ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΛΜΕ ΚΙΛΚΙΣ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΙΛΚΙΣ

Την Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2015 πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. στην ΕΛΜΕ Κιλκίς. Οι εκλογές έγιναν μέσα στο γενικότερο κλίμα της κινηματικής υποχώρησης και της απογοήτευσης σημαντικού τμήματος των συναδέλφων. Σημαντική ήταν η πτώση των ΣΥΝΕΚ (65 ψήφοι λιγότερες από τον Ιούνιο του 2015 για το συνέδριο της ΟΛΜΕ και περίπου 30 λιγότερες από τον Δεκέμβριο του 2014) που χρεώθηκαν τη γρήγορη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στον καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό μονόδρομο του συστήματος. Η ΔΑΚΕ διατήρησε τις δυνάμεις της ενώ η ΠΕΚ αύξησε σημαντικά τις ψήφους της (30 περίπου περισσότερες από πέρυσι) επιβεβαιώνοντας ότι πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά για την ανασυγκρότηση του κινήματος στον εκπαιδευτικό χώρο. Η Αγωνιστική Συσπείρωση (ΠΑΜΕ) αύξησε τις ψήφους της κατά 20 σε σχέση με πέρυσι, αφού καρπώθηκε και αυτή ένα μικρό τμήμα της υποχώρησης των ΣΥΝΕΚ.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών στη βάση του δικού τους πλαισίου διαμόρφωσαν ένα κοινό ψηφοδέλτιο με κάποιους από τους συναγωνιστές που τα τελευταία δύο χρόνια κατέβαιναν με την Αντικαπιταλιστική Συνδικαλιστική Στάση (Παρεμβάσεις). Το ψηφοδέλτιο με τον τίτλο Αγωνιστική Κίνηση Εκπαιδευτικών- Αντίσταση κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη πολλών συναδέλφων και μια έδρα στο νέο Δ.Σ.

Στόχος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών είναι και μέσα από το νέο αυτό σχήμα να συνεχίσουν την δράση τους την επόμενη περίοδο στην κατεύθυνση ανάπτυξης αντιστάσεων στην επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι και όχι μόνο.

	Για ΔΣ 2015		Για ΟΛΜΕ		Για ΔΣ 2014
	ΨΗΦΟΙ	ΕΔΡΕΣ	ΨΗΦΟΙ	ΑΝΤΙ/ΠΟΙ	ΨΗΦΟΙ	ΕΔΡΕΣ
Ψήφισαν	431		434		412
Λευκά/ Άκυρα	21		13		14
ΣΥΝΕΚ	123	2	183		151
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ	87	2	58		56
ΔΑΚΕ	89	2	80		91
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ	63	1
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ			17		32
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (Παρεμβάσεις)			51		41
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΚΠΑΙ/ΚΩΝ (ΠΑΜΕ)	48		32		27

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΛΜΕ ΚΙΛΚΙΣ

Με αισθητά μειωμένη την αποχή έγιναν οι εκλογές για την ανάδειξη νέου Δ.Σ στην ΕΛΜΕ Κιλκίς. 

Η κινηματική αδράνεια , στην οποία συνέβαλλαν οι δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς, η αγανάκτηση αλλά και η απογοήτευση πολλών συναδέλφων για την αδυναμία αντίστασης στην επίθεση χαρακτήρισαν το διάστημα πριν τις εκλογές.

 Η προοπτική ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών από τον ΣΥΡΙΖΑ και οι αυταπάτες που καλλιεργεί έδωσαν "αέρα" στις ΣΥΝΕΚ, η ΔΑΚΕ κινήθηκε στα περσινά επίπεδα χάρη στο μηχανισμό της, ενώ η Ποοδευτική Ενότητα (πρώην ΠΑΣΚΕ ) δεν κατάφερε να πείσει για το δήθεν ακομμάτιστο και προοδευτικό χαρακτήρα της. 

Σημαντική πτώση σημείωσαν οι Παρεμβάσεις και η Αγωνιστική Συσπείρωση (ΠΑΜΕ) και εξαιτίας της ανόδου των ΣΥΝΕΚ και λόγω της έλλειψης παρέμβασης το προηγούμενο διάστημα, καθώς είχαν ρίξει το βάρος στις εκλογές για τα συνδιοικητικά όργανα. 

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις συγκράτησαν , με λίγες απώλειες, την εκλογική τους απήχηση. Παρά τη σοβαρή αδυναμία τους να συσπειρώσουν ένα ευρύτερο δυναμικό,  παρέμβηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα αναδείχνοντας τα πραγματικά ζητήματα και προβάλλοντας ως μόνη διέξοδο την Αντίσταση στην επίθεση , τους αγώνες και τη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων .

Αποτελέσματα (σε παρένθεση τα αποτελέσματα του 2013)

Ψήφισαν: 412 (487) Λευκά: 7 (32) Άκυρα: 7 (20) Έγκυρα: 398 (435)

ΣΥΝΕΚ: 151 (128) έδρες 3 (2)

ΔΑΚΕ: 91 (90) έδρες 2 (2)

Προοδ. Ενότ: 56 (68) έδρες 1 (1)

Παρεμβάσεις: 41 (70) έδρες 1 (1)

Αγων. Κινήσεις: 32 (36) - -

Αγων. Συσπείρ.: 27 (43) –(1)

Μια «μετ’ επαίνων» απόρριψη … της απεργίας διαρκείας των καθηγητών

Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί αποτέλεσε η παρέμβαση του Α.Ζαφείρη, μέλους της γραμματείας των Συνεργαζόμενων Εκπαιδευτικών Κινήσεων (ΣΥΝΕΚ) για την απεργία διαρκείας των καθηγητών, παρέμβαση που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Ίσκρα. Αλλά και αντίστοιχες προσεγγίσεις που έχουν προβληθεί από διάφορες πλευρές.

Το μέλος της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ καταθέτει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του, όπως ο ίδιος αναφέρει, για το χρόνο εκδήλωσης, τη μορφή, το περιεχόμενο, το ενδεχόμενης νίκης ή υποχώρησης του απεργιακού(;) αγώνα.

Για να δώσει μάλιστα μεγαλύτερο κύρος στις θέσεις του επικαλείται ρήσεις μεγάλων στρατιωτικών ιδιοφυϊών, όπως ο Deval και ο Sun Tzu καθώς και ανάλογα γνωμικά…

Πριν δούμε πιο συγκεκριμένα τις θέσεις του Α.Ζ. θεωρούμε ότι είναι αναγκαία μια προκαταρκτική παρατήρηση από μέρους μας: Ενώ το επίδικο της παρέμβασης του μέλους των ΣΥΝΕΚ υποτίθεται πως είναι η απεργία διαρκείας των καθηγητών, αυτή μέσα στις γραμμές της ανάλυσής του και όσο αυτή προχωρά, ουσιαστικά αλλοιώνεται, υπονομεύεται, εξαϋλώνεται…

Στην τοποθέτηση του η μοναδική πολιτική αξία της απεργίας εγκλωβίζεται στον πολιτικό στόχο της πτώσης της κυβέρνησης και στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως μελλοντικής κυβερνητικής λύσης. Σ’ αυτό το πλαίσιο συγχέονται οι όροι «απεργία διαρκείας» με τον «ανένδοτο αγώνα για την πτώση της κυβέρνησης»…

Ας έρθουμε όμως στο προκείμενο.

Α) Σχετικά με το χρόνο εκδήλωσης της απεργίας.

Ο A.Z. υποστηρίζει ότι η απεργία πρέπει να ξεκινήσει στις 23/9 για τέσσερις λόγους: 1)για να φανεί καλύτερα μετά από κάποιες μέρες λειτουργίας των σχολείων ότι η κυβέρνηση «κλείνει» τα σχολεία και όχι οι εκπαιδευτικοί 2) για να συντονιστεί ο απεργιακός αγώνας των καθηγητών με τους αγώνες άλλων σωματείων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων, συλλόγων γονέων κ.λπ. 3) για να ενημερωθούν πληρέστερα οι μαθητές και 4) για να έχουν πραγματοποιηθεί οι γερμανικές εκλογές που θα αναδείξουν τις αντιθέσεις και αντιφάσεις που τότε θα αξιοποιηθούν από το εργατικό-λαϊκό κίνημα.

Σχετικά με το πρώτο «επιχείρημα» τα πράγματα είναι ακριβώς αντίθετα. Κάθε μέρα που περνά χωρίς απεργία διαρκείας λειτουργεί προς όφελος της κυβέρνησης^. εμπεδώνεται η λογική του τετελεσμένου, της κανονικότητας της λειτουργίας του σχολείου, της καθημερινότητας της κατανομής των μαθημάτων κ.λπ.

Στην ουσία η απεργία όχι μόνο δεν μπορεί να τραβηχτεί προς τα πίσω αλλά έπρεπε ήδη να έχει γίνει^. έπρεπε να πραγματοποιηθεί τον Μάιο-Ιούνιο, όταν ήδη η κυβέρνηση είχε ξεδιπλώσει τα χαρτιά της (αύξηση ωραρίου-υποχρεωτικές μετατάξεις, εφεύρεση «πλεοναζόντων» καθηγητών…).

Με ευθύνη κυρίως των ΣΥΝΕΚ (το ΠΑΜΕ είχε ήδη φροντίσει να αποκηρύξει την απεργία τότε…) φτάσαμε στην «απεργία που δεν έγινε», που αποχαλίνωσε την επιθετικότητα της κυβέρνησης. Στο μεταξύ είχαμε τις διαθεσιμότητες-απολύσεις των συναδέλφων μας ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ και τις υποχρεωτικές μετατάξεις.

Αλήθεια, ξεχνά ο Α.Ζ. τις τοποθετήσεις παρατάξεων -και της δικής του- που αν έστω και ένας συνάδελφος απολυθεί, τα σχολεία δεν πρέπει ν’ ανοίξουν; Αυτή δεν ήταν και η απόφαση του Συνεδρίου της ΟΛΜΕ στις αρχές Ιουλίου, πριν ακόμη υπάρξουν οι πρώτες διαθεσιμότητες-απολύσεις;

Η απεργία, με τα δεδομένα του καλοκαιριού έπρεπε να εκδηλωθεί αρχές Σεπτεμβρίου ή έστω με την «έναρξη» των μαθημάτων. Αποτελεί ήδη υποχώρηση ότι προτείνεται η μετάθεσή της για τις 16/9. Κάθε πρόταση για παραπέρα μετάθεσή της, μόνο κακό μπορεί να κάνει!

Και πώς θ’ αντικρύσουμε στα μάτια τους υπό απόλυση συναδέλφους μας των ΕΠΑΛ, αν τους πούμε ότι δεν αρκούν οι δικές τους απολύσεις για να αρχίσουμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα την απεργία διαρκείας και ότι πρέπει να την μεταθέσουμε για να καταλάβουν οι γονείς «το μέγεθος της διάλυσης που η ίδια η κυβέρνηση φέρνει στη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση»;

Από υποχωρήσεις και μεταθέσεις χορτάσαμε. Η απεργία διαρκείας πρέπει να ξεκινήσει το αργότερο στις 16/9.

Για την αναγκαιότητα συντονισμού των επιμέρους κλάδων αρκεί να τονίσουμε τα εξής: ένας κλάδος της μαζικότητας και της εμβέλειας των καθηγητών της Β’βάθμιας εκπαίδευσης, δεν μπορεί να περιμένει πότε άλλα σωματεία ή Ομοσπονδίες ή Εργατικά Κέντρα θα θελήσουν να συντονιστούν για να ξεκινήσει τον αγώνα του. Πολύ περισσότερο που οι δυνάμεις που ελέγχουν αυτά τα σωματεία ή τις Ομοσπονδίες έχουν κάνει καθαρό με τη στάση τους ότι δεν θέλουν να αγωνιστούν. Για παράδειγμα: Ο Μπαλασόπουλος στον ΟΤΑ κάνει ό,τι μπορεί για να μην ξεδιπλωθεί αγώνας των εργαζομένων στους ΟΤΑ ενώ επιδεικτικά ξεχνάει τους απολυμένους σχολικούς φύλακες. Η ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ, ενώ ολοκληρώνεται το κλείσιμο των πρώτων νοσοκομείων, δεν τολμά ν’ αναφέρει καν τη λέξη απεργία. Ο κλάδος των καθηγητών όχι μόνο δεν πρέπει να περιμένει πότε και αν θα κηρύξουν απεργία οι εργατοπατέρες του συνδικαλισμού της υποταγής αλλά θα πρέπει να μπει μπροστά και να ξεκινήσει την απεργία διαρκείας. Μόνον έτσι έχει πολύ ισχυρές πιθανότητες να αποτελέσει την θρυαλλίδα ευρύτατων απεργιακών αγώνων που οι εργαζόμενοι και θέλουν και έχουν ανάγκη να πραγματοποιήσουν σε χώρους που πλήττονται (Δήμοι, Υγεία…) κατά πάσα πιθανότητα παρά και ενάντια στην ξεπουληματική λογική των συνδικαλιστικών ηγεσιών του. Σε τελευταία ανάλυση τι εμποδίζει τη συνδικαλιστική ηγεσία αυτών των χώρων (και ανάμεσά τους συγκαταλέγονται και αυτές της επίσημης αριστεράς) να προκηρύξει απεργία διαρκείας από τη στιγμή που το καμπανάκι των απολύσεων ήδη έχει αρχίσει να χτυπά και στους χώρους αυτούς; Προφάσεις εν αμαρτίαις, προφανώς.

Σ’ ό,τι τώρα αφορά την καλύτερη ενημέρωση των μαθητών και την συστοίχισή τους στον αγώνα των καθηγητών από πουθενά δεν προκύπτει ότι απαιτούνται δυο εβδομάδες λειτουργίας των σχολείων για να επιτευχθεί. Από την πρώτη μέρα «έναρξης», την 11/9, ο κλάδος των καθηγητών, μέσα από τις απεργιακές επιτροπές που είναι αναγκαίο να δημιουργήσει, μπορεί να ενημερώσει και τους μαθητές και τους γονείς για τις επιπτώσεις της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ- ΔΝΤ στα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών. Διαδικασία που μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί και στο διάστημα της απεργίας διαρκείας. Ποιος νόμος το λέει, ότι οι μαθητές πρέπει να ενημερωθούν για να συστρατευτούν με σχολεία ανοιχτά, όπως διατείνεται ο Α.Ζ.; Τα παραπάνω ισχύουν πολύ περισσότερο όταν ήδη μαθητές, ιδιαίτερα των ΕΠΑΛ σε πρώτη φάση, μιλούν για καταλήψεις; Το λύκο βλέπουμε, το ντόρο γυρεύουμε», που λέει και ο λαός μας.

Όσο για το επιχείρημα περί των γερμανικών εκλογών, τι να πει κανείς; Αν αυτές οι εκλογές τύχαινε να γίνουν ένα μήνα μετά, τι θα πρότεινε το μέλος των ΣΥΝΕΚ;

Β) Ως προς τη μορφή του αγώνα.

Στο υποκεφάλαιο αυτό αρχίζει να φαίνεται πιο καθαρά η άποψη του ότι η απεργία διαρκείας δεν είναι ακριβώς απεργία διαρκείας με όλο το νόημα του όρου.

Δια τις διολισθήσεως η απεργία διαρκείας μετατρέπεται σε «ανένδοτο αγώνα(!) διαρκείας».

Και ενώ το πραγματικό ζητούμενο και αναγκαίο είναι η μαζικοποίησή της, το αγκάλιασμά της απ’ όσο δυνατό περισσότερες δυνάμεις του κλάδου, ο A.Z. προτείνει κυλιόμενες ημέρες δράσης-απεργίας ανά περιφέρεια. Στον Έβρο λοιπόν και στη Θράκη, οι καθηγητές θα απεργούν και από κει και κάτω στα σχολεία θα γίνεται μάθημα! Τόσο ωραία. Μ’ αυτή τη λογική και πρόταση δένει και η πρότασή του για ανοιχτά σχολεία, κέντρα πολύμορφων δραστηριοτήτων… Απ’ την άλλη, η πρότασή του για συνέχιση των μαθημάτων της Γ’ Λυκείου και της ενισχυτικής, εν μέσω απεργίας(!) αυτονόητα είναι ανοιχτό κάλεσμα σε απεργοσπασία.

Το δίπολο ανένδοτος αγώνας διαρκείας-ανοιχτά σχολεία-κέντρο αγώνα, όπως το προτείνει το μέλος των ΣΥΝΕΚ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά υπονόμευση και άρνηση της απεργίας διαρκείας. Είναι μια λογική και πρακτική που όχι μόνο δε συγκεντρώνει δυνάμεις αλλά τις κατακερματίζει και σπέρνει την απογοήτευση και την αίσθηση ανημποριάς σ’ έναν ολόκληρο κλάδο.

Γ) Για το περιεχόμενο της Απεργίας(;)

Σύμφωνα με τον Α.Ζ., η απεργία πρέπει να έχει ως πολιτικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης. Από την επίτευξη του στόχου αυτού εξαρτά και την αποτελεσματικότητά της. Εδώ ήρθαμε. Πολιτικό πλαίσιο της απεργίας διαρκείας δεν είναι λοιπόν, η ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων και όλου του θεσμικού πλαισίου που οδηγεί σ’ αυτές (επιπλέον 2ωρο, υποχρεωτικές μετατάξεις, μετακινήσεις, διαθεσιμότητα) αλλά η πτώση της κυβέρνησης.

Μπορεί ο καθένας να έχει τις πολιτικές του απόψεις, μπορεί ο Α.Ζ. να είναι υπέρμαχος της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών από τον ΣΥΡΙΖΑ^. σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να παίζει με τις αγωνίες ενός ολόκληρου κλάδου. Οι καθηγητές προετοιμάζονται για απεργία διαρκείας προκειμένου να βάλουν φρένο στην πολιτική των απολύσεων, το ξήλωμα της μόνιμης, σταθερής δουλειάς, στο πέταγμα των μαθητών από την εκπαίδευση, όπως αυτή εκφράστηκε με τα συγκεκριμένα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση στην προοπτική ανατροπής της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Αυτά είναι στοιχεία που μπορούν να ενοποιήσουν ολόκληρο τον κλάδο. Αντίθετα, η πολιτική στόχευση της πτώσης της κυβέρνησης απομαζικοποιεί την απεργία διαρκείας καθώς δεν συμφωνούν (για διάφορους λόγους…) όλοι οι καθηγητές μ’ έναν τέτοιο στόχο.

Πολύ περισσότερο που η πρόταση ενός τέτοιου προτάγματος, αν γίνει, θα οδηγήσει σε υποχώρηση και σε ένα εκ νέου πολύμηνο κάθισμα του κινήματος και του κόσμου ενόψει των …εκλογών. Και αυτό είναι μια πρόταση απόσυρσης της λογικής της απεργίας και του αγώνα και ενίσχυση της επίλυσης των προβλημάτων μέσα από τις εκλογές, με τον κόσμο στο σπίτι του να παρακολουθεί τα γκάλοπ… Το έργο το έχουμε ξαναδεί και μάλιστα πρόσφατα, και ήταν ταινία φρίκης για το κίνημα.

Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε ότι ο παρατεταμένος απεργιακός αγώνας των καθηγητών (και ότι ο κλαδικός κατ’ αρχάς αγώνας) μπορεί και να αποτελέσει σημείο συμπαράταξης και άλλων κλάδων των εργαζομένων και της νεολαίας, μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα ενός παλλαϊκού ξεσηκωμού και να σταματήσει, ανατρέψει σημαντικές πλευρές της αντιδραστικής πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Αυτό άραγε είναι μικρός και λίγος πολιτικός στόχος; Και τι να πούμε για τους συναδέλφους σε Δανία, Πορτογαλία, που με τον αγώνα τους κατόρθωσαν να σταματήσουν την επίθεση που δέχτηκαν από τις κυβερνήσεις τους; Ότι ο αγώνας τους ήταν μάταιος επειδή δεν κατάφεραν να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις;

Δ) Το ενδεχόμενο της νίκης και το ενδεχόμενο της υποχώρησης.

Αφού ο Α.Ζ. οριοθέτησε κατά πώς τον βολεύει το περιεχόμενο της απεργίας, αφού την ξεδόντιασε από τον παρατεταμένο χαρακτήρα της, αφού τη μετέθεσε χρονικά όσο πιο πίσω γίνεται, κάνει λόγο και για το ενδεχόμενο της υποχώρησης. Υποχώρηση όμως ως προς τι; Μα από τον υποτιθέμενο πολιτικό στόχο της, της πτώσης της κυβέρνησης. Μπορεί, λοιπόν, μετά τις γερμανικές εκλογές να μην γίνει μπορετό να πέσει η κυβέρνηση με γενική πολιτική απεργία (όπως είχε προταθεί πάμπολλες μέχρι τώρα φορές). Οπότε σε μια τέτοια περίπτωση οι καθηγητές που θα βρίσκονται σε μια μορφή αγώνα …θα σταματήσουν. Και θα μπουν ξανά στον στίβο του αγώνα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναπροσπαθήσει να ξαναρίξει την κυβέρνηση. Πολύ ωραία πρόταση και λογική. Τι κι αν ο κλάδος αριθμεί δυόμισι χιλιάδες απολύσεις, μέχρι τώρα. Τι κι αν οι μαθητές των ΕΠΑΛ δεν θα μπορούν να πάρουν τις ειδικότητες που θέλουν. Τι και αν προχωρήσει η κυβέρνηση σε νέες διαθεσιμότητες, υποχρεωτικές μετατάξεις καθηγητών. Τι κι αν προωθηθεί η ωρομισθιοποίηση. Όλα αυτά δεν είναι αρκετές αιτίες για την απεργία διαρκείας. Μόνο που οι καθηγητές (αλλά και άλλοι κλάδοι εργαζομένων) δεν μπορούν να περιμένουν πότε θα είναι έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί το σύστημα από κυβερνητική θέση αλλά είναι ανάγκη τώρα να απαντήσουν μαζικά, δυναμικά, με απεργία διαρκείας για την προάσπιση των συμφερόντων τους.

Συμπερασματικά, η πρόταση του μέλους της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ υπονομεύει την απεργία διαρκείας των καθηγητών. Γι’ αυτό άλλωστε, σ’ ένα κείμενο τόσο καλά μελετημένο δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στη συγκρότηση απεργιακών επιτροπών, στο άνοιγμα απεργιακού ταμείου, σε λογικές και πρακτικές περιφρούρησης της απεργίας διαρκείας. Ο Α.Ζ. δεν προτείνει τίποτα από τα παραπάνω γιατί στο μυαλό του και στην πρόταση του δεν υπάρχει ουσιαστικά η απεργία διαρκείας! Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν η παρέμβαση του Α.Ζ. είναι προσωπικές και μόνο σκέψεις-προτάσεις ενός μέλους της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ ή αποτελεί άρθρο γραμμής που προετοιμάζει το «στρίβειν δια του αρραβώνος» από την απεργία διαρκείας για την παράταξη των ΣΥΝΕΚ συνολικά. (Ο Μάιος-Ιούνιος, η «απεργία που δεν έγινε» και οι στάση των ΣΥΝΕΚ δεν είναι μακριά…)

Σαπουνάς Παναγιώτης

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπ/κών Ν. Κιλκίς

Εκλογές ΕΛΜΕ Κιλκίς

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΙΚΟΥΣ  ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ

Συναδέλφισσες,-οι

Οι εκπαιδευτικοί δεχόμαστε μια πρωτόγνωρη και σκληρή επίθεση. Δύο χρόνια τώρα και ιδιαίτερα με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου η δίκαιη οργή και αγανάκτησή μας για τα εξοντωτικά μέτρα εναλλάσσονται με την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα για το παρόν και το μέλλον μας. Έντονος και ο προβληματισμός γι αυτά που πρέπει να κάνουμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας από τα βάρβαρα μέτρα :

            Μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση επιδομάτων και δώρων, μεγάλες μειώσεις στο εφάπαξ. Η χωρίς προηγούμενο φοροληστεία, οι «έκτακτες» εισφορές, τα χαράτσια της ΔΕΗ, η τιμή φωτιά του πετρελαίου, οι αυξήσεις σε όλα τα προϊόντα εξανεμίζουν τον πενιχρό μισθό μας.

            Ξήλωμα της υγειονομικής περίθαλψης, που μας κοστίζει ολοένα και περισσότερο (ΕΟΠΠΥ- 25 ευρώ για εισαγωγή στο νοσοκομείο κλπ.).

Διάλυση των εργασιακών μας σχέσεων. Αύξηση διδακτικού και εργασιακού ωραρίου, αναδιάρθρωση οργανικών θέσεων με μετακινήσεις σε όλη την επικράτεια, νέο κύμα συγχωνεύσεων καταργήσεων σχολικών μονάδων, κυρίως στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, δραστική μείωση των 140 ειδικοτήτων που υπάρχουν στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση (πάλι η τεχνική εκπαίδευση  έχει μπει στο στόχαστρο),

Κατάργηση μονιμότητας, απολύσεις. Με το δίλημμα «αύξηση του διδακτικού ωραρίου ή απολύσεις» εκβιάζει ο υπουργός Παιδείας, για να καταφέρει και τα δύο. Είτε με εφεδρεία, είτε δια της συνταξιοδοτικής ωρίμανσης, είτε απλά και ωμά απολύοντας. Όχημα για τις επιδιώξεις αυτές, που ανατρέπουν τις εργασιακές σχέσεις, η περιβόητη «αξιολόγηση».

Καταστρατήγηση συνδικαλιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Η παραπομπή στο Πειθαρχικό με το ερώτημα της απόλυσης για «παραπτώματα» όπως «ανάρμοστη συμπεριφορά εντός κι εκτός υπηρεσίας, προσωρινή προσαγωγή ή σύλληψη χωρίς καταδικαστική απόφαση, εμπλοκή σε ΕΔΕ χωρίς τελεσίδικη απόφαση» στοχεύει στην τρομοκράτησή μας, στην υποταγή μας, για να αποδεχτούμε το γκρέμισμα των δικαιωμάτων και της ζωής μας.

Η επίθεση αυτή δεν επιδεινώνει απλώς κάποιες πλευρές της εργασίας και των δικαιωμάτων μας. Στοχεύει στην πλήρη ανατροπή των δεδομένων του εργαζόμενου-εκπαιδευτικού όπως τα γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Στοχεύει στη δημιουργία ενός φθηνού εκπαιδευτικού-λάστιχο, που θα εργάζεται σε δύσκολες και άθλιες συνθήκες, θα μετακινείται ανά την Ελλάδα, θα αξιολογείται, θα πειθαρχεί και για «ανταμοιβή» του θα απολύεται αν «πλεονάζει».

Η επίθεση δεν αφορά μόνο εμάς τους εκπαιδευτικούς. Εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαία, συνολικά ο λαός δέχονται την πιο σκληρή ολομέτωπη επίθεση μεταπολεμικά. Εισόδημα, βιοτικό επίπεδο, εργασιακές σχέσεις, δικαιώματα στην περίθαλψη και τη σύνταξη χτυπιούνται ανελέητα γυρίζοντας μας πολλές δεκαετίες πίσω. Καταργείται ανοικτά και σε τρομακτική κλίμακα το δικαίωμα στη δουλειά, το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή με τους ανέργους να πλησιάζουν τους 1.500.000.

Με πρόσχημα το χρέος οι δυνάμεις του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος προωθούν ένα καθεστώς κοινωνικής ερήμωσης , όπου η φτώχεια, η ανεργία, η πείνα, η εξαθλίωση, η δυστυχία (θα) είναι ο μόνιμος «σύντροφος» του λαού.

Κάτω από τις επιταγές της Τρόικας, του ξένου και ντόπιου κεφάλαιου η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά γκρεμίζει το σύνολο των κατακτήσεων και δικαιωμάτων που με αγώνες και θυσίες είχαν κατακτήσει λαός και νεολαία. Παραδίδει το λαό και τη χώρα, έρμαιο στις αχόρταγες ορέξεις του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και των ντόπιων παραρτημάτων τους για την πιο στυγνή εκμετάλλευση των εργαζόμενων με σκοπό το μέγιστο κέρδος. Παράλληλα ξεπουλιούνται όλες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας (λιμάνια, αεροδρόμια, δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες), μεταφέροντας και με αυτόν τον τρόπο τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές.

            Συναδέλφισσες,-οι

Η αντιλαϊκή λαίλαπα που βιώνουμε σήμερα δεν είναι ούτε προσωρινή ούτε η τελευταία. Το σύστημα μας έχει κηρύξει τον πόλεμο. Για να θωρακιστεί, ποινικοποιεί

τους αγώνες, εντείνει στο έπακρο την καταστολή και την τρομοκρατία απέναντι στον εχθρό λαό, εκμεταλλεύεται και χρησιμοποιεί –ελεγχόμενα για την ώρα – τη δράση της Χρυσής Αυγής ενάντια στους μετανάστες και ουσιαστικά ενάντια στους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους.

Ας μην έχουμε αυταπάτες.

Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε.

Κόντρα στην ηττοπάθεια, το συμβιβασμό, την υποταγή.

-Μακριά από λογικές και πρακτικές κατάργησης των μνημονίων με ψηφοφορίες στη Βουλή. Μακριά από «αντεπιθέσεις» και νεφελώδεις «λαϊκές εξουσίες» που στην πράξη οδηγούν στην περιχαράκωση και τον απομονωτισμό.

-Μακριά από λογικές δήθεν άμεσης και γρήγορης λύσης μέσα από κυβερνητικές αλλαγές συνδιαχείρισης και φτιασιδώματος ενός συστήματος-τέρατος. Μακριά από λογικές άσφαιρης αλλαγής των συσχετισμών στα Δ.Σ., που καλλιεργούν που καλλιεργούν την καταστρεπτική λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπησης.

-Μακριά από λογικές και προτάσεις μιας «άλλης καλής εκπαίδευσης», στην Ελλάδα των μνημονίων της εξαθλίωσης. Μακριά από λογικές που ονειρεύονται ταχύρρυθμες  «εξεγέρσεις «ή τώρα ή ποτέ» σνομπάροντας ως «λίγο» την αντίσταση στην επίθεση.

           

Συναδέλφισσες,-οι

Ας πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας.

Ας στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις

Κανείς μόνος στην επίθεση που δεχόμαστε- Συμμετέχουμε ενεργά στο σωματείο μας μετατρέποντας το από σωματείο- σφραγίδα σε εργαλείο της πάλης μας.

Ας οργανώσουμε την αντίσταση μας στα βάρβαρα μέτρα.

Ας μαζικοποιήσουμε τους αγώνες μας.

Με πορείες, απεργίες, διαδηλώσεις ας οργανώσουμε ένα μαζικό, μαχητικό μέτωπο πάλης, ένα μέτωπο αντίστασης.

Δε νικά αυτός που έχει δίκιο αλλά αυτός που αγωνίζεται γι αυτό!

• Να μην    εφαρμοστεί το νέο πακέτο μέτρων
• Όχι στην αξιολόγηση, στις απολύσεις και στην οικονομική ασφυξία των σχολείων
• Αυξήσεις στους μισθούς, ανατροπή του μισθολογίου – Ασφάλιση, περίθαλψη για όλους χωρίς προϋποθέσεις – Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί
• Διεκδικούμε ζωή με δικαιώματα στο εισόδημα, στη στέγαση, στο φαγητό, στη σύνταξη, στην υγεία, στην παιδεία, στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες
• Ανατροπή όλων των μνημονίων και των συνοδευτικών
• Ενάντια σε ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ
• Κάτω τα χέρια από τις ζωές του εργαζόμενου λαού και της εργατικής τάξης
• Καμία συνδιαλλαγή με τον αντίπαλο και το σάπιο κόσμο του- να φτιάξουμε τα σωματεία που χρειαζόμαστε: ζωντανά, αγωνιστικά και ταξικά!

ΣΤΗΡΙΞΕ – ΨΗΦΙΣΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Κιλκίς