Πόσες μέρες χρειάζονται για να μπουν σφραγίδες και υπογραφές σε μια ομόφωνη απόφαση – ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ – του 22ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ;

 Αναδημοσιεύουμε από το μπλογκ του σχήματος της ΕΛΜΕ Πειραιά "Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής" την παρακάτω ανακοίνωση, διαθέσιμη και εδώ

Πόσες μέρες χρειάζονται για να μπουν σφραγίδες και υπογραφές σε μια ομόφωνη απόφαση –ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ– του 22ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ;

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ: ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΥΜΩΣΕΙ, 10 (20, 30 και βάλε…) ΜΕΡΕΣ ΚΟΣΚΙΝΙΖΕΙ

105 μέρες έχουν περάσει από την γνωστοποίηση της ομόφωνης γνωμοδότησης του Πειθαρχικού ενάντια στη συνέχιση της δυνητικής αργίας της Χρύσας και στη θέση σε δυνητική αργία του Δημήτρη Χαρτζουλάκη. Τόσες –τουλάχιστον– χρειάζεται, φαίνεται, το υπουργείο για να εκδώσει την απόφαση για την επιστροφή της Χρύσας στο σχολείο της.

Κι άλλες 35 μέρες από την ομόφωνη έγκριση ψηφίσματος από το Σώμα του 22^ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ που καταγγέλλει την κωλυσιεργία και απαιτεί να επιστρέψει η Χρύσα στο σχολείο της. Τόσες – τουλάχιστον – χρειάζεται, φαίνεται, η ΟΛΜΕ για να υπογράψει και να δημοσιοποιήσει την μοναδική(!) απόφαση του Συνεδρίου!

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΛΜΕ | Δεν θα περάσουν οι προσπάθειες να βάλουν ταφόπλακα στον αγώνα

 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Το τρίο ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ στα βήματα των ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ ανεβάζουν το επίπεδο της συνεργασίας τους ενάντια στον λαό

Δεν θα περάσουν οι προσπάθειες να βάλουν ταφόπλακα στον αγώνα

             Καταγγέλλουμε τον συνεταιρισμό των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ- ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ)  για να οδηγείται ο κλάδος στην υποταγή στην επίθεση κυβέρνησης και υπουργείου που εκφράστηκε  και στο 20^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ (1-4 Ιούλη). Μια σύμπραξη, ευθεία αντανάκλαση της συμφωνίας των πολιτικών τους φορέων για συνέχιση της επίθεσης στον λαό.

            Οι δυνάμεις αυτές που -ιδιαίτερα- τα τελευταία 3 χρόνια τα χουν «τακιμιάσει» με αποτέλεσμα:

·         Να κηρύξουν παύση κινήματος όλο το διάστημα της πανδημίας!

Μπροστά στα συνέδρια ΟΛΜΕ - ΔΟΕ

Η βαρβαρότητα σε επέλαση – ο λαός σε πίεση και οργή

Η ζωή μας θα κριθεί από το αν θα μπορέσουμε να οργανώσουμε αγώνες

Οι εφιάλτες του παρελθόντος στο παρόν…

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ξανά μπροστά σε εκλογές. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ στήνονται πάλι κάλπες για την εκλογή αντιπροσώπων για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Και στο ενδιάμεσο; Οι πίσω μας συνδικαλιστικές σελίδες παρέμειναν ...λευκές. Αποτελεί αυτό σχέση με το σωματείο; Και θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;

“Ναι”. Απαντούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (προηγούμενου-σημερινού και επόμενου). “Δεν τραβάει ο κλάδος- δεν μπορεί ο κλάδος”, συμπληρώνουν οι “αριστεροί” ψάλτες της υποταγής. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι η σιγή νεκροταφείου που επικρατεί καιρό τώρα στην εκπαίδευση δεν έτυχε ...πέτυχε.

• Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
• Είναι αποτέλεσμα της γραμμής να μη γίνεται συζήτηση για να προκύψουν αγωνιστικά βήματα αλλά… ημερίδες. Να μη γίνονται γενικές συνελεύσεις και όποτε γίνονται να μην εισηγούνται τίποτα ή να εισηγούνται να μη γίνει τίποτα περιμένοντας την ...ΑΔΕΔΥ.
• Είναι απόρροια των αμέτρητων παραστάσεων διαμαρτυρίας, δηλαδή των συζητήσεων με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία- διαδήλωση.
• Είναι επακόλουθο της τακτικής να το στρίβεις μέσω των συλλόγων διδασκόντων, να νομιμοποιείς την εφαρμογή όλων των αντεργατικών-αντιεκπαιδευτικών εγκυκλίων συμμετέχοντας στα ΠΥΣΔΕ, να προσφεύγεις στα δικαστήρια ενώ το άδικο γίνεται νόμος, να περιμένεις επερωτήσεις και προτάσεις νόμων στη Βουλή.

Εικονικό κίνημα. Σωματεία “σφραγίδες” είτε υπηρέτες πολιτικών σχεδίων, είτε διαμεσολαβητές ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων. Ψηφοθηρία-εκλογομανία. Πνίξιμο κάθε αγωνιστικής απόπειρας (ας θυμηθούμε τέτοιες μέρες το 2013 και το Σεπτέμβρη και πέρυσι με το ασφαλιστικό). Για να μείνουν οι καθηγητές θεατές των εξελίξεων, το πολύ ψηφοφόροι και όχι πρωταγωνιστές- δύναμη δηλαδή υπεράσπισης, διεκδίκησης και ανατροπής. Τελικά άβουλοι και μοιραίοι για το παρόν και μέλλον μας.

Γιατί συναδέλφισσες και συνάδελφοι “αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι”. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα όπως κάνουν μέχρι τώρα ή με γενικότερα ξεριζώματα όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.

Να τους σταματήσουμε, “ν' απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.

Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στο συνέδριο της ΟΛΜΕ αυτή η φωνή.

                                                                                 ΨΗΦΙΣΤΕ

Τι χρειαζόμαστε; Συνέδριο επιστημονικής τεκμηρίωσης ή Κίνημα Αντίστασης και Διεκδίκησης

Τι χρειαζόμαστε; Συνέδριο επιστημονικής τεκμηρίωσης ή

Κίνημα Αντίστασης και Διεκδίκησης

Στις 14 με 16 Οκτώβρη διοργανώνεται από την ΟΛΜΕ εκπαιδευτικό συνέδριο με θέμα «οι επιπτώσεις των μνημονίων στην Εκπαίδευση», στο οποίο καλούνται οι ΕΛΜΕ να στείλουν αντιπροσώπους με κριτήριο την πλουραλιστική έκφραση απόψεων και τη συμμετοχή τους σε ομάδες εργασίας.

Αλήθεια, συνάδελφοι, πέντε χρόνια μνημονίων- φτάσαμε αισίως στο τρίτο -και η ΟΛΜΕ ακόμα θα συζητάει για τις επιπτώσεις τους; Δεν θέλουμε να κουβεντιάσουμε για τις επιπτώσεις της επίθεσης σε βάρος μας. Τις ξέρουμε, τις νιώθουμε καθημερινά στο πετσί μας. Και το κουτσούρεμα των μισθών μας, και την άγρια υπερφορολόγησή μας, και την γιγάντωση του κόστους ζωής, και τις περικοπές στην ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη. Και το χτύπημα των εργασιακών μας δικαιωμάτων με την διεύρυνση της κινητικότητας και την ελαστικοποίηση των εργασιακών μας σχέσεων. Και το χτύπημα με ύπουλους τρόπους της μονιμότητας. Την ανεργία και τις απολύσεις των συναδέλφων αναπληρωτών. Την νέα «υπόγεια» αύξηση του ωραρίου μας. Τα σχέδια για νέα αξιολόγηση.

Τα ξέρουμε όλα και όσα δεν ξέρουμε θα τα ανακαλύψουμε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Το τι να κάνουμε είναι το ζητούμενο. Το πώς να ανακόψουμε αυτήν την επίθεση, πώς να αλλάξουμε αυτήν την πραγματικότητα. Και σ’ αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα και αγωνίες των συναδέλφων, η ΟΛΜΕ για άλλη μια φορά, επιλέγει το «στρίβειν δια του αρραβώνος». Για άλλη μια φορά απούσα απ’ το μετερίζι του αγώνα, από το καθήκον της οργάνωσης της αντίστασης και της απάντησης του κλάδου, καλεί σε συνέδρια ερήμην και μακριά από τους εκπαιδευτικούς. Αναλώνεται σε ακαδημαϊκές κουβέντες με μπόλικη δόση επιστημονισμού.

Μια στάση που από τη μια τροφοδοτεί το κλίμα αλληλοσπαραγμού και αλληλοφαγωμάρας ανάμεσα στους συναδέλφους που προωθεί η κυβέρνηση με τα μέτρα της κι από την άλλη ωθεί προς τον αδιέξοδο και αποπροσανατολιστικό δρόμο της προτασεολογίας και της συνδιαλλαγής, της συνδιαμόρφωσης με το σύστημα.

Όχι οι επιπτώσεις από τα μνημόνια και την αντιλαϊκή πολιτική δεν ανατρέπονται με κουβέντες αλλά με αγώνες !

Κι αν υπάρχει πράγματι ανάγκη να συζητήσει ο κλάδος είναι για το πώς θα οργανώσει και θα πραγματοποιήσει τους αγώνες αυτούς!