ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 2/2 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

 

Πέντε ακόμα νεκρές εργαζόμενες.

Πόσους νεκρούς πρέπει να θρηνήσουμε για να σταματήσουν να λέγονται ατυχήματα;

Η έκρηξη στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» δεν άφησε μόνο πέντε νεκρές εργάτριες πίσω της. Έκανε τον λαό σε ολόκληρη την χώρα να μουδιάσει και να θρηνήσει αυτές τις γυναίκες του μόχθου, τις μητέρες, τις συζύγους, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Αλλά να εξοργιστεί κιόλας για τις ευθύνες των εργοδοτών και των κυβερνήσεων οι οποίοι είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για τη λίστα των εργατικών ατυχημάτων που συνεχώς μεγαλώνει. Και αυτό δε μπορεί να κρυφτεί με χειρισμούς και μεθοδεύσεις σε σχέση με το ποια θεωρούνται (από ποιον;) εργατικά ατυχήματα.

Γιατί μετά από το πρώτο σοκ, δύο ερωτήματα γεννήθηκαν: Τι προκάλεσε την έκρηξη και, κυρίως, πόσο αναλώσιμοι είμαστε σε αυτό το κοινωνικό σύστημα;

Όσον αφορά το πρώτο, έχει φανεί ότι η έκρηξη προκλήθηκε από διαρροή προπανίου (που καταγγελίες λέγαν ότι είχε διαπιστωθεί αρκετό καιρό), μια διαρροή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν είχαν γίνει οι κατάλληλες παρεμβάσεις. Το χειρότερο όμως είναι ότι το κόστος αυτών των παρεμβάσεων είναι ελάχιστο κλάσμα των κερδών που παρουσίασε η εταιρία. Ποια άλλη απόδειξη χρειάζεται για να καταλάβουμε ότι η ζωή των εργαζόμενων είναι τόσο φτηνή μπροστά στο κέρδος;

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι φταίει η κακιά στιγμή ή το ανθρώπινο λάθος ή ένας κακός εργοδότης. Όμως, αν κοιτάξουμε την μεγάλη εικόνα θα δούμε ότι τα εργατικά «ατυχήματα» και δη τα θανατηφόρα, χρόνο με τον χρόνο πληθαίνουν, με αποκορύφωμα το 2025, οπότε και είχαμε 201 θανάτους και διπλάσιους τραυματισμούς.

Δεν πρόκειται λοιπόν για ατύχημα, πρόκειται για συγκεκριμένη πολιτική που όχι μόνο δεν δίνει σημασία στην ασφάλεια των εργαζομένων, αλλά, αντίθετα, κάνει τα πάντα προκειμένου να διευκολύνει το κεφάλαιο εις βάρος της εργασίας. Μισθοί πείνας, κανένας ουσιαστικός έλεγχος ωραρίων και υποδομών, ψήφιση 13 ωρών εργασίας και  τόσες άλλες αντεργατικές παρεμβάσεις.

Και φυσικά έχουμε τα μεγάλα λόγια για το μαχαίρι που θα φτάσει στο κόκκαλο, τις έρευνες που ποτέ δεν καταλήγουν πουθενά, την δικαιοσύνη που θα διερευνήσει την υπόθεση και πάντα αθωώνει όλους τους εργοδότες. Μπορούμε να τους έχουμε εμπιστοσύνη; Και μόνο η συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, θα πρέπει να μας διδάξει πολλά.

Ας μην γελιόμαστε. Μόνο οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. Να διεκδικήσουν καλύτερους μισθούς, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, συνδικαλισμό που θα είναι ταξικός και όχι εργοδοτικός. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος των λαϊκών στρωμάτων. Ο δρόμος του αγώνα και της αλληλεγγύης.

          Το πικρό δίδαγμα του δυστυχήματος είναι ότι  για να ζήσουμε, πρέπει ν’ αγωνιστούμε! Να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας!