Να σώσουμε τα παιδιά!

Αναδημοσίευση από την efsyn https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/512918_na-sosoyme-ta-paidia#goog_rewarded

Δεν είμαστε «ένοχοι» γιατί είμαστε «ανεπαρκείς», ώστε να εφαρμόζεται «αναίμακτα» η πολιτική που στερεί το παρόν και καταργεί το μέλλον των παιδιών του λαού μας.

Αυτή η αγωνία σαν βουβή κραυγή έχει απλωθεί μεταξύ των εκπαιδευτικών στα σχολεία της Ηλιούπολης -και σίγουρα όχι μόνο σε αυτά- μετά την πτώση στο κενό των δύο κοριτσιών. Γιατί, αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε πως τα παιδιά κινδυνεύουν, απειλούνται. Αντιλαμβανόμαστε πως τα δύο κορίτσια δεν εκπροσωπούν μια «μειοψηφία», μια «ειδική κατηγορία». «Άριστη» η μία, «πολύ καλή» η άλλη λένε συνάδελφοι από το σχολείο τους.

Δηλαδή όχι κάποια παιδιά, αλλά γενικά τα παιδιά στριμώχνονται, κινδυνεύουν, απειλούνται! Προφανώς παίζουν ρόλο σημαντικό οι συγκεκριμένοι και ιδιαίτεροι όροι (περιβάλλον, ιδιοσυγκρασία κ.λπ.) για το πώς θα σταθεί το κάθε παιδί. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το βασικό και γενικό: όλα στριμώχνονται, πιέζονται, απειλούνται. Εξάλλου το ζούμε κάθε χρόνο και πιο έντονα. Μεγαλώνει η άρνησή τους, ακόμα και η αποστροφή τους. Για το σχολείο με τα πέντε 7ωρα! Με την Τράπεζα Θεμάτων και την ΕΒΕ! Για αυτό που τώρα είναι η ζωή τους, που την αρνούνται και προσπαθούν να την περάσουν μέσα στις οθόνες. Για αυτό που βλέπουν ότι θα είναι η ζωή τους.

Γίνονται όλο και πιο μικρή μειοψηφία αυτοί που τα «καταφέρνουν» και είναι μεγάλη πλειοψηφία οι από νωρίς διωγμένοι, αυτοί που τους επιβλήθηκε πως «δεν είναι» για σπουδές. Αλήθεια, αυτά τα διωγμένα παιδιά (από την Γ' Γυμνασίου, από το Λύκειο, τώρα σχεδιάζουν να είναι και από την Έκτη Δημοτικού…) τι γίνονται, πώς ζουν; Αλλά και αυτοί που τα «καταφέρνουν» πληρώνουν (κάθε είδους) μεγάλο κόστος για να φτάσουν στα ΑΕΙ. Όμως και εκεί καραδοκεί νέος Μινώταυρος. Αν και όσοι γλιτώσουν διαπιστώνουν μετά πως δεν τα κατάφεραν! Πως δεν κέρδισαν μια ζωή αξιοπρεπή με δικαιώματα, με ελευθερίες!

Κάπως έτσι τα σχολεία «γέμισαν με παραβατικούς μαθητές» και το όποιο σκίρτημα μαθητικής κινητοποίησης που προσπαθεί να εκφράσει την άρνησή τους σε αυτό που ζουν αντιμετωπίζεται σαν παράνομη πράξη από εισαγγελείς και Αστυνομία. Ακόμα και τον χιονοπόλεμο απαγορεύουν στα παιδιά, αφού το… σωφρονιστήριο (και) στην κακοκαιρία απαιτεί τηλεκπαίδευση!

Αλλά επειδή η πιο άγρια πολιτική των ταξικών φραγμών είναι (έτσι μας λένε) «συμπεριληπτική», δίπλα και μαζί με την εξόντωση σερβίρουν «δράσεις»-βαλβίδες εκτόνωσης και «υποστηρικτικές δομές». Αλλά πραγματικά θα λυθεί ή έστω θα αντιμετωπιστεί το ζήτημα αν αυξηθούν π.χ. οι ψυχολόγοι, αν κάθε σχολείο αποκτήσει το δικό του και μόνιμο υποστηρικτικό προσωπικό; Προφανώς ούτε αυτό δεν προτίθενται να κάνουν. Αλλά είναι φανερό ότι η αναζήτηση απαντήσεων σε αυτή την κατεύθυνση είναι αδιέξοδη και στις περισσότερες περιπτώσεις καθόλου αθώα: για να μείνει απείραχτο και να γίνει σκληρότερο το άγριο κοινωνικό-εκπαιδευτικό πλαίσιο που γεννάει την απόγνωση, το «σκεπάζουν» με τα φληναφήματα των υποστηρικτικών δομών που θα «θεραπεύουν» τις συνέπειές

Η οδύνη για τα δύο κορίτσια είναι μεγάλη, ενεργοποιεί και μεγαλώνει την αγωνία μας για τα παιδιά. Όμως δεν είμαστε «ένοχοι» γιατί είμαστε «ανεπαρκείς», ώστε να εφαρμόζεται «αναίμακτα» η πολιτική που στερεί το παρόν και καταργεί το μέλλον των παιδιών του λαού μας. Είμαστε και εμείς στον στόχο της πολιτικής αυτής. Είμαστε δίπλα στα παιδιά και δεν θέλουμε να γίνουμε οι παιδονόμοι, οι πειθήνιοι εφαρμοστές αυτής της πολιτικής.

Αυτό προσδιορίζει και την ευθύνη μας. Να συμβάλουμε με συλλογική στάση και αγώνα απέναντι σε αυτή την πολιτική να βρουν τα παιδιά την απαγορευμένη διέξοδο. Τη μαζική πάλη που την άρνηση και την οργή δεν την κάνει απόγνωση, αλλά δύναμη. Δύναμη αντίστασης και διεκδίκησης που γεννάει την ελπίδα που τόσο πολύ λείπει από τη ζωή τους.

Για να σταθούν με την ορμή της νιότης τους απέναντι στην απάνθρωπη πραγματικότητα που τα περικυκλώνει.

Για να αρνηθούν τον κυνισμό και τη συντριβή κάθε αξίας που διδάσκονται από ό,τι επικρατεί σαν «πολιτισμός» στη ζωή τους.

Για να κοιτάξουν με χαμόγελο και έμπνευση το μέλλον τους. Να αρχίσουν να το ζωγραφίζουν λεύτερο, ανθρώπινο, δίκαιο.

Όπως το χρειάζονται. Όπως τους αξίζει.

 Νίκος Παπαβασιλείου

* Εκπαιδευτικός στην Ηλιούπολη, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών