Η «δημοκρατία» τους θα πέσει στα κεφάλια μας Για τις εκλογές για τα στελέχη εκπαίδευσης

Η «δημοκρατία» τους θα πέσει στα κεφάλια μας

Για τις εκλογές για τα στελέχη εκπαίδευσης

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε και το δεύτερο επεισόδιο της σειράς «Εμπρός να εκλέξουμε τους διευθυντές μας». Οι διευθυντές και υποδιευθυντές που είχαν εκλεγεί από το πρώτο επεισόδιο, προσήλθαν (πλην εξαιρέσεων) στις κάλπες. Θα ακολουθήσει και το τρίτο επεισόδιο (αυτό της συνέντευξης) για να μαγειρέψουν τις οριακές καταστάσεις. Βέβαια τη συνέντευξη κάποιοι την κριτικάρουν, αλλά τι σημασία έχει πια. Η «δημοκρατία» θριάμβευσε!!!

Όλη η πυραμίδα διοίκησης χαίρει πια της λαϊκής εντολής της βάσης των εκπαιδευτικών. Τι πιο ωραίο! Οι εκπαιδευτικοί μετά την «αναβάθμιση» των συλλόγων διδασκόντων σε εκλεκτορικό σώμα ψήφισαν για τους διευθυντές τους, αυτοί με τη σειρά τους ψήφισαν για τους διευθυντές εκπαίδευσης και φυσικά ο λαός ψήφισε για την κυβέρνησή του. Και… την κάλπη οφείλουν όλοι να τη σέβονται, αφού ο λαός… μιλάει μέσω αυτής!!! Έτσι δε μας λένε;

Βέβαια, πολλοί θα ξινίσουν τα μούτρα τους βλέποντας γνωστούς κυνηγούς κεφαλών εκπαιδευτικών να φιγουράρουν στη πρώτη θέση. Κάποιοι και κάποιες από αυτούς τους κυνηγούς, που έχουν διαγραφτεί από τα σωματεία, ετοιμάζονται να επανέλθουν δριμύτεροι αφού βούτηξαν στην «κολυμπήθρα του Σιλωάμ» ή αλλιώς κάλπη.

Η αλήθεια είναι πως το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων και παρατάξεων (πλην των γνωστών Λακεδαιμονίων Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών) στήριξαν με νύχια και με δόντια την πρώτη φάση του κυβερνητικού σχεδίου που αφορά στην επιλογή στελεχών εκπαίδευση. ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ, ΕΡΑ, ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΠΑΜΕ και λοιποί, υποκλίθηκαν στην «αναβάθμιση» των συλλόγων διδασκόντων. Βέβαια το ΠΑΜΕ προσπάθησε να καλύψει των σώμα των απόψεων του χρησιμοποιώντας ως φύλλο συκής το «λευκό!». Η ουσία όμως είναι πως σπρώχνοντας όλες αυτές οι παρατάξεις τους εκπαιδευτικούς βαθιά στην αγκαλιά της συνδιοίκησης, δυσκολεύουν και υπονομεύουν την ανάπτυξη αγώνων ενάντια στις διοικήσεις κάθε είδους που έρχονται να υλοποιήσουν τις νέες βάρβαρες πολιτικές. Θα το πούμε για άλλη μια φορά πως δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία στους χώρους δουλειάς-σχολεία όταν υλοποιούνται πολιτικές που συντρίβουν κάθε εργατικό-λαϊκό δικαίωμα.

Κάποιοι ανακαλύπτουν όψιμα πως οι τελευταίες εκλογές για την ανάδειξη διευθυντών εκπαίδευσης φέρουν μια ψευδεπίγραφη δημοκρατία! Αλήθεια, τι κάνει τη δημοκρατία της κάλπης τους ψευδεπίγραφη; Η συνέντευξη ή τα «αντικειμενικά κριτήρια»; Πού πήγαν τα αφηγήματά τους για τους διευθυντές –συντονιστές που θα εκλέγονται από τη βάση; Τι λένε αυτοί που μόστραραν φαρδιά πλατιά κάτω από κάθε προκήρυξή τους τη σπουδαία (τρομάρα τους) πρόταση για να επιλέγονται τα στελέχη εκπαίδευσης με 100% αντικειμενικά κριτήρια. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα σακιά προτάσεων που κουβαλούν οι παρατάξεις που κυριαρχούν στον κλάδο, αποκαλύπτουν το πόσο βαθιά έχουν ενσωματωθεί στον αστισμό. Σιγά μην τους έλλειπαν οι προτάσεις για το πώς θα διοικούνται τα σχολεία στον καπιταλισμό!

Οι εκπαιδευτικοί και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να αποτινάξουν από τους ώμους τους όλη αυτή τη ρεφορμιστική και αστική σκουριά που συσκοτίζει την πραγματικότητα και μπαίνει τροχοπέδη σε κάθε αγώνα. Ήδη, η «δημοκρατία» τους είναι έτοιμη να πέσει στα κεφάλια μας και να πανηγυρίσει τον θρίαμβό της ποδοπατώντας μέχρι θανάτου το σώμα των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών.

Ας παλέψουμε όλοι για την ανάπτυξη πραγματικών κι όχι εικονικών αγώνων. Είναι καθαρό πως οι αγώνες και οι αγωνιστές που θα αναμετριούνται με τον αντίπαλο δε θα είναι αρεστοί από αυτόν. Μέσα από τους αγώνες που θα παλεύουν για νίκες και δε θα αρκούνται σε απλές κινήσεις διαμαρτυρίας, θα αποκαλύπτεται τι καπνό φουμάρουν οι διοικήσεις κάθε είδους. Όσο διάφορες «εποικοδομητικές» προτάσεις θα διαλύονται ως «αέρας κοπανιστός».

Βαγγελιώ Δερμιτζάκη

Δασκάλα, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΒΑΛΟΥΝ ΝΑ ΒΡΩΜΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΤOΥΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Oσοι έχουμε απομείνει ακόμα στην εκπαίδευση και καλούμαστε να συμμετέχουμε στην εκλογή διευθυντή ας σκεφτούμε

Στο Σύλλογο για Εφορευτική κάνουμε μια τοποθέτηση με τα παρακάτω σημεία και
δηλώνουμε ότι απέχουμε από κάθε διαδικασία σχετική με την εκλογή (εφορευτική
και εκλογές). Δηλώνουμε ότι δε θα είμαστε παρόντες στην ψηφοφορία γιατί
ΑΠΕΧΟΥΜΕ. Ζητάμε να μη μας καταμετρήσουν στους παρόντες στην εκλογή. Την
Παρασκευή δεν μπαίνουμε καθόλου στο Σύλλογο ψηφοφορίας – φεύγουμε όταν αυτός
πάει να ξεκινήσει. Τα σημεία τοποθέτησης είναι τα παρακάτω:

1. Μετά την επιλογή Διευθυντών, νέοι διευθυντές στη συνέχεια θα
αναδείξουν τους νέους διευθυντές εκπαίδευσης. Με την εμπλοκή των
εκπαιδευτικών στη διαδικασία μοριοδότησης διευθυντών, νομιμοποιείται όλος ο
μηχανισμός διοίκησης της εκπαίδευσης. Η πυραμίδα Διοίκησης θα έχει πια την
έγκριση της βάσης των εκπαιδευτικών!

2. Η Διοίκηση αυτή θα συνεχίσει όπως έχει γίνει φανερό την εφαρμογή της
μνημονιακής πολιτικής της λιτότητας, της αδιοριστίας και των ταξικών
φραγμών. Την πολιτική της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ.

3. Την ίδια στιγμή, οι δηλώσεις Κατρούγκαλου κάνουν σαφές πως η κυβέρνηση
θα προχωρήσει σε αξιολόγηση όλων των δημοσίων υπαλλήλων. Ο ίδιος κάνει λόγο
για «καλούς» εκπαιδευτικούς που θα ανταμείβονται με ταχεία βαθμολογική και
μισθολογική εξέλιξη. Αυτή τη «νέα» αξιολόγηση θα κληθεί να εφαρμόσει η νέα
διοικητική πυραμίδα. Εμπλέκοντας τους εκπαιδευτικούς σε μηχανισμούς
αξιολόγησης, αμφισβητούν ένα ηθικό επιχείρημα άρνησης της αξιολόγησής τους

4. Η εμπλοκή του κλάδου στη διαδικασία αξιολόγησης των διευθυντών
εξελίσσεται με τέτοιο τρόπο που ευνοεί όλους τους μηχανισμούς και τις
καταστάσεις, που -παρά τα φαινόμενα- στην πραγματικότητα διαλύουν τη
δημοκρατία στα σχολεία. Ήδη οι νυν διευθυντές έχουν κάνει «τα κουμάντα τους»
προσπαθώντας να προσεγγίσουν ψηφοφόρους. Παλιές «αυλές» ενεργοποιούνται και
νέες ετοιμάζονται. Η κοινοβουλευτικοποίηση των σχέσεων σε επίπεδο συλλόγου
διδασκόντων ανατινάζει την έννοια συναδελφικότητα. Ας μην μπερδευόμαστε από
το νέο στυλ που υιοθετείται πως τάχα όλα είναι μέλι γάλα, προς άγρα ψήφων.
Μια σειρά παλιοί διευθυντές ετοιμάζονται να επανέλθουν ως «νέοι» και
νομιμοποιημένοι

5. Η συμμετοχή στη διαδικασία εκλογής νομιμοποιεί έμμεσα τη μισητή
διαδικασία συνέντευξης όπου οι εκπαιδευτικοί θα υποβάλουμε τις ερωτήσεις.

6. Καλούμε τους συναδέλφους να μη δουν μόνο τη μικρή εικόνα του σχολείου
τους αλλά τη μεγάλη εικόνα της πολιτικής που θα ακολουθηθεί και τι στην
πραγματικότητα εξυπηρετεί η διαδικασία σε αυτή τη μεγάλη εικόνα.

7. Οι εκλογές στην Πρωτοβάθμια όπου το 85-90% των διευθυντών παρέμειναν
απέδειξε πόσο ελεγχόμενη είναι η διαδικασία.

8. Συνολικά, σε αντίθεση με την καλλιεργούμενη ευφορία, η συμμετοχή στη
διαδικασία, στην πραγματικότητα ανοίγει πολλές κερκόπορτες, οι οποίες θα
χρησιμοποιηθούν ενάντια στον κλάδο σε μια επόμενη φάση που η επίθεση θα
κλιμακωθεί.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ

Παλεύουμε για δικαιώματα

και όχι για συνδιαχείριση της πολιτικής της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ.

Δε νομιμοποιούμε καμία διοίκηση

Φωτιά πήραν τα επιτελεία και οι μηχανισμοί της νέας και της παλιάς κυβέρνησης μόλις το υπουργείο έδωσε το σήμα να αλλάξουν οι διοικήσεις της εκπαίδευσης. Κοιτάνε κουκί-κουκί, σχολείο-σχολείο τους συσχετισμούς που μπορούν να διαμορφωθούν προκειμένου να ελέγξουν τους διευθυντές των σχολικών μονάδων, οι οποίοι στη συνέχεια θα αναδείξουν τους νέους διευθυντές εκπαίδευσης. Έτσι, με την εμπλοκή των εκπαιδευτικών στη διαδικασία μοριοδότησης διευθυντών, νομιμοποιείται όλος ο μηχανισμός διοίκησης της εκπαίδευσης. Η πυραμίδα διοίκησης θα έχει πια την έγκριση της βάσης των εκπαιδευτικών!!!

Ο ΣΥΡΙΖΑ αισιοδοξεί πως θα μπορέσει να χωθεί στο μηχανισμό διοίκησης των σχολείων και να εμβολίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Με τις κλασικές μέθοδες επιλογής διευθυντών δεν εξασφάλιζε τον γρήγορο έλεγχο της διοικητικής πυραμίδας, που λειτουργεί πάντα ως ιμάντας προώθησης της κυβερνητικής πολιτικής. Γι’ αυτό, με επείγουσες και συνοπτικές διαδικασίες βάζει τον κλάδο να ψηφίσει-μοριοδοτήσει τους υποψήφιους διευθυντές.

Την ίδια στιγμή, οι δηλώσεις Κατρούγκαλου κάνουν σαφές πως η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε αξιολόγηση όλων των δημοσίων υπαλλήλων. Ο ίδιος κάνει λόγο για «καλούς» εκπαιδευτικούς που θα ανταμείβονται με ταχεία βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη. Αυτή τη «νέα» αξιολόγηση θα κληθεί να εφαρμόσει η νέα διοικητική πυραμίδα. Εμπλέκοντας τους εκπαιδευτικούς σε μηχανισμούς αξιολόγησης, τους αφαιρούν ένα ηθικό επιχείρημα άρνησης της αξιολόγησής τους.

Όλη αυτή η διαδικασία εμπλοκής των εκπαιδευτικών σε μηχανισμούς αξιολόγησης παρουσιάζεται ως δημοκρατικό δικαίωμα. Την ίδια στιγμή, οι κυρίαρχες παρατάξεις του κλάδου δεν θέτουν καν θέμα να αποφασίσει ο κλάδος μέσα από τις γενικές του συνελεύσεις για το τι θα κάνει. Τόσο δημοκρατικά! Μπορεί το οξύμωρο του σχήματος «επιλέγω τον διευθυντή μου» να μη θορυβεί πια πολλούς, λόγω της κυριαρχίας των αντιλήψεων του συστήματος και της ρεφορμιστικής λογικής της «αριστεράς μας» που ονειρεύεται να εμπλακεί στη διαχείριση του κράτους. Όμως, δημοκρατία στους χώρους δουλειάς σημαίνει δουλειά με ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ωραρίου και μισθός που να καλύπτει το κόστος ζωής. Οι «νέες συμφωνίες – μνημόνια» που ετοιμάζεται να υπογράψει η νέα συγκυβέρνηση παρακαλώντας τα γεράκια των δανειστών, φέρνουν νέα δεινά. Ο αυταρχισμός και η φασιστικοποίηση συνόδευε και θα συνοδεύει τα μέτρα των συμφωνιών υποτέλειας με τους ιμπεριαλιστές-δανειστές. Δεν υπάρχει δημοκρατία σε συνθήκες εξαθλίωσης. Η δημοκρατία κατακτιέται με αγώνες.

Η διαδικασία παρουσιάζεται σαν μια ευκαιρία να τιμωρηθούν οι αυταρχικοί διευθυντές. Όμως, ο αυταρχισμός της διοίκησης των διευθυντών ορίζεται και καθορίζεται από την περίοδο και τις ασκούμενες πολιτικές. Δεν είναι θέμα προσώπου. Η εμπλοκή του κλάδου στη διαδικασία αξιολόγησης των διευθυντών εξελίσσεται με τέτοιο τρόπο που ευνοεί όλους τους μηχανισμούς και τις καταστάσεις που διαλύουν τη δημοκρατία στα σχολεία. Ήδη οι νυν διευθυντές έχουν κάνει «τα κουμάντα τους» προσπαθώντας να προσεγγίσουν ψηφοφόρους. Παλιές «αυλές» ενεργοποιούνται και νέες ετοιμάζονται. Η κοινοβουλευτικοποίηση των σχέσεων σε επίπεδο συλλόγου διδασκόντων ανατινάζει την έννοια συναδελφικότητα. Ας μην μπερδευόμαστε από το νέο στυλ που υιοθετείται πως τάχα όλα είναι μέλι γάλα, προς άγρα ψήφων. Μια σειρά παλιοί διευθυντές ετοιμάζονται να επανέλθουν ως «νέοι» και νομιμοποιημένοι. Δεν πρέπει να διαφεύγει σε κανένα συνάδελφο πως τα πιο αγωνιστικά, ζωντανά και δημοκρατικά κομμάτια του κλάδου δεν επιλέγουν να εμπλακούν σε θέσεις διοίκησης.

Η προπαγάνδα και η καλλιέργεια αυταπατών έχει απογειωθεί. Προσπαθούν να πείσουν τον κλάδο πως από δω και πέρα οι διευθυντές θα απολογούνται και θα ακούν τους εκπαιδευτικούς που τους επέλεξαν. Όμως κάθε διευθυντής αναφέρεται και απολογείται στα ανώτερα μέλη της διοικητικής πυραμίδας και είναι υποχρεωμένος να ακούει την πολιτική ηγεσία. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια. Αντίθετα, αυτή η διαδικασία που εμπλέκουν τον κλάδο, ευνοεί την ανάποδη δέσμευση. Δηλαδή, θα καλείται ο σύλλογος διδασκόντων να στηρίξει τον εκάστοτε διευθυντή όταν αυτός πιέζεται ή θα βρίσκεται ο σύλλογος υπόλογος για λάθη και παραλήψεις του. Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν από την πείρα τους, πως κάθε φορά που πάλευαν μαζικά και αποφασιστικά για τα δικαιώματά τους, έρχονταν πάντα σε σύγκρουση με κάθε είδους διοικήσεις.

Ας μην επιχειρούν κάποιοι να ανοίξουν διαδικασίες ώστε το εκάστοτε σωματείο να υποδείχνει ποιον να ψηφίσουν ως διευθυντή οι εκπαιδευτικοί. Είναι επικίνδυνο για τη φύση του σωματείου και γεννά σοβαρά ερωτηματικά για τα παιχνίδια που μπλέκει. Μια τέτοια κερκόπορτα θα χτυπούσε καίρια τα σωματεία και θα βάθαινε τη δυσπιστία στα συνδικαλιστικά όργανα.

Το κίνημα έδωσε μάχη ενάντια στην αξιολόγηση. Δεν πρέπει να δεχτούμε να γίνουμε αξιολογητές. Δεν πρέπει να νομιμοποιήσουμε τη μισητή διαδικασία συνέντευξης επειδή εμείς θα υποβάλουμε τις ερωτήσεις. Φαίνεται πως η αξιολόγηση που ετοιμάζει η κυβέρνηση, την οποία ονομάζει «αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου», θα θελήσει να εμπλέξει στα γρανάζια της τον κλάδο με τη μέθοδο της «συμμετοχικής διαδικασίας». Μας θέλουν συνυπεύθυνους και υπόλογους και όχι αγωνιστές δικαιωμάτων. Δεν απεμπολούμε τα δικαιώματά μας έναντι «πινακίου συνδιαχείρισης».

Η μαζική συμμετοχή του κλάδου στη διαδικασία επιλογής διευθυντών, χωρίς μάλιστα να προηγηθεί οποιαδήποτε συζήτηση στα συλλογικά του όργανα, κινδυνεύει να γυρίσει γρήγορα μπούμερανγκ. Να βρεθεί από αξιολογητής αξιολογούμενος, από απορρίπτων απορριπτέος, από κατήγορος απολογούμενος. Να μην πέσουμε στην παγίδα.

Να απέχουμε από όλες τις διαδικασίες επιλογής διευθυντών.

Κόντρα στις «συμφωνίες τους», να οργανώσουμε την πάλη μας.

Με σωματεία όπλα των εργαζομένων.

Εκλογή Διευθυντών

Ξεκινάνε τις επόμενες μέρες οι διαδικασίες εκλογών που θα μοριοδοτήσουν τους υποψήφιους διευθυντές στα σχολεία. Για την παραπάνω διαδικασία σημειώνουμε τα εξής:

1.    Μετά την επιλογή Διευθυντών, νέοι διευθυντές στη συνέχεια θα αναδείξουν τους νέους διευθυντές εκπαίδευσης. Με την εμπλοκή των εκπαιδευτικών στη διαδικασία μοριοδότησης διευθυντών, νομιμοποιείται όλος ο μηχανισμός διοίκησης της εκπαίδευσης. Η πυραμίδα Διοίκησης θα έχει πια την έγκριση της βάσης των εκπαιδευτικών!

2.    Η Διοίκηση αυτή θα συνεχίσει όπως έχει γίνει φανερό την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής της λιτότητας, της αδιοριστίας και των ταξικών φραγμών. Την πολιτική της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ.

3.    Την ίδια στιγμή, οι δηλώσεις Κατρούγκαλου κάνουν σαφές πως η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε αξιολόγηση όλων των δημοσίων υπαλλήλων. Ο ίδιος κάνει λόγο για «καλούς» εκπαιδευτικούς που θα ανταμείβονται με ταχεία βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη. Αυτή τη «νέα» αξιολόγηση θα κληθεί να εφαρμόσει η νέα διοικητική πυραμίδα. Εμπλέκοντας τους εκπαιδευτικούς σε μηχανισμούς αξιολόγησης, αμφισβητούν ένα ηθικό επιχείρημα άρνησης της αξιολόγησής τους.

4.    Η εμπλοκή του κλάδου στη διαδικασία αξιολόγησης των διευθυντών εξελίσσεται με τέτοιο τρόπο που ευνοεί όλους τους μηχανισμούς και τις καταστάσεις, που -παρά τα φαινόμενα- στην πραγματικότητα διαλύουν τη δημοκρατία στα σχολεία. Ήδη οι νυν διευθυντές έχουν κάνει «τα κουμάντα τους» προσπαθώντας να προσεγγίσουν ψηφοφόρους. Παλιές «αυλές» ενεργοποιούνται και νέες ετοιμάζονται. Η κοινοβουλευτικοποίηση των σχέσεων σε επίπεδο συλλόγου διδασκόντων ανατινάζει την έννοια συναδελφικότητα. Ας μην μπερδευόμαστε από το νέο στυλ που υιοθετείται πως τάχα όλα είναι μέλι γάλα, προς άγρα ψήφων. Μια σειρά παλιοί διευθυντές ετοιμάζονται να επανέλθουν ως «νέοι» και νομιμοποιημένοι.

5.    Η συμμετοχή στη διαδικασία εκλογής νομιμοποιεί έμμεσα τη μισητή διαδικασία συνέντευξης όπου οι εκπαιδευτικοί θα υποβάλουμε τις ερωτήσεις.

6.    Συνολικά, σε αντίθεση με την καλλιεργούμενη ευφορία, η συμμετοχή στη διαδικασία, στην πραγματικότητα ανοίγει πολλές κερκόπορτες, οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν ενάντια στον κλάδο σε μια επόμενη φάση που η επίθεση θα κλιμακωθεί.

Εκπαίδευση: Ο δρόμος της επίθεσης στρώνεται με μπόλικη «αυτοδιαχείριση».

Εκπαίδευση: Ο δρόμος της επίθεσης στρώνεται με μπόλικη «αυτοδιαχείριση».

της Βαγγελιώς Δερμιτζάκη, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Η νέα συγκυβέρνηση παζαρεύει τις ζωές μας, εισέρχεται με φόρα στον «ρεαλισμό», δίνει διαπιστευτήρια στα μεγάλα αφεντικά της Ευρώπης και η «ελπίδα» πέφτει στα κεφάλια μας. Η ταχύτητα προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ (για τους ΑΝΕΛ δεν τέθηκε ποτέ λόγος) είναι ιλιγγιώδης. Πριν ακόμη υπογραφεί το νέο μνημόνιο, ανακοινώνονται νέες δεσμεύσεις υποτέλειας στα ξένα αφεντικά. Τα δύσκολα για τον λαό είναι μπροστά.

Πέρα κι έξω από την αλήθεια των γεγονότων, μεγάλα τμήματα της «αριστερά μας» βλέπουν τα οράματά τους να γίνονται πραγματικότητα από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ! Μόλις ο Κουράκης έθεσε το θέμα της εκλογής των διευθυντών από τους συλλόγους διδασκόντων των σχολείων, ήχησαν ταρατατζούμ για τη νέα δυαδική εξουσία!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, ψάχνει εναγωνίως θα βρει τρόπους να ελέγξει το μηχανισμό διοίκησης των σχολείων που κατέχουν εδώ και χρόνια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ίσως να θεωρούν πως με μια χαριτωμένη περικύκλωση του παλιού κυβερνητικού προσωπικού, θα μπορέσουν να φορέσουν στον κλάδο τον νέο κυβερνητικό μηχανισμό και μάλιστα κατ’ επιλογή του. Δεν ξέρουμε αν θα επικρατήσουν οι κυβερνητικές συνιστώσες που επιθυμούν να ελέγξουν τη διοίκηση με ολίγον πειραγμένες τις παλιές κλασικές μεθόδους επιλογής στελεχών ή αν θα κυριαρχήσουν οι «επαναστατικές» μορφές εγκατάστασης μιας νέας κομματικής κλαδικής στα σχολεία. Με την παλιά μέθοδο δεν δημιουργείται μεγάλη αναστάτωση, με τη νέα εξασφαλίζονται νέες συμμαχίες στο χώρο της «εκπαιδευτικής αριστεράς», η οποία θεωρεί τη φάκα που στήνεται για τον κλάδο ως πεδίο ελευθερίας.

Ετσι, αρκετοί εκπαιδευτικοί, μασουλώντας το τυράκι της φάκας, συζητάνε (κυρίως μέσω διαδικτύου), για τα κριτήρια που πρέπει να έχει ένας διευθυντής σχολείου για να θεωρηθεί «άξιος» και «ικανός». Είναι μια συζήτηση στον αέρα, αφού γίνεται αυθαίρετα η αποδοχή πως η κυβέρνηση δε θα ορίσει ούτε κριτήρια ούτε διαδικασίες που θα πρέπει να τηρηθούν. Επίσης, είναι μια συζήτηση τύπου" κολοκυθιάς" που ενσωματώνει τόσο την «αυτοαξιολόγηση» όσο και την «αξιολόγηση», με τις οποίες ο κλάδος συγκρούστηκε το προηγούμενο διάστημα. Ίσως μερικοί, πάντα καλοπροαίρετα, να θεωρούν ότι η περίοδος επιτρέπει να κάνουν την «καλή» αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση. Ίσως κάποιοι να είναι πολύ οργισμένοι με τους διευθυντές που επιχείρησαν να επιβάλουν στον κλάδο όλες τις εντολές του υπουργείου και θέλουν, αν τα καταφέρουν, να τους δώσουν ένα καλό μάθημα. Πέρα από προθέσεις, η διαδικασία επιλογής διευθυντών από τους συλλόγους διδασκόντων των σχολείων θα οδηγήσει σε αλληλοφάγωμα και σε πικρίες ανάμεσα στους συναδέλφους. Αυτές οι νέες διαδικασίες που υιοθετούνται άκριτα, φέρνουν νέο χτύπημα στις ήδη τραυματισμένες συναδελφικές σχέσεις και τη συλλογικότητα του κλάδου. Γι’ αυτό κανείς εκπαιδευτικός δεν πρέπει να πάρει μέρος σε διαδικασίας αξιολόγησης και κρίσης άλλων εκπαιδευτικών με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγο. Τα συνδικαλιστικά όργανα οφείλουν να κινηθούν σε αυτή την κατεύθυνση, προστατεύοντας τον κλάδο και διαφυλάσσοντας την ενότητά του.

Την ίδια στιγμή που Τσίπρας - Μέρκελ εγκαινιάζουν μια «νέα περίοδο στις σχέσεις τους», παρακάμπτεται η σκληρή πραγματικότητα πως τα σχολεία διοικούνται από την εκάστοτε κυβέρνηση και τους νόμους της. Οι διευθυντές, όπως και αν επιλέγονται και όπως κι αν ονομάζονται, εφάρμοζαν και θα εφαρμόζουν κυβερνητικούς νόμους και διευθύνουν σύμφωνα με αυτούς. Χρόνο με το χρόνο, το πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων γίνεται πιο αυταρχικό και ανελαστικό. Παρακάμπτοντας αυτές τις απλές αλήθειες, ο κλάδος βυθίζεται στην ονειροπόληση της «αυτοδιαχείρισης» και μετατρέπεται από κριτής και διεκδικητής, σε απολογούμενος και συνυπεύθυνος. Μια τέτοια αλλαγή στην συνείδηση των εκπαιδευτικών επιδιώκει εδώ και χρόνια το σύστημα με τις διάφορες «αποκεντρώσεις», που μεταβιβάζουν την ευθύνη λειτουργίας των σχολείων στους εκπαιδευτικούς και τους γονείς, βάζοντας τους να τρέχουν για χορηγούς, να απολογούνται για τις εκπαιδευτικές και λειτουργικές δυσλειτουργίες, να βρίσκουν λύσεις εκ των έσω στις ελλείψεις εκπαιδευτικών κλπ.

Στις πολυσέλιδες εκθέσεις ιδεών και τις ατέλειωτες καταγραφές προτάσεων της εκπαιδευτικής «αριστεράς μας», το αίτημα για επιλογή διευθυντών από τους εκπαιδευτικούς των σχολείων συνοδεύεται με αύξηση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων. Τα αιτήματα τείνουν να περιγραφούν με τη φράση «όλη η εξουσίας στους συλλόγους διδασκόντων». Μάλιστα, ζητείται να γίνονται περισσότερες συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων που θα έχουν «αναβαθμισμένο διοικητικό και παιδαγωγικό ρόλο και θεσμοθετημένη πρωταγωνιστική θέση στη διαδικασία προγραμματισμού, σχεδιασμού, απολογισμού του εκπαιδευτικού έργου». Πρακτικά, αιτούνται ενός είδους εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας, μια «άλλη» αξιολόγηση-απολογισμό, περισσότερες ώρες παραμονής των εκπαιδευτικών στα σχολεία (δηλαδή επέκταση του ωραρίου) και επιβάρυνσή τους με πλήθος ευθυνών. Είναι σαν να ζητείται να θεσμοθετηθεί η πρακτική των εκάστοτε κυβερνώντων που πετούν το μπαλάκι προς τη βάση των εργαζομένων για να ξεμπερδέψουν με τις δικές τους ευθύνες.

Φαίνεται πως πολλοί «ριζοσπάστες» στο όνομα της εναντίωσης στην ιεραρχία, δε αντέχουν πολιτικά και δεν φτάνουν θεωρητικά να αμφισβητήσουν καμία ιεραρχία. Θεωρώντας πως η εκπαίδευση μπορεί να λειτουργήσει σε μια γυάλα, πως δεν αποτελεί βασικό μηχανισμό της κυριαρχία του συστήματος, αλλάζουν κανένα όνομα (ο διευθυντής να λέγεται συντονιστής, κατά τη γελοιότητα η τρόικα να λέγεται «θεσμοί»), αλλάζουν καμιά διαδικασία, όπως αυτή της επιλογής διευθυντών και είναι έτοιμοι να διαχειριστούν τη νησίδα τους. Τελικά, το σχολείο που ονειρεύονται θα δημιουργηθεί με μια μικρή ανακαίνιση του υπάρχοντος!

Για την αύξηση των αιρετών στα όργανα συνδιοίκησης, τι να πει κανείς! Ήδη υπάρχει συνωστισμός των παρατάξεων για να κερδηθεί άλλη μια θέση στους κρατικούς θεσμούς. Αν δοθεί η πολυπόθητη πλειοψηφία στα συνδιοικητικά, θα φέρουν το βάρος της ευθύνης για τις μεταθέσεις, τις αποσπάσεις, τις τοποθετήσεις, τα πειθαρχικά και τη λειτουργία των σχολείων χωρίς εκπαιδευτικούς. Με απλά λόγια, η ευθύνη θα μετακυλυθεί στον ίδιο τον κλάδο που εξέλεξε τους αιρετούς. Το νομικό πλαίσιο αλλάζει συνεχώς προς την κατεύθυνση περιορισμού των δικαιωμάτων μαθητών και εκπαιδευτικών. Όμως, κάποιοι έχουν τόσο αναχωρήσει από την πραγματικότητα, που ονειρεύονται λιτότητα και εξαθλίωση με δημοκρατία!

Όσο οι αυταπάτες γιγαντώνονται, τόσο επικρατεί σιγή ιχθύος για τις ανατροπές που έφεραν στις ζωές των εκπαιδευτικών και των σχολείων τα μνημονιακά μέτρα. Καλλιεργείται η λογική των μηδενικών απαιτήσεων και κινητοποιήσεων. Οι απολύσεις εκπαιδευτικών, οι καθηλωμένοι μισθοί, οι μηδαμινοί διορισμοί, το κλείσιμο σχολείων και τμημάτων, η αξιολόγηση που «θα ανταμείβει τους άξιους», ο οικονομικός στραγγαλισμός των σχολείων είναι η πραγματικότητα που θα χειροτερέψει. Το νέο μνημόνιο-συμφωνία που ετοιμάζουν και η επίσημη υποδοχή του ΟΟΣΑ με την εργαλειοθήκη του που αναβαθμίζεται ως τέταρτος «θεσμός» εποπτείας, φέρνουν κακές εξελίξεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ετοιμαστούν για να απαντήσουν στο νέο κύμα επίθεσης και όχι να καλούνται" να ξεχαστούν με το άρλεκιν "της «αυτοδιαχείρισης».

Οι εκλογικές αυταπάτες, η περίοδος χάριτος που δίδεται απλόχερα στη συγκυβέρνηση, το πέλαγος της ονειροπόλησης και αυταπάτης, η απαξίωση των απεργιών και κινητοποιήσεων, οι «βαθυστόχαστες εποικοδομητικές προτάσεις», έχουν οδηγήσει στη διάλυση των συνδικαλιστικών διαδικασιών. Ο δρόμος της επίθεσης στρώνεται με μπόλικη «αυτοδιαχείριση» προκειμένου να αφοπλιστεί πολιτικά και ιδεολογικά ο κλάδος και να υποταχθεί. Ιστορικά η ρεφορμιστική γραμμή της «συνδιοίκησης» και της «αυτοδιαχείρισης» οδηγούσε πάντα στην αλλοίωση του χαραχτήρα των συνδικάτων. Όταν το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε τη γραμμή της «λαϊκής συμμετοχής» (τότε πάλι είχε παραζαλιστεί η «αριστερά μας» υιοθετώντας τη), κατάφερε να ελέγξει το συνδικαλιστικό κίνημα, του κόλλησε το κουσούρι των πελατειακών σχέσεων και τη λογική της ανάθεσης. Σήμερα, η συνδικαλιστική δράση αντιμετωπίζεται ως μια συνιστώσα που είτε θα βοηθήσει κάποιους να παίξουν καλύτερα στο κεντρικό πολιτικό – κοινοβουλευτικό σκηνικό είτε θα τους βάλει πιο μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς για να αλώσουν(!), τάχα μου, το κράτος προς όφελος του λαού και του τόπου!!!

Οι αυταπάτες είναι πάντα ολέθριες κι επικίνδυνες. Στην πραγματικότητα στήνεται ένα σκηνικό για να περάσουν βελούδινα παλιά και νέα μέτρα. Ο κλάδος δεν πρέπει να πέσει στην φάκα. Η προοπτική βρίσκεται στον αγώνα αντίστασης και διεκδίκησης. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.