ΑΣΕ για το 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ:

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΑΧΙΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ!

Πραγματικά έπρεπε να προσπαθήσουν πάρα πολύ οι συντάκτες του κεντρικής προκήρυξης της ΑΣΕ που τιτλοφορείται «Κάλεσμα της ΑΣΕ στο 22^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ»,  για να αποφύγουν να τοποθετηθούν για το κεντρικό εργαλείο κατηγοριοποίησης σχολείων, τρομοκράτησης και συμμόρφωσης του κλάδου. Για την επίθεση της αξιολόγησης που για να περάσει, η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε 2.500 διώξεις εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας και της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχει βγάλει την συναδέλφισσα Χ. Χοτζόγλου σε δυνητική αργία ένα χρόνο τώρα (παραπέμποντάς την με το ερώτημα της παράτασης της αργίας για έναν χρόνο ακόμα), επιχειρεί να βγάλει σε δυνητική αργία (!) τον Δ. Χαρτζουλάκη, υπάρχει όλο κι όλο μια αναφορά σε αποφάσεις σε θετική κατεύθυνση που πήρε ο κλάδος, και στην οποία περιλαμβάνεται «η απεργία- αποχή από τις διαδικασίες της αξιολόγησης». Και τίποτε άλλο!! Μέσα σε έξι σελίδες!

Η πάλη για την ανατροπή της αξιολόγησης φυσικά και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ στους πέντε πυλώνες που θα αποτυπώνουν την νέα κατεύθυνση που θα έχει η ΟΛΜΕ  που φαντάζεται το ΠΑΜΕ. Το ίδιο στα 8 βασικά αιτήματα/στόχους πάλης που παρατίθενται στην τελευταία σελίδα, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ καμιά μα καμιά αναφορά στην ανατροπή των νόμων της αξιολόγησης, ούτε φυσικά στην πάλη για κατάργηση του νέου πειθαρχικού δικαίου των δημόσιων υπαλλήλων που απειλεί με απολύσεις τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς!

Αν σε κάτι μπορούμε να «βγάλουμε το καπέλο» στην  ΑΣΕ/ ΠΑΜΕ στο ζήτημα της αξιολόγησης, είναι η αντιστοιχία λόγων και έργων: στην Αθήνα, μέσα στη ΔΟΕ (στην οποία η ΑΣΕ είναι η πρώτη δύναμη) αλλά και την ΟΛΜΕ ( στην οποία στοχεύει να αναδειχθεί σε πρώτη δύναμη…) αρνήθηκε να γίνει η 29/4 μέρα πανελλαδικής απεργίας και αντίστασης στις διώξεις, με το επιχείρημα ότι θα υπονόμευε την απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 13/5. Στη δε συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ ΕΛΜΕ παρούσα με πανό, από αυτές στις οποίες είναι πρώτη δύναμη το ΠΑΜΕ. Για να βγουν από την υποχρέωση είχαν βγάλει τις προηγούμενες μέρες μια απόφαση συμμετοχής που δεν υλοποίησαν... Τόσο καλά!

Όσο για τα παχιά λόγια «για μια ΟΛΜΕ που θα οργανώνει την πάλη για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς» κλπ , πως ακριβώς θα το κάνει ο κλάδος! Με το σύρσιμο πίσω από τις νομικίστικες αυταπάτες της ΑΔΕΔΥ που κορόιδευε τον κλάδο με τις προσφυγές της στα δικαστήρια; Και πως ακριβώς η νέα ΟΛΜΕ του ΠΑΜΕ « δεν θα αποδέχεται την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών» όταν συνθηκολογεί μπροστά στην επίθεση της αξιολόγησης;

Δίπλα λοιπόν στον κυβερνητικό συνδικαλισμό των ΔΑΚΕ, ΠΕΚ, ΣΥΝΕΚ, που έχουν γίνει τα μακριά χέρια των κυβερνήσεων και της άρχουσας τάξης για να προωθηθεί η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα και τις καταχτήσεις εκπαιδευτικών, μαθητών, γονιών, λαού, στέκεται άξιος συμπαραστάτης τους ο συνδικαλισμός της υποταγής και της συνδιαλλαγής με το σύστημα. Που κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην ξεδιπλωθούν ανυποχώρητοι αγώνες που θα βάλουν φραγμό αλλά και θα ανατρέψουν την επίθεση.

Σε ένα πράγμα είχε άδικο ο βιομήχανος, πρόεδρος της ΦΙΑΤ, Ανιέλι, που με πλήρη ταξική αυτοσυνειδησία την δεκαετία του 1970, έλεγε «άμα έχεις τέτοια αριστερά, τι να την κάνεις την δεξιά»: ότι όπως αποδεικνύεται ξανά και ξανά, το σύστημα τους χρειάζεται όλους...