήποτε συζήτηση για τα πραγματικά ζητήματα.
4. Αν, όμως, εμείς δε διαθέτουμε το σύνολο των απαντήσεων (που δεν το διαθέτουμε), είμαστε σίγουροι ότι αυτό που ζούμε δεν είναι κίνημα. Είμαστε σίγουροι ότι να καλούμε τον αντίπαλο να σεβαστεί το δίκιο, να γίνονται συνελεύσεις νεκρές χωρίς πολιτική συζήτηση και χωρίς να αποφασίζουν αγώνες, να περιφέρονται σφραγίδες σωματείων σε αποφάσεις που οι εργαζόμενοι δεν ξέρουντίποτα για αυτές, να μπερδεύεται το σωματείο με το αστικό κράτος, να βάζουν τον κόσμο να χειροκροτεί τους σωτήρες που κάνουν επερωτήσεις στη Βουλή και καταθέτουν προτάσεις νόμου, να κατατίθενται προτάσεις για την εύρυθμη λειτουργία του αστικού κράτους, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑ. Ανεξάρτητα με τις ταμπέλες είναι κηρύγματα υποταγής και εργαλεία διάλυσης συνειδήσεων.
5. Οσο κι αν είναι δύσκολο, οι αγωνιστικές δυνάμεις που δρουν στον κλάδο έχουν την υποχρέωση να προσπαθήσουν εξαντλητικά να επαναφέρουν τη συζήτηση στα πραγματικά ερωτήματα: τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του αντιπάλου, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας, πως συγκροτείται και με τι στόχους. Και να προσπαθήσουν σε αυτό το δυσμενές πεδίο να δώσουν μαζί με τους εκπαιδευτικούς τις δικές τους απαντήσεις.
6. Όσο μας αφορά, θεωρούμε ότι το πλαίσιο εποικοδομητικής παρέμβασης στην αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης δεν είναι πλαίσιο αγώνα, αλλά υποταγής και αποδοχής της. Οι στόχοι του κινήματος πρέπει να είναι:

• Ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής στην κοινωνία και την εκπαίδευση – ανατροπή όλων των μέτρων εφαρμογής της αντιδραστικής εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ – ΕΕ.
• Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί – όχι στο πέταγμα των αναπληρωτών στον καιάδα της ανεργίας.
• Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τη μαθητεία – πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους – όχι στις έμμεσες θεσπίσεις υποκατώτατου μισθού.
• Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τις «δημιουργικές εργασίες» και τη «θεματική εβδομάδα».
• Καμία συγχώνευση τμήματος και σχολείου – κανένα κλείσιμο τομέας και ειδικότητας – ανατροπή της εγκυκλίου για χαρακτηρισμό φοίτησης στη μέση της χρονιάς.
• Όχι στην προετοιμασία του εδάφους για αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση και στη διάσπαση του κλάδου.
• Δουλειά μόνιμη και σταθερή με πλήρη δικαιώματα για όλους.

Παράλληλα με την προώθηση της παραπάνω κατεύθυνσης, η αντιπαράθεση στην παραλυτική λογική «πάει πια η εποχή των αγώνων» και του «τι μπορούμε να κάνουμε οι καημένοι 70.000… μόνοι μας» πρέπει να είναι αποφασιστική. Το καθήκον για την προετοιμασία και οργάνωση απεργιακού αγώνα είναι κρίσιμο και διαχωρίζει τις δυνάμεις του αγώνα από τις δυνάμεις της υποταγής.

Η επίθεση είναι παρούσα στην ημερήσια διάταξη. Σύντομα θα πάρει και χαρακτηριστικά ποιοτικής κλιμάκωσης. Οι αστικές και ρεφορμιστικές ηγεσίες που ελέγχουν όχι μόνο τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών αλλά και των υπόλοιπων εργαζομένων ούτε θέλουν ούτε μπορούν να παίξουν ρόλο οργάνωσης των αγώνων. Είναι τέτοια η κρίση τους που όλο και λιγότερα πράγματα μπορούν να παζαρέψουν για τον εαυτό τους με τα κέντρα εξουσίας του συστήματος. Το ζήτημα είναι ότι τις δικές τους αμαρτίες, τις συνέπειες των δικών τους έργων τις πληρώνουν όλοι εργαζόμενοι.

Εκπαιδευτικό Συνέδριο ΟΛΜΕ

Ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Βρισκόμαστε λίγα μόλις 24ωρα από τις απολύσεις εκατοντάδων συναδέλφων μας με την λήξη της οχτάμηνης διαθεσιμότητας στις 22 του Μάρτη. Σ΄αυτές τις μαύρες μέρες η σκέψη και η αγωνία όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα και τα λαικά δικαιώματα και των ανένταχτων αγωνιστών πρέπει να είναι στο πως θα ανατρέψουμε αυτήν την πολιτική που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στο βωμό της εξυπηρέτησης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων της τρόικας και των ντόπιων υποτακτικών της.

Σε μια τέτοια στιγμή φαντάζει και είναι ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ για τους εκατοντάδες ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ μας, το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ να προχωράει σαν «να μην τρέχει τίποτε» στη διοργάνωση... Εκπαιδευτικού Συνεδρίου για το Λύκειο!!

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις πιστεύουμε πως έστω και τώρα, στο παρά πέντε, και σε ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης προς τους απολυμένους συναδέλφους μας, το  Δ.Σ. της ομοσπονδίας μας, πρέπει να ΑΚΥΡΩΣΕΙ το Συνέδριο αυτό και να τοποθετήσει  όλα τα χρήματα που θα διατίθονταν γι αυτό σε ΤΑΜΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ του ΑΓΩΝΑ για ΑΝΑΤΡΟΠΗ των ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών καλούν την κάθε δύναμη και ιδιαίτερα αυτές που αναφέρονται στην αριστερά και στο κίνημα να πάρουν ανοιχτή και καθαρή θέση. 

deltioake.blogspot.com                                                                                                                 25/3/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Επέλαση του συστήματος – απραξία των ηγεσιών – αμηχανία και οργή των εκπαιδευτικών

Με ταχύτατη προώθηση όλων των μέτρων των σχετικών με την αξιολόγηση (Προεδρικό Διάταγμα για την Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, Αρχή Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, Αυτοαξιολόγηση της εκπαιδευτικής μονάδας), η κυβέρνηση ολοκληρώνει έναν κύκλο θέσπισης ενός σώματος θεσμικού πλαισίου, το οποίο, με δυο λόγια, δίνει στο σύστημα πλήρη ελευθερία και λυμένα χέρια στην καταπάτηση οποιασδήποτε εργασιακής κατάκτησης των εκπαιδευτικών. Ελευθερία
• Στην τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών,
• Στη διεύρυνση του ωραρίου,
• Στη μετακίνηση οπουδήποτε καλέσει η υπηρεσία,
• Στις υποχρεωτικές (και ουσιαστικά απλήρωτες) υπερωρίες,
• Στη μισθολογική καθήλωση και υποβάθμιση,
• Στην «έξοδο» των εκπαιδευτικών στην αργία και την απόλυση «δι’ ασήμαντον αφορμή» με βάση το νέο πειθαρχικό πλαίσιο,
• Στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών και στον πλήρη κατακερματισμό των εργασιακών τους σχέσεων.
Πριν μερικά χρόνια, ένα μόνο από αυτά τα μέτρα θα ήταν ικανό, αν όχι να δημιουργήσει αγωνιστικά ξεσπάσματα, σίγουρα – τουλάχιστον- θα οδηγούσε τη συνδικαλιστική ηγεσία να καμώνεται ότι βρυχάται έστω και λίγο, για να ανταποκριθεί στο ρόλο διαμεσολάβησης και παζαριού που είχε αναλάβει.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Από τη μία, ο ρόλος της προηγούμενης περιόδου βρίσκεται στον αέρα κι έτσι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν σαφή κρίση ρόλου. Από την άλλη –και όσο κι αν αυτό μπερδεύεται από τη διαλυτική δουλειά των ΟΛΜΕ, ΔΟΕ- το κλίμα είναι στην πραγματικότητα εκρηκτικό και κανείς δεν ξέρει ποια σπίθα θα ανάψει τη φωτιά, η οποία όταν ανάψει, κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει πώς θα εξελιχθεί.

Οι εκτός θέματος στοχεύσεις της Αριστεράς ανακυκλώνουν την ήττα
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση κυκλοφορούν από το μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς δύο στόχοι.
Ο πρώτος είναι η προβολή της λογικής «να μείνουν τα μέτρα στα χαρτιά», να μπλοκαριστούν και να μην εφαρμοστούν οι διαδικασίες. Να διαλυθούν τα σεμινάρια των διευθυντών, να μη συμμετέχουν τα σχολεία σε διαδικασίες αυτοαξιολόγησης και γενικότερα να αχρηστευθεί το θεσμικό πλαίσιο μέσω της γενικευμένης ανυπακοής και του «αντάρτικου» των σωματείων. Δεν είμαστε, ασφαλώς, εκείνοι που θα απέχουμε από οποιαδήποτε κίνηση κερδίσματος χρόνου, δημιουργίας ρωγμών και γενικότερης παρεμπόδισης οποιασδήποτε διαδικασίας εφαρμογής της αξιολόγησης ή οποιουδήποτε άλλου αντιδραστικού μέτρου. Ωστόσο, όσο μας αφορά, μας ενδιαφέρει για κάθε κίνηση που κάνει το κίνημα να είναι καθαροί στον κόσμο που συμμετέχει οι στόχοι, τα όρια και η προοπτική της κίνησης αυτής.
Η λαίλαπα, λοιπόν των αντιλαϊκών μέτρων στην εκπαίδευση δεν μπορεί να ανατραπεί μέσω του σαμποταρίσματος ούτε και της ανυπακοής. Μπορεί να τρωθεί, να δώσει ανάσες, να δώσει για κάποιο μικρό διάστημα κουράγια στον κόσμο. Αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ με αυτόν τον τρόπο. Από πού κι ως πού οι εμπνευστές αυτής της πολιτικής γραμμής θεωρούν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών θα πετάξει έξω τους αξιολογητές από την τάξη, όταν μάλιστα επικρατεί όλο και περισσότερο ο φόβος, ο οποίος πολλαπλασιάζεται όταν ένας εργαζόμενος είναι μόνος του απέναντι στο μηχανισμό; Αλλά ακόμα και αν συμβεί αυτό, δεν είναι φανερό ότι τα επιτελεία της κυβέρνησης μπορούν εύκολα να παρακάμψουν τέτοιες διαδικασίες με διάφορους τρόπους; Και με ποια ακριβώς ανυπακοή θα εμποδιστούν οι διευθυντές να κάνουν αξιολογήσεις, οι σύμβουλοι να φακελώνουν το «ενδιαφέρον των εκπαιδευτικών για επιμορφώσεις» (που είναι αξιολογικό κριτήριο); Με ποια ανυπακοή θα ανατραπεί το μισθολόγιο, θα μπλοκαριστεί το νέο πειθαρχικό πλαίσιο και η αύξηση του ωραρίου;
Ας μην κρυβόμαστε! Οποιοι υπερτιμάνε τις δυνατότητες της λογικής «να μείνουν τα μέτρα στα χαρτιά» δεν έχουν αυταπάτες ούτε κάνουν λάθος. Απλώς, δεν έχουν καμία πρόθεση να συνολικοποιήσουν την αντιπαράθεση και να προετοιμάσουν τις σκληρές μάχες που πρέπει να δοθούν με στόχο τη συνολική ανατροπή του πακέτου μέτρων. Είτε γιατί δε θέλουν να γίνουν ενοχλητικοί στο σύστημα είτε γιατί έχουν ενσωματώσει τόσο πολύ την ήττα που τους φαίνεται αδιανόητο το ενδεχόμενο να δοθεί η μάχη.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη φοβερή στόχευση. Η άλλη «μάχη – σταθμός»: Τα συνέδρια των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, «όπου θα αλλάξουν οι συσχετισμοί». Αποτελεί μια ακόμα διαφυγή από τα πραγματικά προβλήματα του κινήματος. Αποτελεί την έκφραση ιδιότυπων εκλογικών αυταπατών, που θυμίζουν τις… άλλες για τον απλό λόγο ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν κοινοβουλευτικοποιήσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Αλλωστε οι υπάρχοντες (ιδιαίτερα ευνοϊκοί για την Αριστερά) συσχετισμοί στα ΔΣ των πρωτοβάθμιων Σωματείων της εκπαίδευσης και η μη αντιστοίχισή τους σε κάποιου τύπου και έκτασης ανασυγκρότηση του κινήματος έχει αποδείξει ότι η χρόνια διαλυτική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα έχει φτάσει μέχρι τα πρωτοβάθμια σωματεία. Γιατί, άραγε, τα προβλήματα αυτά θα ξεπεραστούν με το πολύ πιθανό πέρασμα της ΟΛΜΕ στον έλεγχο διάφορων τάσεων της Αριστεράς;

Δεν μπορούμε να κρυφτούμε από τα προβλήματα του κινήματος – Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη μάχη
Κατά την άποψή μας, οι δυνάμεις του κινήματος πρέπει να κινηθούν για τη συγκρότηση των εκπαιδευτικών στην κατεύθυνση προετοιμασίας μιας μεγάλης κεντρικής μάχης που κινείται στους παρακάτω περίπου άξονες:
• ¬ Ανατροπή των μνημονίων, Αντίσταση στην εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα που επιβάλλουν ΕΕ - ΔΝΤ - κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις τους.
• ¬ Δημόσια Δωρεάν Παιδεία για όλους. Όχι στην εκπαίδευση των μνημονίων, της φτώχειας, της υποταγής και των ταξικών φραγμών - Oύτε ένα ευρώ από την τσέπη των γονιών.
• ¬ Όχι στην αξιολόγηση - να αποσυρθεί το ΠΔ - Ανατροπή του νόμου για το νέο μισθολόγιο - φτωχολόγιο. Όχι στις απολύσεις, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τη φοροληστεία. Μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους. Ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα για όλους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα!
• ¬ Κάτω τα χέρια από τις απεργίες, τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Η συγκρότηση αυτή πρέπει να γίνει με κάθε δυνατό τρόπο. Αν τα ΔΣ των σωματείων δε θέλουν, θα πρέπει να συγκροτηθούν επιτροπές αγώνα. Αν η ΟΛΜΕ δε θέλει, θα πρέπει να συντονίζονται πρωτοβάθμια σωματεία. Η μάχη αυτή δεν μπορεί παρά να έχει τη διαδήλωση και την απεργία ως βασικές μορφές. Ταυτόχρονα, το παραμύθι των καταστατικών των Ομοσπονδιών που «εγγυώνται» σχεδόν ότι δεν πρόκειται να γίνει ποτέ απεργία (στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση κηρύσσει απεργία μόνο το ΔΣ της ΔΟΕ, ενώ στη δευτεροβάθμια, κηρύσσεται απεργία αν υποστηριχτεί σε συνέλευση προέδρων από το 50% των ΕΛΜΕ και το 66% των ψήφων των ΕΛΜΕ στο τελευταίο συνέδριο!) πρέπει να αρχίζει να τίθεται υπό αμφισβήτηση. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να πάμε όπως πηγαίναμε και είναι μεγάλη η περίπτωση να πρέπει δοκιμαστούν και «ανορθόδοξες» κινήσεις στο βαθμό ασφαλώς που έχουν ή έστω διευκολύνουν τη μαζική συμμετοχή των εκπαιδευτικών. Αλλιώς, θα συνεχίσει και η Αριστερά να κλαίγεται για τη δυσκολία της περιόδου και για τον «υποταγμένο κόσμο» που της έλαχε… Και να συμβάλει –με αυτόν τον τρόπο- στο φαύλο κύκλο της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής αποσυγκρότησης του κινήματος.

Κάλεσμα της ΟΛΜΕ στην περιφέρεια την Παρασκευή 18/3

“Η ΟΛΜΕ καλεί όλους τους εκπαιδευτικούς γονείς και μαθητές να συμμετάσχουν στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που οργανώνονται στις Περιφερειακές Δ/νσεις Εκπ/σης και τις Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης όλης της χώρας, την Παρασκευή 18-03-2011 στις 12:30 μμ για τις συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολικών μονάδων.

Για τη διευκόλυνση των εκπαιδευτικών που θα συμμετάσχουν το ΔΣ της ΟΛΜΕ κήρυξε 2ωρη στάση εργασίας (12-2μμ για τον πρωινό κύκλο και 2-4μμ για τον απογευματινό κύκλο).”

Σχέδιο απόφασης για το 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές- σαν έτοιμοι από καιρό- η ΕΕ, το κεφάλαιο και οι δυνάμεις του συστήματος σήμαναν ένα νέο αντιδραστικό συναγερμό εφόδου στα εργατικά- λαϊκά δικαιώματα και τις κατακτήσεις. Ήδη από την πρώτη μετεκλογική ημέρα ξεχάστηκε η φιλολογία περί των μηνυμάτων που τάχα θα λάβουν υπόψη τους τα κόμματα του συστήματος με βάση τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, γνωρίζει πολύ καλά ότι τα πραγματικά της στηρίγματα είναι ακριβώς το κεφάλαιο και οι ιμπεριαλιστές που αλωνίζουν τη χώρα. Γι’ αυτό ακριβώς εννοεί την «επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου» ως κλιμάκωση της αντιδραστικής της πολιτικής ενάντια στο λαό και σε αυτή την κατεύθυνση ήδη προχωρά. Το ΠΑΣΟΚ παρέχει ουσιαστική στήριξη σε αυτή την πολιτική-όπως και πρόσφατα φάνηκε και με το πογκρόμ που εξαπολύεται ενάντια στους μετανάστες- ακριβώς γιατί μόνο σε μια τέτοια βάση μπορεί να διεκδικήσει από τα κυρίαρχα κέντρα το πρόκριμα της κυβερνητικής εξουσίας. Στην ίδια βάση διαγκωνίζεται μαζί τους και το ΛΑΟΣ, φιλοδοξώντας σε ρόλο τσόντας σε μια νέα κυβερνητική λύση.

Στο βωμό της κρίσης του κεφαλαίου προωθούνται με ένταση αιματηρές θυσίες δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Φτώχεια, ανεργία, εργασιακές σχέσεις μεσαιωνικού τύπου, κατάργηση κάθε έννοιας σταθερότητας στη δουλειά, στην εκπαίδευση, στην υγεία, πράγματα που τα ζούμε κάθε μέρα στα σχολεία, όπου οι συνθήκες σπουδών-εργασίας γίνονται όλο και πιο ανυπόφορες. Το κύμα απολύσεων έχει ήδη αρχίσει να εντείνεται ενώ η φτωχή αγροτιά αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης – θυσία στο βωμό της πολιτικής της ΕΕ και της ΚΑΠ.
Η δολοφονική επίθεση στην εργάτρια Κούνεβα, η πρωτοφανής ένταση της κρατικής καταστολής καθώς και η προώθηση από το σύστημα των πιο μαύρων ρατσιστικών και φασιστικών εκδοχών έδειξαν ότι η πολιτική της φτώχειας και της κρατικής καταστολής πάει παρέα με την εργοδοτική και παρακρατική τρομοκρατία.
Το σύστημα, οι κυβερνήσεις του και η ΕΕ –πλήρως απαξιωμένοι στα μάτια των εργαζομένων, όπως έδειξε και η τεράστια Αποχή στις Ευρωεκλογές- έχει αποφασίσει να αντιμετωπίσει τον εχθρό λαό με ανοιχτή και βάρβαρη τρομοκρατία, όπως άλλωστε έκανε και κατά τη διάρκεια του μεγάλου κινήματος του Δεκέμβρη που τάραξε την ηρεμία των κέντρων εξουσίας.
Κι όλα αυτά σε ένα διεθνές πλαίσιο όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συνεχών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων –με πρώτο βιολί τις ΗΠΑ- σε διάφορα σημεία του πλανήτη και μαζικές δολοφονίες λαών.

Η κρίση

Σε εξέλιξη βρίσκεται η καπιταλιστική κρίση. Οι συνέπειες της ορατές στη ζωή των εργαζομένων και κλιμακώνονται. Σε εξέλιξη και μια τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία από τα χρυσοδάχτυλα επιτελεία σε ΗΠΑ - ΕΕ - Ελλάδα:

• Παρουσιάζουν την κρίση είτε ως "φυσικό φαινόμενο", κάτι σα σεισμό, είτε σαν παρεκτροπή στη διαχείριση από κάποια άτακτα, άπληστα, λιχούδικα παιδιά, θέλουν να ξορκίσουν από τα μυαλά των εργαζομένων τη γνώση ότι και η παρούσα οικονομική κρίση είναι κρίση ενός κοινωνικού συστήματος -του καπιταλιστικού- που βασίζεται στην κυριαρχία μιας χούφτας εκμεταλλευτών πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας.
• Κάποιοι από τους προπαγανδιστές του συστήματος θέλουν να μας πείσουν ότι θα τραβήξουν το αυτί των golden boys, θα πάρουν "έκτακτα μέτρα" και όλα θα μπουν στον ίσιο δρόμο της "ορθολογικής", "πράσινης", "οικολογικής", "με κέντρο τον άνθρωπο", ή όποιας άλλης σοφιστούν καπιταλιστικής ανάπτυξης.
• Ζητάνε πάλι κατανόηση και υπομονή από τους εργαζόμενους για όσα επιπλέον σχεδιάζουν να μας κλέψουν νόμιμα, (α! βέβαια με το νόμο! νομοθετούν, όχι αυθαιρεσίες!) δανεικά και αγύριστα, μέχρι, λέει, να ξεπεραστεί η φάση της κρίσης! Στο μεταξύ συνεχίζουν την από δεκαετίας του 90 ενίσχυση της ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας των κρατικών επιχειρήσεων αλλά και το σταδιακό ξεπούλημα τους, για να τις αξιοποιήσει η ιδιωτική πρωτοβουλία, αυτή που «μεταναστεύει» ελεύθερα τα κεφάλαια της προς αξιοποίηση, όπου βρίσκει την πιο φτηνή εργατική δύναμη προς εκμετάλλευση!
• Αποκαλύπτονται τραγικά οι μεγαλόστομες διακηρύξεις των προπαγανδιστών της ασφάλειας της ευρωζώνης, τα χοντροκομμένα ψεύδη περί σύγκλισης των οικονομιών και ανόδου του βιοτικού επιπέδου των λαών. Κανένας απολογητής του ευρωπαϊκού και του διεθνούς καπιταλισμού δεν αποκαλύπτει σε ποια χέρια μαζεύτηκε ο πλούτος, ποιοι και από πού άντλησαν και έχουν χρήμα και δανείζουν κράτη. Για να τα προσδέσουν πιο σφιχτά στα ισχυρά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Λιτότητα – Ασφαλιστικό - Εργασιακά

Στην αντιδραστική πολιτική οποία συμφωνούν όλες οι μερίδες του κεφαλαίου, μια πολιτική που απλώνεται σε όλη την ΕΕ και στηρίζεται ένθερμα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

• Η επισφαλής-προσωρινή εργασιακή σχέση γίνεται απόλυτα κυρίαρχη στην κοινωνία.
  Κι έρχονται χειρότερα:
• Εφάπαξ και περίθαλψη είναι υπό αμφισβήτηση και στο δημόσιο.
• Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ανεβαίνουν και για τις γυναίκες στα 65 χρόνια (με βάση ντιρεκτίβα της ΕΕ).
• Οι αυξήσεις στους μισθούς είναι μηδενικές και οδηγούν σε νέα δραματική μείωση το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων
• Προετοιμάζεται νέα φοροεπιδρομή που θα ανακοινωθεί σύντομα.
• Ολο και πληθαίνουν δημοσιεύματα του αστικού τύπου που «καλούν» την κυβέρνηση σε περικοπές μιας σειράς επιδομάτων των εργαζομένων για να ανοίξει ο δρόμος και στην αριθμητική μείωση των μισθών.

Κρατική καταστολή

Το σύστημα χρησιμοποιεί καθημερινά όλες τις δυνάμεις καταστολής που διαθέτει (ΜΑΤ, ΕΚΑΜ, ΟΠΚΕ, ασφαλίτες και παρακρατικούς μηχανισμούς). Πυροβολισμοί, τόνοι χημικά, ξύλο, συλλήψεις, χρησιμοποίηση ακόμα και του τρομονόμου, τρομοκράτηση των μαθητών, αμφισβήτηση της κατάκτησης του ασύλου.
Ταυτόχρονα, η Αστυνομία εξοπλίζεται με νέα όπλα (αντλίες, σκυλιά, όπλα ηλεκτροσόκ, ποινικοποίηση διαδηλώσεων, κατάργηση του ασύλου). Στρώνεται το έδαφος για τη χρησιμοποίηση του στρατού στην καταστολή διαδηλώσεων όταν δε θα επαρκούν οι δυνάμεις καταστολής και νέα σώματα δημιουργούνται.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και σήμερα στήνονται –ετεροχρονισμένα- νέα μαθητοδικεία σε μια υστερία ρεβανσισμού απέναντι στη νεολαία όλης της χώρας που βγήκε μαζικά στους δρόμους το Δεκέμβρη της χρονιάς που πέρασε.
Από κοντά βέβαια και η πριμοδότηση – στήριξη φασιστικών και ρατσιστικών «απόψεων» και παρακρατικών ομάδων ως το απαραίτητο «συμπλήρωμα» του βρώμικου ρόλου των δυνάμεων καταστολής.
Ενώ τα ΜΜΕ εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία χειραγώγησης, αποπροσανατολισμού και συκοφάντησης των αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας.

Μετανάστες

Με τον πιο απροκάλυπτο και προκλητικό τρόπο συνεχίζεται η δράση των κρατικών μηχανισμών καταστολής ενάντια στους μετανάστες που ζουν στη χώρα μας. Σχεδόν καθημερινές είναι πλέον οι διαβόητες «επιχειρήσεις-σκούπα», οι εξευτελισμοί και η ωμή βία ενάντια σε χιλιάδες μετανάστες, σε ανθρώπους της δουλειάς και του μόχθου που -εξαιτίας της φτώχιας και των πολέμων που σκορπά «απλόχερα» ο ιμπεριαλισμός- ξεριζώθηκαν από τους τόπους τους αναζητώντας μία καλύτερη τύχη. Ολη αυτή η έξαρση των διώξεων και των επιθέσεων στους μετανάστες αποτελεί επιλογή και εντολή της ίδιας της ΕΕ –με αφορμή και την οικονομική κρίση- και την οποία υλοποιεί προθυμότατα η κυβέρνηση της ΝΔ με τη συμφωνία και του ΠΑΣΟΚ.
Αυτοί είναι οι πραγματικοί μας εχθροί και όχι οι μετανάστες, τα ταξικά μας αδέλφια που σήμερα ζουν αυτά που έζησε στο παρελθόν ο δικός μας λαός, αυτά που μπορεί και στο άμεσο μέλλον να ξαναζήσει.

Εκπαίδευση

Η αντιδραστική πολιτική που απλώνεται σ' όλη την ΕΕ και υποστηρίζεται ένθερμα από τα κόμματα εξουσίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, θέλει τη νεολαία διαλυμένη, χειραγωγήσιμη, στην ομηρία των αλλεπάλληλων πιστοποιήσεων και υποταγμένη στις μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις.
Η εκπαίδευση, κατακερματισμένη, ταξική και στο περιεχόμενο και στη διαλογή των νέων, στην υπηρεσία ενός συστήματος που «υπόσχεται» μαζικά φτώχεια, ανεργία και προληπτική καταστολή. Όμως η νεολαία αρνείται και αμφισβητεί. Βγήκε στους δρόμους και συγκρούστηκε με αυτή την πολιτική.

Η επίθεση στη νεολαία περνά μέσα από την επίθεση στους εκπαιδευτικούς. Χιλιάδες οι ωρομίσθιοι και οι αναπληρωτές, τα επίσημα μαύρα κομμάτια της δημόσιας εκπαίδευσης που η κυβερνητική πολιτική διαρκώς τα διευρύνει, πολλαπλώς τα εξαθλιώνει, και ταυτόχρονα επιχειρεί να τα χρησιμοποιήσει για να δυναμιτίσει τη μονιμότητα και να κατηγοριοποιήσει τους εκπαιδευτικούς. Η αξιολόγηση-χειραγώγηση-λογοδοσία των εκπαιδευτικών: Διάφορα μέτρα λειαίνουν το έδαφος για την αποδοχή της. Οι «επιμορφώσεις» , τα «ατομικά προσόντα», οι τίτλοι, οι πιστοποιήσεις, διαχέουν το κλίμα ανασφάλειας, και θέτουν εμμέσως ζήτημα «παιδαγωγικής επάρκειας» των εκπαιδευτικών. Ολοκληρωμένες προτάσεις (βλέπε διάλογος) «εσωτερικής» και «εξωτερικής αξιολόγησης» και «αυτοαξιολόγησης» έρχονται να συμπληρώσουν και να στηρίξουν το νομοθετικό πλαίσιο που ήδη υπάρχει.
Τα νέα βιβλία με την τεράστια αύξηση της ύλης και του βαθμού δυσκολίας, με το αντιδραστικό περιεχόμενό τους, έχουν διαμορφώσει μια εκρηκτική πραγματικότητα και έχουν επιβάλλει εξοντωτικούς ρυθμούς σε δασκάλους και μαθητές.
Φέτος τα εκατοντάδες κενά εκπαιδευτικών, οι πιέσεις για υποχρεωτικές υπερωρίες, οι συμπτύξεις τμημάτων και οι υποβιβασμοί σχολείων ήταν εκτεταμένα φαινόμενα παντού. Η 7η ώρα στα δημοτικά, η διεύρυνση - επιμήκυνση του ωραρίου στα νηπιαγωγεία και η σχολειοποίησή τους, τα χιλιάδες προνήπια που εξορίστηκαν από το δημόσιο νηπιαγωγείο για να καταφύγουν υποχρεωτικά στα ιδιωτικά, η ένταση των ταξικών φραγμών στη Δευτεροβάθμια μέσω της εντατικοποίησης και της εφαρμογής του νόμου για τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ αλλά και τα εργασιακά προβλήματα που προκύπτουν στον κλάδο από την εφαρμογή αυτή, οι συμπτύξεις τμημάτων και στη Δευτεροβάθμια είναι μερικά μόνο σημάδια που μας προϊδεάζουν γι΄αυτό που θέλουν να περάσουν.
Ταυτόχρονα κι ενώ χορεύουν τα δισεκατομμύρια για τις τράπεζες, ο μισθός μας γίνεται ολοένα και περισσότερο ΜΙΣΘΟΣ ΠΕΙΝΑΣ Μειώνεται και παγώνει όταν η ακρίβεια και οι φοροεπιδρομές καλπάζουν.Το ασφαλιστικό του Δημοσίου και το νέο μισθολόγιο θα είναι τα επόμενα βήματα για το χτύπημα των μισθών και των συντάξεων.

Συνδικαλιστικό Κίνημα

Η χρόνια κυριαρχία της γραμμής της ταξικής συνεργασίας έχει κοστίσει στους εργαζόμενους πάρα πολλά σε χρήμα, σε εργασιακές σχέσεις, σε ασφαλιστικά δικαιώματα, σε δημοκρατικά δικαιώματα... Εδώ και χρόνια δίνουν και παίρνουν ο "διάλογος, εθνικός ή των κοινωνικών εταίρων", η υιοθέτηση αντιδραστικών ιδεολογημάτων, όπως η περίφημη "ανταγωνιστικότητα" της οικονομίας, η "δία βίου μάθηση" για εργαζόμενους τιραμόλα, η διεκδίκηση "καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο" μέσω θεσμών όπως τα όργανα της υποτιθέμενης "συνδιοίκησης - συνδιαχείρισης" (ΠΥΣΠΕ, ΠΥΣΔΕ κλπ), μέσω αξιοποίησης χορηγιών εοκικών, κρατικών, ιδιωτικών! Γιατί χρειάζεται να αναπτύσσει τις δραστηριότητες του επαρκώς ο κρατικός και ρεφορμιστικός συνδικαλισμός της υποταγής (ημερίδες, συνέδρια, ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ενίοτε και καμιά απεργία ντουφέκια για την τιμή των όπλων)! Και βεβαίως να οργανώνεται και να λειτουργεί "αυτόνομα και δημοκρατικά" υπό τους όρους της νομοθετικής εξουσίας, την εποπτεία και τον έλεγχο της δικαστικής εξουσίας, την καθοδήγηση της εκτελεστικής εξουσίας του αστικού κράτους!
Οι πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και στις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες έστρωσαν το δρόμο να περάσει πληθώρα αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδήγησαν το συνδικαλιστικό κίνημα σε παράλυση, δυσφήμισαν την έννοια του συνδικαλισμού, πάγωσαν τη συλλογική δράση. Έφτασαν να αποδέχονται το ίδιο το κράτος με τους πιο αντιδημοκρατικούς νόμους (όπως ο 1264), και με δικαστικούς τοποτηρητές, να ορίζει και να ελέγχει τη συγκρότηση και τη λειτουργία των σωματείων μας!

Προοπτική

Οι δυνάμεις του συστήματος είναι "ειλικρινείς". Μας συστήνουν κυνικά να σωπάσουμε, να παραδοθούμε και να υπομείνουμε τις "σωτήριες" αποφάσεις της ελέω θεού - τρόμου εξουσίας των λίγων στους πολλούς.
Η κατάσταση δεν είναι εύκολη. Το ερώτημα που βασανίζει τους εργαζόμενους μέσα στην αντιδραστική καταιγίδα είναι "τι πρέπει να κάνουμε".
Η συμμετοχή μας στο σωματείο, στη συλλογική δράση είναι αναγκαία. Με την ενεργητικότητα μας, με τις κριτικές μας, με τις επιφυλάξεις μας. Με την απαίτηση μας να γίνει το σωματείο ΟΠΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
Με "διαζύγιο" από αυταπάτες ότι θα τύχουμε "κατανόησης από το σύστημα" ή ότι μπορούμε να αποφύγουμε το δύσκολο αγώνα που πρέπει να δοθεί. Με "διαζύγιο" από χρεωκοπημένες λογικές διαχείρισης των συμφερόντων μας και ανάθεσης σε "άξιους" εκπροσώπους.
Κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη επιδρά στη διαμόρφωση του ταξικού, κοινωνικού -πολιτικού συσχετισμού.

Στις παρούσες συνθήκες, έχοντας επίγνωση ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, δεν εξορθολογίζεται, δεν επιδέχεται κάθαρση, τα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος πρέπει να δράσουν και να καλέσουν τα μέλη τους σε δράση στην κατεύθυνση:

• της ενότητας στη δράση, στη βάση των οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών δικαιωμάτων, τόσο των εκπαιδευτικών όσο και όλου του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς (φύλου, φυλής, καταγωγής, πεποιθήσεων...)
• της απαγκίστρωσης του συνδικαλιστικού κινήματος από την αστική κηδεμονία και την κοινοβουλευτικοποίηση της οργάνωσης και λειτουργίας του, ώστε να γίνει το σωματείο όπλο στα χέρια των εργαζομένων (να ενταχθούν σε ΕΛΜΕ-Διδ.Συλλόγους και σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ ωρομίσθιοι και αναπληρωτές)
• της ασυμβίβαστης στήριξης των αγώνων

- Ενάντια στην αντιδραστική επίθεση του συστήματος που στηρίζουν από κοινού όλα τα κέντρα εξουσίας στη χώρα μας και στο εξωτερικό (ΣΕΒ, ΕΕ, ΗΠΑ) και εφαρμόζουν οι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
- Ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τη φτώχια, την ανεργία και την τρομοκρατία, το φασισμό και το ρατσισμό.
- Ενάντια στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες για μια δήθεν "σοσιαλδημοκρατική διαχείριση που θα μετριάσει την επίθεση στις κατακτήσεις μας".

Να μην πληρώσουμε την κρίση τους!

• Ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
• Υπερασπιζόμαστε το Δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας - Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς - Όχι στην πειθάρχηση - αξιολόγηση. Υπερασπιζόμαστε τα εργασιακά μας δικαιώματα (ωράριο, οργανικότητα, μονιμότητα) - Οχι στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Όχι σε μέτρα και εγκυκλίους ελέγχου και χειραγώγησης («προγραμματισμό του εκπαιδευτικού έργου», αξιολόγηση σχολικών μονάδων κλπ)
• Ενάντια στις περικοπές – Ανθρώπινα και ασφαλή σχολικά κτίρια αντίστοιχα με τις ανάγκες.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Κατάργηση της ωρομίσθιας και της αναπλήρωσης.
• Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα - Ρέππα - Πετραλιά. Η ασφάλιση είναι αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό δικαίωμα για ΟΛΟΥΣ.
• Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.
• Επιδόματα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις σε όλους τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας.
• Να σπάσει η τρομοκρατία - Να μην περάσουν τα νέα μέτρα κρατικής καταστολής - Κάτω τα χέρια από το άσυλο - Να σταματήσουν όλες οι συνδικαλιστικές διώξεις - Να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη και να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες.
• Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες - Νομιμοποίηση και πλήρη δικαιώματα για όλους τους μετανάστες – Λαθραίοι είναι οι πόλεμοι και η εξαθλίωση που γεννούν ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός.

Χωρίς αναμονή και καθυστέρηση πρέπει μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη να γίνουν Γενικές Συνελεύσεις στον κλάδο, ώστε να παρθούν αγωνιστικές αποφάσεις απόκρουσης-ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής. Να επιδιωχθεί ο καλύτερος δυνατός συντονισμός όλων των κομματιών της εκπαίδευσης αλλά και με άλλα κομμάτια της κοινωνίας. Προϋπόθεση για την επιτυχία του αγώνα είναι να γίνει πράξη η φράση «ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων». Η εμπειρία του κινήματος (επιτροπές αγώνα-πρωτοβουλίες δράσης) έχει πολλά να προσφέρει σ’ αυτή την κατεύθυνση.