Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Ξανά μπροστά σε εκλογές. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ στήνονται πάλι κάλπες για την εκλογή αντιπροσώπων για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Και στο ενδιάμεσο; Οι πίσω μας συνδικαλιστικές σελίδες παρέμειναν ...λευκές. Αποτελεί αυτό σχέση με το σωματείο; Και θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;
Ναι”. Απαντούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (προηγούμενου-σημερινού και επόμενου). “Δεν τραβάει ο κλάδος- δεν μπορεί ο κλάδος”, συμπληρώνουν οι “αριστεροί” ψάλτες της υποταγής. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι η σιγή νεκροταφείου που επικρατεί καιρό τώρα στην εκπαίδευση δεν έτυχε ...πέτυχε.
  • Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
  • Είναι αποτέλεσμα της γραμμής να μη γίνεται συζήτηση για να προκύψουν αγωνιστικά βήματα αλλά ημερίδες. Να μη γίνονται γενικές συνελεύσεις και όποτε γίνονται να μην εισηγούνται τίποτα ή να εισηγούνται να μη γίνει τίποτα περιμένοντας την ...ΑΔΕΔΥ.
  • Είναι απόρροια των αμέτρητων παραστάσεων διαμαρτυρίας, δηλαδή των συζητήσεων με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία- διαδήλωση.
  • Είναι επακόλουθο της τακτικής να το στρίβεις μέσω των συλλόγων διδασκόντων, να νομιμοποιείς την εφαρμογή όλων των αντεργατικών-αντιεκπαιδευτικών εγκυκλίων συμμετέχοντας στα ΠΥΣΔΕ, να προσφεύγεις στα δικαστήρια ενώ το άδικο γίνεται νόμος, να περιμένεις επερωτήσεις και προτάσεις νόμων στη Βουλή.
Εικονικό κίνημα. Σωματεία “σφραγίδες” είτε υπηρέτες πολιτικών σχεδίων, είτε διαμεσολαβητές ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων. Ψηφοθηρία-εκλογομανία. Πνίξιμο κάθε αγωνιστικής απόπειρας (ας θυμηθούμε τέτοιες μέρες το 2013 και το Σεπτέμβρη και πέρυσι με το ασφαλιστικό). Για να μείνουν οι καθηγητές θεατές των εξελίξεων, το πολύ ψηφοφόροι και όχι πρωταγωνιστές- δύναμη δηλαδή υπεράσπισης, διεκδίκησης και ανατροπής. Τελικά άβουλοι και μοιραίοι για το παρόν και μέλλον μας.
Γιατί συναδέλφισσες και συνάδελφοι “αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι”. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα όπως κάνουν μέχρι τώρα ή με γενικότερα ξεριζώματα όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.
Να τους σταματήσουμε, “ν' απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.
Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.
Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στο συνέδριο της ΟΛΜΕ αυτή η φωνή.

                                                                                 ΨΗΦΙΣΤΕ



Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Πόσες επιμορφώσεις ή διαγωνισμοί ΑΣΕΠ κατοχυρώνουν μόνιμο διορισμό;
Οι κυβερνήσεις με την επιβολή των πολλαπλών ελαστικών σχέσεων εργασίας στο δημόσιο σχολείο, έχουν κατορθώσει να διασπάσουν το μέτωπο των εργαζομένων εκπαιδευτικών, οι οποίοι δουλεύουν στον ίδιο χώρο με τον ίδιο εργοδότη. Το κυνήγι ακριβοπληρωμένων χαρτιών κατάρτισης, επιμόρφωσης, μεταπτυχιακών κλπ έχει τη βάση του στην εργασιακή ανασφάλεια-αδιοριστία και αυτό εκμεταλλεύεται ο κάθε υπουργός και το σύστημα συνολικά για να δημιουργεί αντιθέσεις και ανταγωνισμούς.
Οι συγχωνεύσεις τομέων και ειδικοτήτων, οι ενοποιήσεις ειδικοτήτων εκπαιδευτικών, οι 3ες, 4ες, 5ες κλπ αναθέσεις μαθημάτων, οι καταργήσεις μαθημάτων, μοναδικό στόχο έχουν την «πιο αποδοτική διαχείριση του δυναμικού των εκπαιδευτικών». Με απλά λόγια δηλαδή, την ελαχιστοποίηση των προσλήψεων αναπληρωτών και τη μετατροπή του μόνιμου εκπαιδευτικού σε εργαζόμενο λάστιχο που θα καλύπτει κάθε κενό.
Σ’ αυτήν την κατεύθυνση υλοποιείται η με νόμο ανάθεση τάξεων ειδικής αγωγής σε εκπαιδευτικούς γενικής και επιχειρείται με τα διήμερα σεμινάρια να δώσουν φύλλο συκής και να νομιμοποιήσουν ντε φάκτο και για την επόμενη χρονιά την παραπάνω κατεύθυνση. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι, απέναντι στη βάρβαρη πολιτική της επιστροφής στον εργασιακό μεσαίωνα, είναι μάταιο το κυνήγι των ακριβοπληρωμένων σεμιναρίων ή τα ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά. Απαιτείται συλλογικός παρατεταμένος αγώνας για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Αγώνας σύγκρουσης με την πολιτική που μας στερεί τα δικαιώματα και όχι αυταπάτες για κυβερνητικές εναλλαγές. Αγώνας σύγκρουσης και όχι παραστάσεις ψευτοδιαμαρτυρίας και διαλόγου με τους υπουργούς, προτάσεις νόμου στη Βουλή και άλλα διαλυτικά για τον αγώνα και τις συνειδήσεις των εργαζομένων.
Απ’ το 1998 που καταργήθηκε η επετηρίδα (δηλαδή τα επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου), στρώθηκε το πλαίσιο της επιβολής ελαστικών σχέσεων εργασίας στο δημόσιο σχολείο. Ιδιαίτερα η λεγόμενη «επιμόρφωση» έχει γίνει το εργαλείο με βάση την οποία η κάθε κυβέρνηση επιχειρεί να ρίξει την ευθύνη της κατάστασης στους εκπαιδευτικούς, να εφαρμόσει την αξιολόγηση και να καλλιεργήσει ανταγωνισμούς και διάσπαση στον κλάδο.
«Επιμόρφωση», «κατάρτιση», «εργασιακή εμπειρία», «νέος εργαζόμενος» είναι έννοιες που χρησιμοποιούνται τελευταία σε όλη την Ε.Ε και στη χώρα μας προκειμένου να καταστρατηγηθούν εργασιακά δικαιώματα. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να επιμορφωθεί για να εκθειάζει τις εκάστοτε κυβερνητικές αντιλαϊκές πολιτικές: όρθωση νέων ταξικών φραγμών, στροφή στην κατάρτιση και μαθητεία, διαπαιδαγώγηση των μαθητών στην υποταγή στους εργοδότες, «την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας», κλπ.
Οι δυνατότητες του συστήματος και των κυβερνήσεων του να επιβάλλουν την πολιτική τους πατάνε πάνω στις απόψεις και πρακτικές των συνδικαλιστικών οργάνων ΟΛΜΕ ΔΟΕ και αστικών και ρεφορμιστικών παρατάξεων που –βαθιά ποτισμένοι όλοι τους μα τα ιδεολογήματα του συστήματος- εδώ και χρόνια γαλούχησαν τον κλάδο με την αυταπάτη «της αναβάθμισης» της εκπαίδευσης, για την οποία χρειαζόταν «επιμόρφωση του εκπαιδευτικού». Σήμερα έχει αποκαλυφθεί ότι το «αίτημα» για επιμόρφωση έχει γίνει εργαλείο στα χέρια του συστήματος για την επιβολή της εργασιακής ανασφάλειας στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως και η θέση για τη λεγόμενη «αντικειμενική και μη τιμωρητική» αξιολόγηση.
Είναι αναγκαίο όλοι οι συνάδελφοι να αρνηθούμε τις σειρήνες της υποταγής αλλά και του εσωτερικού κανιβαλισμού του κλάδου. Είναι αναγκαίο όλοι οι συνάδελφοι, μόνιμοι και αναπληρωτές, της γενικής και της Ειδικής, των Γυμνασίων, των ΕΠΑΛ και των ΓΕΛ, οι συνάδελφοι όλων των ειδικοτήτων, παλιοί και νέοι να συγκροτήσουμε τον αγώνα μας για ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ.
Ενάντια στην πολιτική της αδιοριστίας, των απολύσεων και της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων. Μια πολιτική που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που την υπηρέτησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μια αντιδραστική πολιτική που προωθείται με τις ευλογίες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.
Μαζικοί διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών. Μια διεκδίκηση που αφορά και τους ήδη μόνιμους εκπαιδευτικούς, όχι μόνο σαν έκφραση αλληλεγγύης, αλλά κύρια επειδή η εργασιακή ανασφάλεια αγγίζει και τους ίδιους και μαζί με την αξιολόγηση θα εντείνει το κλίμα εντατικοποίησης και εξουθένωσης στα σχολεία.
Η απαίτηση για μαζικούς διορισμούς μονίμων και το ξεδίπλωμα αγώνων για τη διεκδίκηση τους στοχεύει την αντιλαϊκή πολιτική του χτυπήματος της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης, και αντιπαλεύει τις πολιτικές κυβέρνησης –τροϊκανών για κατάργηση κάθε ψήγματος εργασιακών δικαιωμάτων. Να απαιτήσουμε: Αυξήσεις στους μισθούς και δωρεάν περίθαλψη και όχι επιδόματα ή σίτιση στις λέσχες. Ταυτόχρονα οι αναπληρωτές να έχουν πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα (άδειες, προσμέτρηση προϋπηρεσίας κλπ).
Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση οι εκπαιδευτικοί, μόνιμοι και ελαστικά εργαζόμενοι, είναι ανάγκη να βρούμε κοινό βηματισμό και να πάρουμε την υπόθεση της υπεράσπισης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας στα χέρια μας. Οι αναπληρωτές –ωρομίσθιοι σαν το πιο βάρβαρα πληττόμενο κομμάτι των εργαζόμενων στην εκπαίδευση πρέπει να διεκδικήσουμε λόγο και ρόλο στα σωματεία και να συμβάλουμε σε αγωνιστικές αποφάσεις για:

ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ - ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ και ΑΥΞΗΣΕΙΣ στους ΜΙΣΘΟΥΣ - ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

agkinekp.blogspot.gr



Μάρτης '17

Πόσες επιμορφώσεις ή διαγωνισμοί ΑΣΕΠ κατοχυρώνουν μόνιμο διορισμό;


ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Πόσες επιμορφώσεις ή διαγωνισμοί ΑΣΕΠ κατοχυρώνουν μόνιμο διορισμό;
Οι κυβερνήσεις με την επιβολή των πολλαπλών ελαστικών σχέσεων εργασίας στο δημόσιο σχολείο, έχει κατορθώσει να διασπάσει το μέτωπο των εργαζομένων εκπαιδευτικών, οι οποίοι δουλεύουν στον ίδιο χώρο με τον ίδιο εργοδότη. Το κυνήγι ακριβοπληρωμένων χαρτιών κατάρτισης, επιμόρφωσης, μεταπτυχιακών κλπ έχει τη βάση του στην εργασιακή ανασφάλεια-αδιοριστία και αυτό εκμεταλλεύεται ο κάθε υπουργός και το σύστημα συνολικά για να δημιουργεί αντιθέσεις και ανταγωνισμούς.
Οι συγχωνεύσεις τομέων και ειδικοτήτων, οι ενοποιήσεις ειδικοτήτων εκπαιδευτικών, οι 3ες, 4ες, 5ες κλπ αναθέσεις μαθημάτων, οι καταργήσεις μαθημάτων, μοναδικό στόχο έχουν την «πιο αποδοτική διαχείριση του δυναμικού των εκπαιδευτικών». Με απλά λόγια δηλαδή, την ελαχιστοποίηση των προσλήψεων αναπληρωτών και τη μετατροπή του μόνιμου εκπαιδευτικού σε εργαζόμενο λάστιχο που θα καλύπτει κάθε κενό.
Σ’ αυτήν την κατεύθυνση υλοποιείται η με νόμο ανάθεση τάξεων ειδικής αγωγής σε εκπαιδευτικούς γενικής και επιχειρείται με τα διήμερα σεμινάρια να δώσουν φύλλο συκής και να νομιμοποιήσουν ντε φάκτο και για την επόμενη χρονιά την παραπάνω κατεύθυνση. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι, απέναντι στη βάρβαρη πολιτική της επιστροφής στον εργασιακό μεσαίωνα η δουλειά, είναι μάταιο το κυνήγι των ακριβοπληρωμένων σεμιναρίων ή τα ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά. Απαιτείται συλλογικός παρατεταμένος αγώνας για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Αγώνας σύγκρουσης με την πολιτική που μας στερεί τα δικαιώματα και όχι αυταπάτες για κυβερνητικές αλλαγές. Αγώνας σύγκρουσης και όχι παραστάσεις ψευτοδιαμαρτυρίας και διαλόγου με τους υπουργούς, προτάσεις νόμου στη Βουλή και άλλα διαλυτικά για τον αγώνα και τις συνειδήσεις των εργαζομένων.
Απ’ το 1998 που καταργήθηκε η επετηρίδα (δηλαδή τα επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου), στρώθηκε το πλαίσιο της επιβολής ελαστικών σχέσεων εργασίας στο δημόσιο σχολείο. Ιδιαίτερα η λεγόμενη «επιμόρφωση» έχει γίνει το εργαλείο με βάση το οποίο η κάθε κυβέρνηση επιχειρεί να ρίξει την ευθύνη της κατάστασης στους εκπαιδευτικούς, να εφαρμόσει την αξιολόγηση και να καλλιεργήσει ανταγωνισμούς και διάσπαση στον κλάδο.
«Επιμόρφωση», «κατάρτιση», «εργασιακή εμπειρία», «νέος εργαζόμενος» είναι έννοιες που χρησιμοποιούνται τελευταία σε όλη την Ε.Ε και στη χώρα μας προκειμένου να καταστρατηγηθούν εργασιακά δικαιώματα. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να επιμορφωθεί για να εκθειάζει τις εκάστοτε κυβερνητικές αντιλαϊκές πολιτικές: όρθωση νέων ταξικών φραγμών, στροφή στην κατάρτιση και μαθητεία, διαπαιδαγώγηση των μαθητών στην υποταγή στους εργοδότες, «την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας», κλπ.
Οι δυνατότητες του συστήματος και των κυβερνήσεων του να επιβάλλουν την πολιτική τους πατάνε πάνω στις απόψεις και πρακτικές των συνδικαλιστικών οργάνων ΟΛΜΕ ΔΟΕ και αστικών και ρεφορμιστικών παρατάξεων που –βαθιά ποτισμένοι όλοι τους μα τα ιδεολογήματα του συστήματος- εδώ και χρόνια γαλούχησαν τον κλάδο με την αυταπάτη «της αναβάθμισης» της εκπαίδευσης, για την οποία χρειαζόταν «επιμόρφωση του εκπαιδευτικού». Σήμερα έχει αποκαλυφθεί ότι το «αίτημα» για επιμόρφωση έχει γίνει εργαλείο στα χέρια του συστήματος για την επιβολή της εργασιακής ανασφάλειας στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως και η θέση για τη λεγόμενη «αντικειμενική και μη τιμωρητική» αξιολόγηση.
Είναι αναγκαίο όλοι οι συνάδελφοι να αρνηθούμε τις σειρήνες της υποταγής αλλά και του εσωτερικού κανιβαλισμού του κλάδου. Είναι αναγκαίο όλοι οι συνάδελφοι, μόνιμοι και αναπληρωτές, της γενικής και της Ειδικής, των Γυμνασίων, των ΕΠΑΛ και των ΓΕΛ, οι συνάδελφοι όλων των ειδικοτήτων, παλιοί και νέοι να συγκροτήσουμε τον αγώνα μας για ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ.
Ενάντια στην πολιτική της αδιοριστίας, των απολύσεων και της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων. Μια πολιτική που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που την υπηρέτησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μια αντιδραστική πολιτική που προωθείται με τις ευλογίες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.
Μαζικοί διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών. Μια διεκδίκηση που αφορά και τους ήδη μόνιμους εκπαιδευτικούς, όχι μόνο σαν έκφραση αλληλεγγύης, αλλά κύρια επειδή η εργασιακή ανασφάλεια αγγίζει και τους ίδιους και μαζί με την αξιολόγηση θα εντείνει το κλίμα εντατικοποίησης και εξουθένωσης στα σχολεία.
Η απαίτηση για μαζικούς διορισμούς μονίμων και το ξεδίπλωμα αγώνων για τη διεκδίκηση τους στοχεύει την αντιλαϊκή πολιτική του χτυπήματος της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης, και αντιπαλεύει τις πολιτικές κυβέρνησης –τροϊκανών για κατάργηση κάθε ψήγματος εργασιακών δικαιωμάτων. Να απαιτήσουμε: Αυξήσεις στους μισθούς και δωρεάν περίθαλψη και όχι επιδόματα ή σίτιση στις λέσχες. Ταυτόχρονα οι αναπληρωτές να έχουν πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα (άδειες, προσμέτρηση προϋπηρεσίας κλπ).
Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση οι εκπαιδευτικοί, μόνιμοι και ελαστικά εργαζόμενοι, είναι ανάγκη να βρούμε κοινό βηματισμό και να πάρουμε την υπόθεση της υπεράσπισης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας στα χέρια μας. Οι αναπληρωτές –ωρομίσθιοι σαν το πιο βάρβαρα πληττόμενο κομμάτι των εργαζόμενων στην εκπαίδευση πρέπει να διεκδικήσουμε λόγο και ρόλο στα σωματεία και να συμβάλουμε σε αγωνιστικές αποφάσεις για:

ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ - ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ και ΑΥΞΗΣΕΙΣ στους ΜΙΣΘΟΥΣ - ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

agkinekp.blogspot.gr



Μάρτης '17

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Το Υπουργείο κάνει τη δουλειά του: Μοιράζει την εξαθλίωση, διασπά τους εργαζόμενους στην ειδική αγωγή, καθιερώνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας Εμείς να κάνουμε τη δική μας!

Το Υπουργείο κάνει τη δουλειά του: Μοιράζει την εξαθλίωση, διασπά τους εργαζόμενους στην ειδική αγωγή, καθιερώνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας

Εμείς να κάνουμε τη δική μας!

Οι πρόσφατες παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ στους πίνακες αναπληρωτών. είναι ενταγμένες στην πάγια και… διαρκή πολιτική της τελευταίας κυβέρνησης και όλων αυτών που προηγήθηκαν και εξυπηρετεί στόχους και πέραν των παρεμβάσεων στην ειδική αγωγή:

Η βασική κατεύθυνση τους βρίσκεται στην προώθηση και καθιέρωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, στην επ` αόριστο αναβολή μόνιμων διορισμών τόσο στην ειδική όσο και στην γενική αγωγή, στην επέκταση του «κόφτη» και στις προσλήψεις αναπληρωτών. Ετσι:

1. Μικρή σημασία έχει αν σήμερα φαίνεται να δίνεται μία προτεραιότητα μοριοδότησης σε τούτη ή σε εκείνη την κατηγορία εκπαιδευτικών αναπληρωτών . Δεν υπάρχει από τη μεριά τους καμία διάθεση απονομής δικαιοσύνης και «εξορθολογισμού» των προσλήψεων. Αύριο μπορεί να «δυσαρεστήσουν» άλλη κατηγορία αναπληρωτών από αυτή που σήμερα φαίνεται να δυσαρεστούν ή υποτίθεται ότι «ευνοούν». Εξ άλλου για αυτό το λόγο διατηρείται νομοθετικά η μνημονιακή κατεύθυνση να αλλάζουν τη σειρά των πινάκων και να κάνουν «ανακατάταξη» με βάση τις «έκτακτες ανάγκες».

2. Στόχος είναι η γενική και σταθερή αποδυνάμωση κάθε δικαιώματος που απορρέει από το πτυχίο είτε από την προϋπηρεσία. Αυτή η συνεχής «αναταραχή» αυτό εξυπηρετεί.

3. Μέσω των σεμιναρίων fast truck επιδιώκεται να «νοθεύσουν» τις σταθερές εργασιακές σχέσεις των μόνιμων εκπαιδευτικών της γενικής αγωγής και να τους χρησιμοποιήσουν παράλληλα δίχως επιπλέον κόστη και χωρίς να χρειαστεί να προσλάβουν αναπληρωτές.

4. Η εισαγωγή της «μοριοδότησης προσόντων» και η καθιέρωση της αρχικά στους αναπληρωτές της ειδικής αγωγής είναι απόλυτα συμβατή με το μοντέλο αξιολόγησης και επιλογής προσωπικού που θα εφαρμόσουν και στους μόνιμους εκπαιδευτικούς σύμφωνα με τις εξαγγελίες ΚΑΙ τις «δεσμεύσεις» τους σε ντόπια και ξένα αφεντικά. 

5. Προφανώς μέσα από όλα αυτά καλλιεργείται η διάσπαση των αναπληρωτών και ο βασικός υπεύθυνος της σημερινής κατάστασης δηλαδή η κυβέρνηση εμφανίζεται ως ουδέτερος και αντικειμενικός κριτής!

6. Επίσης προφανώς και αποδυναμώνεται έτσι η ειδική αγωγή καθώς με όχημα την δήθεν -και κάθε άλλο παρά -«συμπεριληπτική εκπαίδευση» προωθείται η αποδυνάμωση των ιδιαίτερων δομών ειδικής αγωγής και αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις αδυναμίες και τα προβλήματα που εμφάνισαν (και οι κυβερνήσεις τα γνωρίζουν πολύ καλά γιατί τα συντηρούν).

7. Δεν έχει καμία αξία σήμερα η συζήτηση για το ποιος είναι καταλληλότερος «αναπληρωτής» στην ειδική αγωγή. Προφανώς οι αναπληρωτές των ειδικών πανεπιστημιακών τμημάτων πρέπει να έχουν πτυχίο με δικαιώματα δουλειάς αλλά πρέπει να γίνει συνείδηση ότι μόνο οι μαζικοί διορισμοί μπορούν να δώσουν προοπτική σε αυτά τα δικαιώματα, να αποφορτίσουν τις πιέσεις των άλλων «κατηγοριών», να συνδέσουν κατηγορίες που σήμερα διαγκωνίζονται και διαπληκτίζονται προς μεγάλη ανακούφιση των πραγματικών ενόχων.

Τέλος το αίτημα των μαζικών διορισμών (αν είναι όντως μαζικοί παύει και το δίλημμα πόσο «πτυχίο» ή πόση «προϋπηρεσία θα περιέχουν) είναι αυτό που ενοποιεί σήμερα όλους τους αναπληρωτές και τους ενώνει επίσης με τους διορισμένους μόνιμους εκπαιδευτικούς στις ΕΛΜΕ και στους συλλόγους της πρωτοβάθμιας.

Μπορεί αυτό να φαίνεται «μακρινό» όπως «μακρινός» φαίνεται ο αγώνας που πρέπει να δοθεί σε διάφορα επίπεδα υπεράσπισης της ζωής μας σήμερα.

Σίγουρα όμως η λογική της συνδιαμόρφωσης με την κυβέρνηση ενός «ορθολογικού» συστήματος διορισμών , πολύ περισσότερο οι αντιπαραθέσεις για το ποια κυβερνητική παρέμβαση είναι η πιο… δίκαια και ποιους ευνοεί είναι σήμερα η μεγαλύτερη απραγματοποίητη αυταπάτη –όπως κάθε αυταπάτη- αλλά και η μεγαλύτερη «λούμπα» στην οποία μπορούμε να πέσουμε και που ευνοεί τα κυβερνητικά-μνημονιακά σχέδια.

ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ –ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΓΩΓΗΣ- ΕΙΝΙΑΙΕΣ ΜΟΝΙΜΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ!
Μάρτης 2016 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Για και από τη Συζήτηση Εκπαιδευτικών της 24/3/17

Να επιδιώξουμε απαντήσεις στο σημερινό αρνητικό τοπίο!
Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 24 Μάρτη σε χώρο του Πανεπιστημίου, στο Καρλόβασι Σάμου, η προγραμματισμένη ανοιχτή συζήτηση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών. Η πρώτη εισήγηση επικέντρωσε στα στοιχεία της επίθεσης και όπως αυτή εξελίσσεται όλους τους τελευταίους μήνες στην Εκπαίδευση, επιχειρώντας να αναδείξει τους στόχους που υπηρετεί και  τα επόμενα βήματα κλιμάκωσης της που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση. Η δεύτερη εισήγηση επισημαίνοντας τα πολλαπλά στοιχεία χρεωκοπίας και υποταγής που παρουσιάζονται σε όλο το φάσμα του συνδικαλιστικού κινήματος ( από τις Ομοσπονδίες ως τα τοπικά ΔΣ), στάθηκε ιδιαίτερα στα αδιέξοδα των ρεφορμιστικών «απαντήσεων» στην επίθεση και στις βασικές πολιτικές αφετηρίες συγκρότησης μιας αγωνιστικής γραμμής πάλης για τους εκπαιδευτικούς.
Η ζωντανή συζήτηση που ακολούθησε με τη συμμετοχή πολλών συναγωνιστών και συναδέλφων, αναπληρωτών  και μονίμων και από τις δύο βαθμίδες της Εκπαίδευσης, συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας πραγματικής εικόνας της σημερινής κατάστασης. Ανέδειξε τις δυσκολίες που κυριαρχούν, την απόσταση της  μεγάλης πλειοψηφίας των Εκπαιδευτικών από τα σωματεία, από τα πραγματικά πολιτικά ερωτήματα που πρέπει να τεθούν και να απαντηθούν για να συγκροτηθεί και να μπει στο δρόμο του αγώνα ο κλάδος των εκπαιδευτικών.. Μια απόσταση που όσο παραμένει –και μεγαλώνει-  ανοίγει το δρόμο στην κλιμάκωση της επίθεσης.
Σε αυτή τη βάση -και με δοσμένη την υποταγή και την προσαρμογή στις Ομοσπονδίες και στα ΔΣ-  διαπιστώθηκε η ανάγκη να υπάρξουν πρωτοβουλίες κίνησης κόσμου, προσπάθειες συγκρότησης επιτροπών σε σχολεία και ομάδες σχολείων που θα ανοίγουν σε ένα βαθμό μικρότερα και μεγαλύτερα ζητήματα. Αυτός ο δρόμος, της «από κάτω κίνησης», μπορεί να συμβάλλει στην «επιστροφή» ενός δυναμικού στην κατεύθυνση της συλλογικής στάσης, μπορεί να συμβάλλει στο να αποκτήσει πολιτική αγωνιστική έκφραση ο υπόγειος θυμός και η ανησυχία που επικρατεί στους εκπαιδευτικούς. Θυμός που εκτρέπεται σε αδιέξοδες τουλάχιστον λογικές και ανησυχία που  παραμένει άγονη όσο επικρατεί η απουσία κάθε κίνησης αλλά και επιβάλλονται συνθήκες από-πολιτικοποίησης, δηλαδή υποταγής στην επίθεση του συστήματος και της κυβέρνησης του.
Σάμος 26-3-17


Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Σάμου

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Για τις επισκέψεις ελέγχου-αξιολόγησης του συμβούλου της 54ης περιφέρειας Δημοτικής Εκπαίδευσης Αττικής




Φαίνεται πως ο σύμβουλος της 54ης περιφέρειας Δ. Ε. Αττικής ξεκινά σειρά επισκέψεων στα Δημοτικά Σχολεία ευθύνης του. Οι προηγούμενες επισκέψεις του στα σχολεία έδωσαν ξεκάθαρο στίγμα και δεν έχουμε λόγο να αμφιβάλλουμε πως και αυτές θα κινηθούν στο ίδιο πλαίσιο.
Ο συγκεκριμένος σύμβουλος όταν επισκέπτεται τα σχολεία ευθύνης του στα μέσα της χρονιάς, καλεί τους εκπαιδευτικούς έναν έναν ή ανά δύο (εκπαιδευτικούς τμημάτων ίδιας τάξης) και τους ζητάει να του δώσουν αναφορά για το πώς εργάζονται.

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)

Για την ημερίδα της ΟΛΜΕ στη Λάρισα.
Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)
Εφτά μήνες απο την έναρξη της σχολικής χρονιάς και η ΟΛΜΕ έχει να επιδείξει ...έργο λαμπρό. Εκπαιδευτικό συνέδριο τον Οκτώβρη για να τεκμηριώσει (;;!!) τις συνέπειες των μνημονίων στην εκπαίδευση, και τώρα 3 ημερίδες, με την 2η να γίνεται στη Λάρισα την Παρασκευή 17/3 με θέμα «Νέο Λύκειο – Σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση» (η 1η έγινε στο Ηράκλειο με θέμα: «Υπηρεσιακές μεταβολές, εκπαιδευτικά και εργασιακά ζητήματα» ενώ η 3η θα γίνει στην Κοζάνη με θέμα “Αξιολόγηση- επιμόρφωση εκπαιδευτικών”).
Τη χρονική στιγμή που η κυβέρνηση συνεχίζει την εφαρμογή μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο («μαθητεία», χαρακτηρισμός φοίτησης στη μέση της χρονιάς στα ΕΠΑΛ, «θεματική βδομάδα» και «δημιουργικές εργασίες») ενώ παράλληλα ετοιμάζει μια καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης, υλοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, από τη μεριά του κλάδου δεν υπάρχει δείγμα αγωνιστικής απάντησης, ούτε καν προετοιμασίας του, για να κινηθεί ενάντια σ' αυτά που ζεί και σ' αυτά που έρχονται.
Αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν το δίδυμο του κυβερνητικού συνδικαλισμού(ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ) έχει μετατρέψει την ομοσπονδία σε “διεύθυνση συνδικαλιστικής υποστήριξης” του υπουργείου παιδείας. Αποδέχονται την αντιδραστική κυβερνητική πολιτική και ο ρόλος τους περιορίζεται στην ...εποικοδομητική κριτική. Όλα τα βλέπουν καλά αλλά με …κινδύνους παρεκκλίσεων. Παρατηρούν προχειρότητες και βιασύνες, διαφωνούν με τις “ακρότητες” καλώντας την κυβέρνηση να αποδεχτεί τις θέσεις τους. 'Ετσι απλά χωρίς πάλη, χωρίς να κάνουν το παραμικρό ενάντια στους σχεδιασμούς του υπουργείου. Αυτό που συνέβη με τις δημιουργικές εργασίες είναι καταπληκτικό δείγμα συνδικαλιστικής πρακτικής (πάρτε πίσω τις δημιουργικές εργασίες καλούσε η ΟΛΜΕ το υπουργείο χωρίς να κάνει κατι γι' αυτό -όχι απαντά το υπουργείο- καλά τότε θα καλύψω συνδικαλιστικά όποιον δεν τις υλοποιήσει (;;!!) ανταπαντά η ΟΛΜΕ).
Οι ημερίδες που διοργανώνονται εντάσσονται σ' αυτή τη λογική της εποικοδομητικής παρέμβασης στην αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης και θα “αξιοποιηθούν” ανάλογα στο διάλογο που διεξάγει η ΟΛΜΕ με το υπουργείο.
Απο τη μεριά μας τονίζουμε για μια ακόμη φορά οτι το πλαίσιο αυτό είναι αποδοχή της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευση, υποταγή σε αυτή. Είναι η φυσική καταλήξη της άποψης που τόσο οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές (νυν και πρωην) όσο και του ΠΑΜΕ θέτουν συνεχώς: οτι ο κλάδος των 70000 καθηγητών δεν μπορεί μόνος του να κάνει τίποτα και πρέπει να περιμένει τους εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ/ΓΣΣΕ να αποφασίσουν ...τι ακριβώς;;;
Ανάγκη να συζητήσει ο κλάδος πράγματι υπάρχει. Είναι για το πώς θα οργανώσει και θα πραγματοποιήσει αγώνες ανατροπής αυτής της πολιτικής και όχι για το φτιασίδωμα της.
Να επανέλθει η συζήτηση στα πραγματικά ερωτήματα: Τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του αντιπάλου, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας, πως συγκροτείται και με τι στόχους. Οι απαντήσεις σ' αυτά τα ερωτήματα είναι προϋπόθεση για να μπει τέλος στην ηττοπάθεια και την αδράνεια. Για να αναδειχτούν εκείνα τα αιτήματα που συσπειρώνουν και ενοποιούν τους εκπαιδευτικούς στην κατεύθυνση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ, της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ τους με την αντιλαϊκή πολιτική. Για να οργανώσουμε άμεσα μια μεγάλη απεργιακή μάχη που θα σπάσει το κλίμα παραίτησης το “δε γίνεται τίποτα” και θα θέτει τους όρους, τις βάσεις για τις μικρές και μεγάλες νίκες.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Εκλογές στην Πρωτοβάθμια Χαλκιδικής

Εκλογές στην Πρωτοβάθμια Χαλκιδικής




για ΔΣ 2017 για ΔΣ (Νοέμβριος 2014)
ψήφισαν 640

άκυρα 12+ 13
λευκά 18+ 19
Ενιαίο Ανεξάρτητο Ψηφοδέλτιο 154 (2 έδρες) 172 (3)
ΔΑΚΕ 206 (3 έδρες) 174 (3)
ΔΗΣΥ 165 (3 εδρες) 150 (2)
Αγωνιστική Συσπείρωση (ΠΑΜΕ) 49 (1 έδρα) 57 (1)
Αγωνιστικές Κινήσεις 27 32








Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Αυτό που μας υπόσχονται δεν μπορεί να είναι το μέλλον, αυτό που μας περιγράφουν δεν είναι κίνημα…


Ούτε δείγμα απεργίας αλλά «εποικοδομητικά» πρακτικά συλλόγων διδασκόντων, επερωτήσεις στη Βουλή, υπομνήματα στους «αρμόδιους φορείς»…

Ούτε δείγμα απεργίας αλλά «εποικοδομητικά» πρακτικά συλλόγων διδασκόντων, επερωτήσεις στη Βουλή, υπομνήματα στους «αρμόδιους φορείς»…
Ολοκληρωτική χρεοκοπία της αστικής – ρεφορμιστικής γραμμής στο συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών
Στο χώρο της εκπαίδευσης η κυβέρνηση ετοιμάζει μια καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης. Στο μεταξύ, έχει επιδοθεί σε καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο: Τις αλλαγές του ωραρίου στο δημοτικό και τη βροχή διατάξεων για αναθέσεις και για άλλα ζητήματα (στα τέλη της προηγούμενης σχολικής χρονιάς) τις ακολούθησαν οι πρόσφατες εγκύκλιοι για τη «μαθητεία», για το χαρακτηρισμό φοίτησης στη μέση της χρονιάς στα ΕΠΑΛ, για τη «θεματική βδομάδα» και για τις «δημιουργικές εργασίες».
Ουσιαστικά, το Υπουργείο Παιδείας συνεχίζει να πλέκει τον ιστό της πολύμορφης επίθεσης απέναντι σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, να επιταχύνει το ρυθμό εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής στην εκπαίδευση, στις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.
Βασικοί στόχοι των παραπάνω κυβερνητικών μέτρων είναι:
  • Το άνοιγμα του δρόμου (εφαρμόζοντας τις κατευθύνσεις ΕΕ-ΟΟΣΑ) στις λεγόμενες «καλές πρακτικές» που συνδέονται άμεσα με την «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας,
  • η κλιμάκωση της επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών,
  • η «αξιολογική περικύκλωση» του κλάδου,
  • η εμπέδωση και αποδοχή της αδιοριστίας αλλά και του «υποκατώτατου μισθού» (μέσω της μαθητείας) και
  • η μετάθεση των ευθυνών σε εκπαιδευτικούς και μαθητές και η όξυνση της ταξικότητας της εκπαίδευσης.
  • η"εξατομικευμένη" εκπαίδευση που θα δικαιολογεί τις "μειωμένες προσδοκίες" και την "αποτυχία-ανικανότητα" για τους μαθητές των λαϊκών στρωμάτων και θα εμφανίζει σαν «φυσιολογική» μια εκπαίδευση των ταξικών φραγμών και της ταξικής επιλογής.
Τα παραπάνω μέτρα έχουν δημιουργήσει από αμηχανία έως εκνευρισμό στους εκπαιδευτικούς. Η σύγχυση όμως που προκαλούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι τέτοια που η απόπειρα γύρου συνελεύσεων που έγινε τις προηγούμενες μέρες χαρακτηρίστηκε από παταγώδη αποτυχία. Ας πάρουμε όμως ένα πολύ αποκαλυπτικό δείγμα των «αντιδράσεων» της αστικής και ρεφορμιστικής ηγεσίας του κλάδου:
Η ΟΛΜΕ (υπό την καθοδήγηση των ΣΥΝΕΚ) χειροκροτεί με σεμνότητα:
«Δεν μπορεί να αμφιβάλλει κανείς ότι η ανάπτυξη ουσιαστικών προγραμμάτων υγείας- πρόληψης στο δημόσιο σχολείο είναι μια μεγάλη αναγκαιότητα. Η θεματολογία που επιλέχθηκε επίσης, είναι πολύ κοντά στις ανησυχίες και τις ανάγκες της εφηβικής και προεφηβικής ηλικίας…
Προγράμματα όμως που αφορούν ζητήματα όπως οι εξαρτήσεις και οι διαφυλικές σχέσεις  είναι επιβεβλημένο να αναπτύσσονται αφού προηγηθεί  επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, θεσμική σύνδεση του σχολείου με φορείς υγείας και πρόληψης και στελέχωσή του με ειδικό επιστημονικό προσωπικό.» (απόφαση ΟΛΜΕ για τη θεματική βδομάδα).
«Η προχειρότητα όμως με την οποία φαίνεται να σχεδιάστηκε η εφαρμογή τους από το Υπουργείο, η γραφειοκρατική διαδικασία και οι ασάφειες με τις οποίες ζητείται να υλοποιηθούν,  η χρονική συγκυρία (μέση του σχολικού έτους) που επιλέχτηκε, όπως και το ότι δεν έχει προηγηθεί κανενός είδους επιμόρφωση των εκπαιδευτικών… οδηγούν στη βεβαιότητα ότι οι δημιουργικές αυτές εργασίες με τον τρόπο που επιχειρείται να επιβληθούν… θα διαταράξουν την ομαλή λειτουργία των Λυκείων» (απόφαση για τις δημιουργικές εργασίες).
«Είναι θετικό το γεγονός – με βάση πάντοτε τις θέσεις που είχε η ΟΛΜΕ – ότι υλοποιείται στο έτος αυτό η σύνδεση των αποφοίτων ΕΠΑΛ με την εργασία, η περαιτέρω ειδίκευσή τους,  η άσκηση εποπτείας από τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ στη μαθητεία, ο καθορισμός από το ΥΠΠΕΘ του περιεχομένου σπουδών και κατευθύνσεων κατάρτισης στο χώρο εργασίας, η συμμετοχή των εκπαιδευτικών ΕΠΑΛ στην πραγματοποίηση του προγράμματος και η αξιοποίηση του εξοπλισμού και των εργαστηρίων ΕΠΑΛ και ΕΚ, η εξασφάλιση αμοιβής, ασφαλιστικών δικαιωμάτων και δικαιωμάτων υγείας στον μαθητευόμενο, η συμμετοχή του εκπαιδευτικού στα ΚΠΑ (κέντρα προώθησης απασχόλησης)…
Όμως παράλληλα παραμένουν ορισμένα ιδιαίτερα κρίσιμα και ανησυχητικά στοιχεία αφ ενός για την επιτυχή έκβαση του όλου εγχειρήματος και αφ ετέρου να εξασφαλισθεί η μη διολίσθηση της μαθητείας  σε στενή κατάρτιση, σε σχολείο της αγοράς και σε χρησιμοποίηση των μαθητευομένων ως φτηνής και ευέλικτης εργασιακής δύναμης για την αντικατάσταση εργαζομένων και θέσεων εργασίας. Τονίζουμε την ανάγκη οι συνάδελφοι και οι σύλλογοι των ΕΠΑΛ να εντείνουν τις προσπάθειες και την επαγρύπνησή τους ώστε να αποκλειστούν αρνητικές πλευρές και πιθανές παρεκκλίσεις (απόφαση ΟΛΜΕ για τη μαθητεία στα ΕΠΑΛ)
Η ΟΛΜΕ, λοιπόν, αυτοπροσδιορίζεται πολιτικοσυνδικαλιστικά ως επιτροπή εποικοδομητικής κριτικής και αποδοχής της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής. Όλα τα βλέπει καλά αλλά με… κινδύνους παρεκκλίσεων. Θέλει να είναι ο «επιστάτης» που θα αποτρέπει τις «ακρότητες» στη μαθητεία που επιβάλλει η καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Αν όμως, έχουμε από τη μία την ανοιχτή αποδοχή των κυβερνητικών μέτρων (αυτό που λέγεται κυβερνητικός συνδικαλισμός) παρούσα είναι και η γραμμή, η οποία μπορεί να μην αποτελεί ανοιχτή στήριξη, αλλά παράγει σύγχυση και αυταπάτες.
Σε κάποιες ΕΛΜΕ, οι εκεί Παρεμβάσεις κάλεσαν τους Συλλόγους Διδασκόντων να υπογράψουν πρακτικά απειθαρχίας. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό, έχουμε να επισημάνουμε δύο σημεία:
Το πρώτο είναι ότι η συνεχής μετακύλιση των συνδικαλιστικών και εργασιακών ζητημάτων του κλάδου από τις συλλογικές συνδικαλιστικές διαδικασίες (γενικές συνελεύσεις των σωματείων) στα κρατικά διοικητικά όργανα (στους Συλλόγους Διδασκόντων) από τη μία αναπαράγει και ενισχύει τη σύγχυση γύρω από τη φύση των οργάνων αυτών αλλά και του κράτους συνολικά και από την άλλη ανατροφοδοτεί τη διαλυτική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Όπως είναι γνωστό δεν αποκλείουμε την περίπτωση το κίνημα να χρησιμοποιήσει κατ’ εξαίρεση και ως δευτερεύουσα πλευρά και τέτοιες ενέργειες, αλλά μένουμε σταθεροί ότι βασική, κρίσιμη και πρωτεύουσα πλευρά δεν μπορεί παρά να είναι ο συλλογικός αγώνας, ΕΞΩ από τα θεσμικά κρατικά όργανα, με συνελεύσεις, απεργίες και διαδηλώσεις και στόχο την ΑΝΑΤΡΟΠΗ των αντιλαϊκών μέτρων. Χωρίς αυτή την πρωτεύουσα πλευρά, δεν μπορούν να υπάρχουν οι άλλες…
Το δεύτερο σημείο που θέλουμε να επισημάνουμε σχετίζεται με τη φύση των πρακτικών που καλούνται οι Σύλλογοι Διδασκόντων να υπογράψουν. Θαυμάστε, λοιπόν, μαργαριτάρια «απείθαρχης»… υποταγής:
«Πιστεύουμε ότι παρόμοιες δραστηριότητες οφείλουν να προγραμματίζονται από την έναρξη της σχολικής περιόδου ώστε εκπαιδευτικοί και μαθητές να σχεδιάζουν και να οργανώνουν ουσιαστικά… μας προβληματίζει το γεγονός ότι η υποχρεωτικότητα και η ανάθεση των θεμάτων περιορίζει την παιδαγωγική αυτονομία των σχολείων, των εκπαιδευτικών και των μαθητών…
Ως εκπαιδευτικοί παρά την έλλειψη ουσιαστικής επιμόρφωσης και στήριξης του διδακτικού μας έργου, παρά την έλλειψη διοικητικής και οικονομικής βοήθειας από το Υπουργείο, γνωρίζουμε την αξία τέτοιων δράσεων στη διδακτική διαδικασία…
Ζητάμε από την διεύθυνση εκπαίδευσης καθώς και από το υπουργείο να ακούσει τους προβληματισμούς μας και τις αντιρρήσεις μας ως προς το παραπάνω νομοθέτημα, που κρίνουμε ότι δεν μπορεί να υλοποιηθεί…»
Και αν οι παραπάνω φιοριτούρες έχουν το άλλοθι των στενών ορίων που θέτει η διοικητική φύση του Συλλόγου Διδασκόντων (γεγονός, πάντως, που καθόλου δεν αναιρεί το λαθεμένο του πράγματος) ακόμα πιο προβληματικό είναι ότι αντίστοιχα «επιχειρήματα» καταγράφηκαν και σε αποφάσεις ΕΛΜΕ.
Αξίζει, όμως, δυο παραπάνω λόγια η περίπτωση του ΠΑΜΕ.Η στάση του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών την τελευταία περίοδο μια γνωστή φράση φέρνει στο μυαλό: Οι μάσκες έπεσαν! Είναι αλήθεια ότι από την αντιαπεργιακή υστερία του Μάη και του Σεπτέμβρη του ’13 έχει να επιδείξει το ΠΑΜΕ τόσο ανοιχτά αντικινηματική και δεξιά πολιτική γραμμή. Ας τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά.
Για τη θεματική βδομάδα, το ΠΑΜΕ πρότεινε στα σωματεία ένα κείμενο – περιβόλι, στο οποίο η αμηχανία έφτανε σε τέτοιο βαθμό που υπαινισσόταν ότι το Υπουργείο επιβάλλει τη θεματική βδομάδα για να προωθήσει το διαχωρισμό μαλακών – σκληρών ναρκωτικών και να προωθήσει τη ναρκωκουλτούρα! Εκεί υποστηρίζεται ταυτόχρονα ότι «Η αντιπαράθεση με τις στοχεύσεις του Υπουργείου αφορά πρώτα και κύρια το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και όχι απλά το αν θα γίνουν η όχι κάποιες δραστηριότητες με τη μια ή άλλη μορφή...». Για όποιον δεν κατάλαβε τη σιβυλλική φράση, και ενώ οι εκπαιδευτικοί είναι έξαλλοι με την κοροϊδία του Υπουργείου αλλά και με όλη την αξιολογική προετοιμασία (αναλυτική καταγραφή στόχων, μεθόδων, δράσεων, εμπλοκή σχολικών συμβούλων) έρχεται ο Ριζοσπάστης της 29ης Γενάρη και ενημερώνει ότι η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας διεκδικεί να συμπεριληφθεί στους φορείς που θα συνεισφέρουν στη θεματική βδομάδα στα γυμνάσια! Με μπόλικη υπευθυνότητα, η ΟΓΕ και ο Ριζοσπάστης διαβεβαιώνουν ότι «οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ διαθέτουν ήδη πλούσια πείρα από τη διοργάνωση σχετικών εκδηλώσεων σε σχολικές τάξεις». Ώστε αυτό ήταν λοιπόν! Όλη η φασαρία για το πάπλωμα – όλη η γκρίνια για να διεκδικηθεί από τις δυνάμεις του ΚΚΕ θεσμικός ρόλος στις αντιδραστικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και του συστήματος. Πόσο διαφέρει η παραπάνω τοποθέτηση από τις τοποθετήσεις των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ ότι «η αντιπαράθεση στην αξιολόγηση αφορά τη μέθοδο και τα κριτήρια» λες και όλα αυτά που συνθέτουν την κυρίαρχη πολιτική έχουν διαφορετικές στοχεύσεις από αυτές που περιγράψαμε στην αρχή του σημειώματός μας;
Για τη μαθητεία στα ΕΠΑΛ, το ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών αφού κάνει κάποιες -ας πούμε- σωστές επισημάνσεις (έστω και με λαθεμένα υπερτονισμένη ουσιαστικά την πλευρά αποδοχής ότι έρχεται κάποιου τύπου καπιταλιστική ανάπτυξη), προχωράει σε… κυβερνητικό πρόγραμμα για το πώς θα πρέπει να είναι η… σωστή μαθητεία, όπου ασφαλώς δε λείπουν τα μαργαριτάρια: «(η πρακτική άσκηση)… να αποτελεί διαδικασία βαθύτερης γνώσης της ειδικότητας και όχι να αξιοποιούνται οι πρακτικάριοι από τους εργοδότες σαν φθηνά εργατικά χέρια…» (δηλαδή, για τους μαθητευόμενους «μας» να ισχύει ο… σοσιαλισμός και όχι ο καπιταλισμός!) και «Το κομμάτι του ελέγχου και της εποπτείας είναι ευθύνη της κυβέρνησης και των αρμόδιων Υπουργείων αλλά και των αντίστοιχων εποπτικών μηχανισμών» (που είναι, ως αρμόδιοι, οπωσδήποτε… υπέρ του εργαζόμενου μαθητευόμενου). Α, μάλιστα! Διά νόμου (μιας κυβέρνησης φανταζόμαστε, γιατί οι κυβερνήσεις ψηφίζουν νόμους) θα διασφαλιστεί ότι η πρακτική άσκηση θα αποτελεί διαδικασία βαθύτερης γνώσης και αν κάτι πάει στραβά, θα επιληφθούν οι εποπτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους να το φέρουν στα ίσια!Πλήρης τρικυμία σε ρεφορμιστικά κεφάλια
Μετά από όλα αυτά –και ενώ η εφαρμογή είναι προαιρετική για τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ- το ΠΑΜΕ δεν τους καλεί καν να μη γίνουν συνένοχοι στην έμμεση θέσπιση του υποκατώτατου μισθού και να μην δηλώσουν ενδιαφέρον για δημιουργία τμημάτων μαθητείας. Αλλά παρόλο που κρίνει αναντίστοιχα ανεβασμένη μια τέτοια πρόσκληση, διακηρύσσει στο τέλος της ανακοίνωσής του την αναγκαιότητα ο αγώνας «να στοχεύσει το πραγματικό αντίπαλο που είναι το κεφάλαιο και η εξουσία τους». Ένα «όχι» δεν μπορεί να πει το ΠΑΜΕ, αλλά στοχεύει στο κεφάλαιο και την εξουσία του…
Ετσι, λοιπόν, σε τέτοια αποθέωση υπευθυνότητας και κοινοβουλευτισμού, δεν μας έκανε καμία εντύπωση ότι στις συνελεύσεις το ΠΑΜΕ θεώρησε ότι οι 70.000 εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας δεν είναι αρκετοί για να παλευτεί μια 24ωρη απεργία του κλάδου και μόνη πρότασή του ήταν η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ και σε ενδεχόμενη γενική απεργία (λες και χρειάζεται απόφαση για αυτό). Ούτε και ότι σε κινητοποίηση επιτροπής Αναπληρωτών Ειδικοτήτων, μοιραζόταν από μέλη του ΚΚΕ στους αναπληρωτές η επερώτηση του κόμματός τους στη Βουλή!
Συμπερασματικά, θα επισημάνουμε κάποια βασικά στοιχεία της άποψής μας και της εκτίμησής μας για την περίοδο:
  1. Η συνολική αντιδραστικοποίηση του πολιτικού σκηνικού αποκαλύπτει όχι μόνο το ρόλο των κυβερνητικών συνδικαλιστών αλλά και του ρεφορμισμού, ο οποίος πλέει σε πελάγη κοινοβουλευτισμού και τρέχει να καλύψει το κενό που αφήνει το ξεγύμνωμα του ΣΥΡΙΖΑ.
  2. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν ταλαιπωρείται μόνο από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό αλλά και από όλο το ρεφορμιστικό φάσμα ταξικής συνεργασίας, υπεύθυνης προτασεολογίας στο σύστημα, επερωτήσεων στη Βουλή και του συνακόλουθου με όλα αυτά εικονικού κινήματος.
  3. Ο εκφυλισμός και η διάλυση που έχουν επιβάλει οι αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις είναι καταθλιπτικός και έχει απομακρύνει οποιαδήποτε συζήτηση για τα πραγματικά ζητήματα.
  4. Αν, όμως, εμείς δε διαθέτουμε το σύνολο των απαντήσεων (που δεν το διαθέτουμε), είμαστε σίγουροι ότι αυτό που ζούμε δεν είναι κίνημα. Είμαστε σίγουροι ότι να καλούμε τον αντίπαλο να σεβαστεί το δίκιο, να γίνονται συνελεύσεις νεκρές χωρίς πολιτική συζήτηση και χωρίς να αποφασίζουν αγώνες, να περιφέρονται σφραγίδες σωματείων σε αποφάσεις που οι εργαζόμενοι δεν ξέρουντίποτα για αυτές, να μπερδεύεται το σωματείο με το αστικό κράτος, να βάζουν τον κόσμο να χειροκροτεί τους σωτήρες που κάνουν επερωτήσεις στη Βουλή και καταθέτουν προτάσεις νόμου, να κατατίθενται προτάσεις για την εύρυθμη λειτουργία του αστικού κράτους, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑ. Ανεξάρτητα με τις ταμπέλες είναι κηρύγματα υποταγής και εργαλεία διάλυσης συνειδήσεων.
  5. Οσο κι αν είναι δύσκολο, οι αγωνιστικές δυνάμεις που δρουν στον κλάδο έχουν την υποχρέωση να προσπαθήσουν εξαντλητικά να επαναφέρουν τη συζήτηση στα πραγματικά ερωτήματα: τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του αντιπάλου, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας, πως συγκροτείται και με τι στόχους. Και να προσπαθήσουν σε αυτό το δυσμενές πεδίο να δώσουν μαζί με τους εκπαιδευτικούς τις δικές τους απαντήσεις.
  6. Όσο μας αφορά, θεωρούμε ότι το πλαίσιο εποικοδομητικής παρέμβασης στην αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης δεν είναι πλαίσιο αγώνα, αλλά υποταγής και αποδοχής της. Οι στόχοι του κινήματος πρέπει να είναι:
  • Ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής στην κοινωνία και την εκπαίδευση – ανατροπή όλων των μέτρων εφαρμογής της αντιδραστικής εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ – ΕΕ.
  • Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί – όχι στο πέταγμα των αναπληρωτών στον καιάδα της ανεργίας.
  • Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τη μαθητεία – πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους – όχι στις έμμεσες θεσπίσεις υποκατώτατου μισθού.
  • Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τις «δημιουργικές εργασίες» και τη «θεματική εβδομάδα».
  • Καμία συγχώνευση τμήματος και σχολείου – κανένα κλείσιμο τομέας και ειδικότητας – ανατροπή της εγκυκλίου για χαρακτηρισμό φοίτησης στη μέση της χρονιάς.
  • Όχι στην προετοιμασία του εδάφους για αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση και στη διάσπαση του κλάδου.
  • Δουλειά μόνιμη και σταθερή με πλήρη δικαιώματα για όλους.
Παράλληλα με την προώθηση της παραπάνω κατεύθυνσης, η αντιπαράθεση στην παραλυτική λογική «πάει πια η εποχή των αγώνων» και του «τι μπορούμε να κάνουμε οι καημένοι 70.000… μόνοι μας» πρέπει να είναι αποφασιστική. Το καθήκον για την προετοιμασία και οργάνωση απεργιακού αγώνα είναι κρίσιμο και διαχωρίζει τις δυνάμεις του αγώνα από τις δυνάμεις της υποταγής.

Η επίθεση είναι παρούσα στην ημερήσια διάταξη. Σύντομα θα πάρει και χαρακτηριστικά ποιοτικής κλιμάκωσης. Οι αστικές και ρεφορμιστικές ηγεσίες που ελέγχουν όχι μόνο τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών αλλά και των υπόλοιπων εργαζομένων ούτε θέλουν ούτε μπορούν να παίξουν ρόλο οργάνωσης των αγώνων. Είναι τέτοια η κρίση τους που όλο και λιγότερα πράγματα μπορούν να παζαρέψουν για τον εαυτό τους με τα κέντρα εξουσίας του συστήματος. Το ζήτημα είναι ότι τις δικές τους αμαρτίες, τις συνέπειες των δικών τους έργων τις πληρώνουν όλοι εργαζόμενοι.