Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

17 Μάη : Μαζικά στην απεργία


17 Μάη : Μαζικά στην απεργία
Να μην περάσει η νέα αντιλαϊκή – αντεργατική καταιγίδα
Η ΕΠΙΘΕΣΗ στα δικαιώματα μας στη ζωή και τη δουλειά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ φέρνει για ψήφιση στη Βουλή άλλη μια νέα συμφωνία –μνημόνιο με τους ιμπεριαλιστές που φορτώνει νέα βάρη στις πλάτες του λαού και εξαθλιώνει παραπέρα τη ζωή των εργαζομένων, των άνεργων της νεολαίας.
Αποδείχτηκε με απόλυτο τρόπο ότι το «κλείσιμο της αξιολόγησης», η λεγόμενη «ανάπτυξη» και η «έξοδος απ’ την κρίση» χτίζονται πάνω στα συντρίμμια των εργασιακών δικαιωμάτων, τη φορολεηλασία του λαού, στη δραματική μείωση των συντάξεων, και των επιδομάτων ανεργίας, στους μισθούς πείνας, την απελευθέρωση των απολύσεων, το ξεπούλημα του πλούτου που έχουν παράξει οι εργαζόμενοι.
Το 4ο μνημόνιο μονιμοποιεί και διαιωνίζει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας στο δημόσιο σχολείο (μηδενικοί διορισμοί μονίμων), επιβάλλει την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, δηλαδή το καθεστώς «κινητικότητας-εργασιακής ανασφάλειας», εντατικοποίησης, ανταγωνισμού για τους εκπαιδευτικούς, ενώ κατηγοριοποιεί παραπέρα τα σχολεία, ορθώνει νέους ταξικούς φραγμούς στο δικαίωμα της νεολαίας για σπουδές, χτυπάει ότι έχει απομείνει απ’ τη δωρεάν εκπαίδευση.
Είναι φανερό πλέον, ότι αυτή η διαρκής επίθεση δεν ανακόπηκε και δεν ανακόπτεται απ’ τις κυβερνητικές εναλλαγές. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ αποδεικνύεται καθημερινά αποτελεσματικός μοχλός για να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα, αλλά και να υπηρετηθούν τα φιλοπόλεμα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Παρόλο που στους εργαζόμενους κυριαρχεί η απογοήτευση και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και ΟΛΜΕ-ΔΟΕ έχουν αποδειχτεί ότι στηρίζουν με κάθε τρόπο την κυβερνητική πολιτική, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες, η κυβέρνηση και το σύστημα δεν αισθάνονται καθόλου ασφαλείς. Γι αυτό ενισχύουν τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής και απεργάζονται σχέδια για κατάργηση συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία.
Απέναντι στη βαρβαρότητα που βιώνουμε και τη νέα καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων, οι εκπαιδευτικοί, μαζί με όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα δεν έχουμε άλλο δρόμο από το δρόμο της οργάνωσης, της αντίστασης και διεκδίκησης. Γιατί τίποτα δεν μας χαρίστηκε, αλλά όλα είναι κατακτήσεις μαζικών, αποφασιστικών αγώνων με κόστος. Η ηττοπάθεια και η υποταγή ανοίγει κι άλλο την όρεξη των αρπαχτικών της ΕΕ και του ΔΝΤ , του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και δεν πρόκειται να σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε με την πάλη μας. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν τις διαθέσεις των εργαζομένων για αντίσταση στη βαρβαρότητα. Γι αυτό η απεργία της 17 Μάη είναι υπόθεση των εργαζομένων για να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης κόντρα στην υποταγή και το συμβιβασμό. Κόντρα στις λογικές και πραχτικές των εικονικών «κινημάτων» των λεγόμενων αντιπροσώπων. Κόντρα στις μεγαλόστομες «ταξικές» διακηρύξεις και την ακατάσχετη ρεφορμιστική προτασεολογία που εγκλωβίζουν τις διαθέσεις για αγώνα.

Μας θέλουν σκυφτούς και υποταγμένους χωρίς δικαιώματα.
Ορθώνουμε το ανάστημα μας, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ στην Απεργία στις 17 Μάη ! Βγαίνουμε μαζικά στους δρόμους. Διαδηλώνουμε!

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ



Μάης, 2017

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Αποτελέσματα 18ου Συνεδρίου ΟΛΜΕ Ε ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ε΄ ΕΛΜΕ –Θ

Αποτελέσματα 18ου Συνεδρίου ΟΛΜΕ

Ε' ΕΛΜΕ

2017 - 18o Συν. ΟΛΜΕ
2015 - 17o Συν. ΟΛΜΕ


Αν/ποι
%

Αν/ποι
%
Ψήφισαν
1278
  13

2.271
  13

Άκυρα-Λευκά
56


49


Έγκυρα
1222


1222


Αγωνιστική Παρέμβαση
323
4
26,43%
286
3
23,4%
ΔΑΚΕ
313
3
25,61%
282
3
23,0%
Αγ. Συσπείρωση (ΠΑΜΕ)
213
2
17,43%
194
2
15,9%
ΣΥΝΕΚ
202
2
16,53%
322
4
26,3%
Προοδευτική Ενότητα
57
  1
4,66%
74
  1
6,0%
Αντεπίθεση Εκπαιδευτικών
  51
  1
  4,18%
29

2,3%
Αγωνιστικές Κινήσεις
43

3,52%
35

2,8%
Εκτός των τειχών
20

1,64%










Αντιπρόσωποι για το 18ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Τακτικοί
Αναπληρωματικοί
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Ζαγανίδης Χρήστος
252
Μπιτζένης Δημήτρης
37
Σαραϊδάρη Πόπη
98
Καμπακάκη Ελένη
31
Στεφανίδου Σοφία
63
Αμασιάδης Θεόδωρος
29
Πεντεδέκα Αλίκη
52
Αλεξίου Μαρία
28













ΔΑΚΕ
Βαϊτσίδης Χρήστος
189
Αβραμίδης Διονύσιος
49
Τσοκανάρας Γεώργιος
121
Αδάμ Ιωάννης
47
Δερματάς Αντώνιος
80
Μπίσμπος Γιώργος
47














Αγων. Συσπείρωση (ΠΑΜΕ)

Χατζηβαρίτη Φρίντα
80
Μυλωνά Μορφούλα
63
Νοτάκης Ιωάννης
65
Πολυκάρπου Σίσσυ
49








ΣΥΝΕΚ
Λουκάς Βαγγέλης
155
Βλάχος Γιώργος
42
Ρογδάκη Άννα
83
Παπαδοπούλου Φωτεινή
39








Προοδευτική Ενότητα
Φυλάκης Σάκης
35
Ρούμελης Γιώργος
21








Αντεπίθεση
Εκπαιδευτικών
Φραντζέσκου Σίσυ
40
Χατζηβασιλειάδου Έφη
16


Η Εφορευτική Επιτροπή

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ


ΣΤΟ 18 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ







18 συνέδριο 17 συνέδριο ΔΣ 2016-2017

2017 2015 2016
ΕΓΚΥΡΑ 1404 1079 1348
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 77 (-) - 48 110
ΑΓ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 183 (2) 134 192
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ- ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ 165 (2) 108 165
ΕΚΠΑΙΔ.ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 349 ( 4) 368 344
ΑΓΩΝ. ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ-ΠΑΜΕ 215 (2) 146 200
ΔΑΚΕ 84 (1) 55 127
ΠΕΚ (ΠΑΣΚ) 331 (4) 220 210
ΛΕΥΚΑ -ΑΚΥΡΑ 68 46 71

Α ΕΛΜΕ ΔΥΤ.ΑΤΤΙΚΗΣ ΑΠΟΕΛΕΣΜΑΤΑ 18ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ


Πραγματοποιήθηκαν σήμερα η συνέλευση και οι εκλογές για το 18ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Ηχηρότατο ήταν το μήνυμα των εκπαιδευτικών ,για όποιον έστω και στο ελάχιστο θέλει να το αφουγκραστεί.Μια συνέλευση εντελώς άμαζη με συμμετοχή 22 ατόμων,που ξεκίνησε στις 10:40 αντι για τις 8:30 που είχε προγραμματιστεί,ενώ κατατέθηκε και η άποψη να μη γίνει καν συνέλευση,αλλά να περάσουμε κατευθείαν σε εκλογές,κάνοντας ακόμα πιο εκφυλιστικό το ήδη εκφυλισμένο κλίμα και σε μια πλήρη υποτίμηση των συλλογικών διαδικασιών.Χωρίς να εξάγεται κανένα πολιτικό συμπέρασμα για τις ευθύνες που αναλογούν σε καθεμιά από τις παρατάξεις για την κατασταση αποσυγκρότησης που επικρατεί,με τρεις εκλογικές διαδικασίες αλλά καμιά συνέλευση,πολύ πρόθυμα οι πλειονότητα των παρατάξεων έριξε την ευθύνη στην αδιαφορία των εκπαιδευτικών .που εκμεταλλεύονται τη συνδικαλιστική άδεια για να κάτσουν σπίτι τους.Τις ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος για αυτή την κατάσταση ,κανένας δεν φαίνεται να την αναλαμβάνει,μια και το βασικό μέλημα τους ήταν οι αλλαγές των συσχετισμών στο συνέδριο της ΟΛΜΕ.Εξακολουθώντας σε μια λογική του να προσέξουν οι συνάδελφοι ποιούς θα στείλουν ,γιατί θα κριθούν οι επόμενες εξελίξεις,σε ένα κλίμα ανάλογου με τους κοινοβουλευτικούς εκφοβισμούς,δεν τους απασχόλησε καθόλου το πώς θα οργανωθούν οι συσχετισμοί εκεί που πραγματικά κρίνονται οι εξελίξεις,στο κίνημα και την οργάνωση του .Στο ίδιο μήκος κύματος με κάθε προηγούμενη εκλογική διαδικασία,σα να μην πέρασε μια μέρα,σα να μην έχει προχωρήσει η επίθεση και να απαιτούνται συγκροτήσεις που θα την αναστρέψουν ,εξακολούθησαν να διαγκωνίζονατι για το ποιός θα "σώσει " τους εκπαιδευτικούς.
Εμεις από τη μεριά μας εξακολουθούμε να θέτουμε το ζήτημα του να ξαναδούμε την υπόθεση των σωματείων αλλιώς.Να τα ξαναδημιουργήσουμε σε μια νέα βάση ουσιαστικής λειτουργίας και αγωνιστικής κατεύθυνσης,μακριά από συνδιαλλαγές και αλισβερίσια,που θα απαντούν στις πραγματικές αναγκες των εκπαιδευτικών.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ,με μικρή διαφοροποίηση ,κατορθώσαμε να κρατήσουμε τις δυνάμεις μας,έχοντας μια σταθερή καταγραφη σε ένα μάλλον ασταθές πολιτικό περιβάλλον.
Στη συνέλευση πέρασε ψήφισμα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό και την ανάγκη συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 18ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ Α' ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (ΘΡΙΑΣΙΟ-ΜΕΓΑΡΙΔΑ-ΕΙΔΥΛΛΙΑ) 2017

















ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ
ΣΥΝΟΛΟ ΨΗΦΩΝ
ΣΥΝΕΔΡΟΙ
2015
2013

 2011



ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
93
1
103
162(2)

145



ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
56
1
80
63(1)

46



ΔΑΚΕ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Δ.Ε.
38
1
-
-

42



ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ(ΠΑΜΕ)
27
0
18
34

26



ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
12
0
15
24

6



ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
13
0
15
10

4



ΑΡΕΝ

ΑΚΥΡΑ


12

4

-

1






ΛΕΥΚΑ
5

12
12

9



ΕΓΚΥΡΑ-ΣΥΝΟΛΟ
251

243


288



ΨΗΦΙΣΑΝ-ΣΥΝΟΛΟ
260

243
323

297





Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Το αρνητικό ρεκόρ μεταθέσεων μήνυμα ηχηρό προς όλους !


Το αρνητικό ρεκόρ μεταθέσεων μήνυμα ηχηρό προς όλους !

Πριν από λίγες μέρες οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας και μόλις την Παρασκευή 5/5 οι εκπαιδευτικοί της Δευτεροβάθμιας ήρθαμε αντιμέτωποι με αυτό που όλοι περιμέναμε: τις μηδενικές μεταθέσεις. Δεν θα σταθούμε στο πώς φτάσαμε ως εδώ, αναλύσεις που και άλλοι πριν από μας έχουν κάνει σχετικά με τον εγκλωβισμό των συναδέλφων πριν από τη σύνταξη λόγω του ασφαλιστικού αλλά και των τρισάθλιων περικοπών στις συντάξεις, ή τη δημιουργία τεχνητά πλεοναζόντων, όλοι περισσεύουμε με τις αλλαγές στα ωρολόγια, τους μη παρακολουθούντες μαθητές στα ΕΠΑΛ και άλλα γνωστά αλλά θα προτιμήσουμε να σταθούμε στα παρακάτω σημεία.
Οι μηδενικές μεταθέσεις (10% στην Α΄βαθμια και 3% στη Β΄βαθμια) αποκαλύπτουν σε όλους τα εξής:
-Συνολικοποιούν τις κακές εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών: άλλοι γύρω στα 60 δεν μπορούν να βγουν στη σύνταξη, άλλοι γύρω στα 50 ή πηγαινοέρχονται για μια δεκαετία ή και παραπάνω διανύοντας χιλιόμετρα καθημερινά ή διαβιούν μακριά από το σπίτι τους και τις οικογένειές τους ή υποκύπτουν σε καθεστώς ομηρίας των εκπροσώπων του κλάδου των αιρετών με τις αποσπάσεις και είναι εργασιακά περιπλανώμενοι από σχολείο σε σχολείο και άλλοι και αυτοί πλέον γύρω στα 50 τους χρόνια είναι αναπληρωτές του εαυτού τους και απολυόμενοι κάθε χρονιά.
-Οι μη μεταθέσεις φανερώνουν τις βλέψεις του Υπουργείου και τις προθέσεις του να εξουθενώσει τους εκπαιδευτικούς υπηρετώντας πάντα τις επιταγές της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ. Είμαστε Κασσάνδρες όσοι εκτιμούμε ότι στο τέλος του διδακτικού έτους θα κατεβάσουν το περιβόητο νέο ωρολόγιο πρόγραμμα της Α Λυκείου που θα είναι κοινό για τα ΕΠΑΛ και τα ΓΕΛ, και ότι θα μεθοδεύσουν και την αύξηση του ωραρίου είτε απευθείας είτε με την αύξηση του διδακτικού χρόνου σύμφωνα με τις μνημονιακές δεσμεύσεις;
- Ας αναρωτηθούμε όλοι τι αξία έχει για τους εργαζόμενους σήμερα στην εκπαίδευση ότι οι αιρετοί του κλάδου στα ΠΥΣΔΕ αλλά και στο ΚΥΣΔΕ ακόμη και οι φιλοκυβερνητικοί των ΣΥΝΕΚ καταψήφισαν αυτά τα κενά; Πολύ περισσότερο τι αξία έχουν οι προτάσεις ότι τα κενά θα πρέπει να βγαίνουν από τους «αναβαθμισμένους Συλλόγους Διδασκόντων» και όχι μονοπρόσωπα από τους Διευθυντές; Οι διευθυντές εφαρμόζουν, δεν χαράζουν την εκπαιδευτική πολιτική. Αυτοί που τα λένε αυτά και εννοούμε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις -και δεν είναι μόνο τα ΣΥΝΕΚ- «πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες», αποπροσανατολίζουν τους εκπαιδευτικούς και δεν λένε τα πράγματα με το όνομά τους.
-Για εμάς οι μηδενικές μεταθέσεις δείχνουν πως το Υπουργείο συνεχίζει μια πολιτική ενάντια στα δικαιώματα μας και μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση και χωρίς κανένα φτιασίδωμα, όπως έκανε με τις δημιουργικές εργασίες και τη θεματική εβδομάδα.
-Αποδεικνύουν ότι συνιστά φενάκη οι δίκαιες και διαφανείς υπηρεσιακές μεταβολές που υποτίθεται ότι πρέπει να επιβάλλονται από τους αιρετούς της συνδιοίκησης. Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία μας οφείλουν με τις διαδικασίες τους και τους αγώνες τους να παλεύουν για το δίκιο τους και την ανατροπή μιας ολωσδιόλου άδικης πολιτικής.
- Τα σωματεία μας οι Διδασκαλικοί Σύλλογοι και οι ΕΛΜΕ να μην αφήνουν αναπάντητα ή να αρκούνται σε ανακοινώσεις αλλά δυναμικά να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει.
Να μην αφήσουμε το Υπουργείο να επαίρεται για τις έγκαιρες μη μεταθέσεις και την έγκαιρη έκδοση της εγκυκλίου των αποσπάσεων. Οι εκπαιδευτικοί δεν εφησυχάζουν και επαγρυπνούν, ώστε να δώσουν τέλος στην αδράνεια και την κινηματική νηνεμία. Οι Γενικές Συνελεύσεις του επόμενου διαστήματος και η πανεργατική απεργία στις 17 Μάη πρέπει να αποτελέσουν το εφαλτήριο.




Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

ΠΡΑΞΗ 2

Μπροστά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: Ανάγκη αντίθεσης σε ηττοπάθεια, υποταγή, συνδιαλλαγή

Μπροστά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: Ανάγκη αντίθεσης σε ηττοπάθεια, υποταγή, συνδιαλλαγή

Δύο χρόνια πάνε απ’ τα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και το μόνο που έχουν να επιδείξουν τα δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών είναι η εναγώνια προσπάθειά τους να στηρίξουν «κριτικά» το πέρασμα της κυβερνητικής πολιτικής στον χώρο της εκπαίδευσης. Αυτό γίνεται φανερό απ’ τη σιγή νεκροταφείου που επικρατεί και στον κλάδο των εκπαιδευτικών παρά τις μειώσεις μισθών, το χτύπημα των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, την άγρια φορομπηξία, την ουσιαστική κατάργηση της όποιας δωρεάν παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, την επιβολή των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τη μακροχρόνια αδιοριστία μονίμων εκπαιδευτικών.

Ιδιαίτερα τη φετινή χρονιά, το υπουργείο Παιδείας έχει εφαρμόσει καταιγίδα μέτρων που φαντάζουν «μικρά», τα οποία όμως διαμορφώνουν τις συνθήκες ώστε η αναπλήρωση (ελαστική, εκ περιτροπής εργασία) να γίνει μόνιμη και ο μόνιμος εκπαιδευτικός να γίνει περιπλανώμενος χωρίς τα εργασιακά δικαιώματα της μονιμότητας. Μετά την αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά 2 ώρες και το πέταγμα στην ανεργία 10.000 αναπληρωτών, επί ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το υπουργείο παιδείας, απ’ τον εμπαιγμό του Φίλη για τους 25.000 διορισμούς μονίμων, πέρασε σε μέτρα που ελαχιστοποιούν τις θέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο. Κατάργηση του δάσκαλου του ολοήμερου, αλλαγή ωρολόγιου προγράμματος στα δημοτικά, μειώσεις μαθημάτων στα Γυμνάσια που οδήγησαν στην κατάργηση 3.000 θέσεων καθηγητών, συγχωνεύσεις τμημάτων, σχολείων, τομέων και ενοποιήσεις ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τομέα, πολλαπλές αναθέσεις μαθημάτων με συνέπεια τεχνητές υπεραριθμίες. Παράλληλα, οι λεγόμενες θεματικές βδομάδες και οι «δημιουργικές εργασίες» ανοίγουν τον δρόμο για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, εντατικοποιούν παραπέρα την εργασία των εκπαιδευτικών. Μέτρα που συνοδεύονται με όρθωση νέων φραγμών στις σπουδές για τη νεολαία, που γίνονται πιο δυσθεώρητοι με βάση την φτώχεια και την εξαθλίωση που εξαπλώνεται.

Απέναντι σ’ αυτή την βάρβαρη πολιτική, αλλά και τα νέα μέτρα που απεργάζεται το υπουργείο με βάση τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε., το ΔΣ της ΟΛΜΕ… απάντησε (!) με συμμετοχή στον «διάλογο» του Υπουργείου, την οργάνωση από το ΔΣ της ΔΟΕ του δικού της διαλόγου για το σχολείο που ονειρεύεται, με εκθειασμό των «θετικών», όπως τη ψηφοφορία στους συλλόγους διδασκόντων για τους διευθυντές (την εφαρμογή της αξιολόγησης δηλαδή). Επίσης, ενίσχυσε τη διάσπαση και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους αναπληρωτές, κατέθεσε προτάσεις για τον… τρόπο διορισμού και απαξίωσε τις κινητοποιήσεις των αναπληρωτών, ενώ ήταν φανερή η κοροϊδία του Υπουργείου σε σχέση με τους διορισμούς μονίμων και κύρια με τη διαλυτική κατάσταση που επέβαλαν στον κλάδο με τη θέση για «κριτική υποστήριξη» της πρώτης φοράς ψευτοαριστεράς στην κυβέρνηση.

Η αγαστή συνεργασία των ΣΥΝΕΚ μα τη ΔΑΚΕ στην ΟΛΜΕ είναι αποτέλεσμα αυτής της γραμμής στήριξης της πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, παρά τις όποιες αντιπολιτευτικές κορώνες. Από κοντά βέβαια και οι δυνάμεις του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν τολμούν να προκηρύξουν ούτε μια απεργία. Μετά την 24ωρη ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ στις 4 Φλεβάρη 2016 δεν προκηρύσσουν ούτε συνελεύσεις ενώ συμμετέχουν με τρίωρη στην 24ωρη της ΔΟΕ τον Σεπτέμβρη του 2016 και συνεχίζουν… αγωνιστικά με 2ωρες ή 3ωρες στάσεις εργασίας και παραστάσεις διαμαρτυρίας. Η ΔΟΕ δε μπαίνει καν στον κόπο να συγκαλέσει με ολομέλεια προέδρων, αφού δεν έχει κανένα σκοπό να συντονίσει και να οργανώσει καμία αντίσταση του κλάδου.
Συνεχίζουν βέβαια με το επαναστατικό πρόγραμμα των Ημερίδων. Σ’ αυτές η ΟΛΜΕ καλούσε 2 αντιπροσώπους απ’ τους συλλόγους (!) διδασκόντων (διοικητικά όργανα) για να συζητήσουν τη θεματολογία του υπουργείου: Υπηρεσιακές μεταβολές- διορισμοί… Σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση… Αξιολόγηση- αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας… Ημερίδες στις οποίες ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεις, που διαφωνούν με το διάλογο του Υπουργείου, έτρεξαν να αντιπροτείνουν τις δικές τους προτάσεις!

Η διαλυτική κατεύθυνση, λοιπόν, που κυριαρχεί έχει σαν συνέπεια την απαξίωση στη συνείδηση των εκπαιδευτικών του συνδικαλισμού και των σωματείων και την ενίσχυση της λογικής της ανάθεσης και του ψηφοφόρου. Οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές αφού έχουν διώξει και τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση απ’ τα σωματεία, τους κατηγορούν ότι δεν πάνε στις συνελεύσεις, όταν δεηθούν να συγκαλέσουν.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά την πραγματικότητα που λέει ότι ένας κλάδος 150.000 εργαζομένων (α/θμια, β/θμια), με συνδικαλιστικά δικαιώματα, όπως της απεργίας, της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στον χώρο εργασίας και της ελεύθερης έκφρασης, να αισθάνεται ανήμπορος να αντισταθεί στην καταιγίδα των μέτρων. Η αποστασιοποίηση απ’ τις μαζικές διαδικασίες των πρωτοβάθμιων σωματίων, η διαλυτική κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτά εδράζεται όχι μόνο στη γραμμή και πραχτική των κυβερνητικών παρατάξεων, στην εξαγορά θέσεων σε κυβερνητικούς θώκους πρώην συνδικαλιστών αλλά και στη χρόνια κυριαρχία της συνδιαχειριστικής αυταπάτης και του ρεφορμισμού. Γραμμή που καλλιέργησαν και ενίσχυσαν οι παρατάξεις του ΚΚΕ, ως πρώτου διδάξαντος, αλλά ενισχύουν και οι Παρεμβάσεις. Αντί για διεκδίκηση, προτάσσονται η συμμετοχή στα ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ, η ακατάσχετη προτασεολογία για το «12χρονο σχολείο» ή το «ενιαίο 12χρονο», οι προτάσεις στη Βουλή, η συμμετοχή στην ψηφοφορία για τους διευθυντές, συγκαλύπτοντας έτσι και τον ρόλο της διοίκησης αλλά και την ταξικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Ο σύλλογος διδασκόντων ανάγεται σε «επίδικο κατάκτησης» στη βάση της ρεφορμιστικής λογικής της άλωσης του κράτους απ’ τα μέσα. Δεν υποτιμάμε βέβαια τη διάθεση εκπαιδευτικών να εκφράσουν και μέσα από ψηφίσματα ή αποφάσεις ανά σχολείο την αντίθεσή τους στα μέτρα του υπουργείου, αλλά όταν αυτό δεν υπηρετεί τη συνολικοποίηση ενός αγώνα μέσα από το σωματείο, με μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες για την ανατροπή των μέτρων, ή ακόμη χειρότερα προβάλλεται σαν πιο εύκολη λύση, αφού δεν τραβάει ο κόσμος για απεργία, τότε συμβάλλει στην αποσυγκρότηση και την αποστοίχιση απ’ τις μαζικές διαδικασίες. Έτσι, για άλλη μια φορά, ο «αγώνας» των καθηγητών ήταν τα «πραχτικά διαφωνίας των συλλόγων διδασκόντων για τη θεματική βδομάδα ή τις δημιουργικές εργασίες», όπου εξηγούσαν ότι «αυτά οφείλουν να γίνονται στην αρχή ης χρονιάς ή ότι υπάρχει έλλειψη ουσιαστικής επιμόρφωσης» κλπ. Το ΠΑΜΕ μάλιστα έφτασε να εγκαλέσει το υπουργείο για το περιεχόμενο της θεματικής βδομάδας, ο δε Ριζοσπάστης να ζητά να συμπεριληφθεί η ΟΓΕ στους φορείς που θα συνεισφέρουν στη θεματολογία! Αν αυτό δεν είναι συγκάλυψη του τι θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση στον χώρο της εκπαίδευσης, σίγουρα συμβάλλει στη σύγχυση και στον αποπροσανατολισμό.

Εκεί όμως που φανερώθηκε απροκάλυπτα ο διαλυτικός και υπονομευτικός ρόλος του ρεφορμισμού είναι σε σχέση με τις εκφρασμένες διαθέσεις των αναπληρωτών να παλέψουν για το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, ενάντια στον εμπαιγμό του υπουργείου. Κάθε παράταξη ανάλογα με το συσχετισμό που είχε στα πρωτοβάθμια έφτιαξε και τη δικιά της ομάδα αναπληρωτών και παρά τις κορώνες για αύξηση των εκλογικών τους δυνάμεων σε ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ και ΔΣ ΕΛΜΕ –Συλλόγων Πρωτοβάθμιας, αρνήθηκαν να συμπλεύσουν και να συμβάλλουν ώστε να οργανωθεί και να δοθεί η μάχη για μαζικούς διορισμούς μονίμων εκπαιδευτικών. Να περάσουμε δηλαδή απ’ το εικονικό κίνημα, τον καταγγελτικό λόγο, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας και τις επερωτήσεις στη Βουλή, στην οικοδόμηση όρων για μαζικό κίνημα αντίστασης –διεκδίκησης- σύγκρουσης με την πολιτική κυβέρνησης ΕΕ και ΔΝΤ.

Εξ άλλου η «αναμονή απ’ την ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ να προκηρύξουν 24ωρη» (ΠΑΜΕ), γιατί «δεν μπορούν οι εκπαιδευτικοί μόνοι τους», φανερώνει για άλλη μια φορά (ας θυμηθούμε τον Σεπτέμβρη του 2013) ότι «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα χρόνια κοσκινίζει», ή πιο πολιτικά, όσο πιο αντιδραστικό το σκηνικό, τόσο πιο συστημικός ο ρεφορμισμός.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, με επίγνωση των δυσμενών συσχετισμών αντιδραστικοποίησης του πολιτικού σκηνικού, παρεμβαίνουν στα πρωτοβάθμια σωματεία με στόχο να θέσουν τα πραγματικά ζητούμενα: Τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του συστήματος, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας.

Γιατί, όπως γράφουν και στην προκήρυξη που μοιράζεται στα σχολεία, «αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα, όπως κάνουν μέχρι τώρα, ή με γενικότερα ξεριζώματα, όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά, με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.

»Να τους σταματήσουμε, “ν” απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.

»Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν – δημόσια εκπαίδευση, για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το «εδώ και τώρα» αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

»Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.
»Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ αυτή η φωνή».