ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΟΛΜΕ (2-5/7)

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ-ΚΑΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Η ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ, ΣΤΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ ΟΣΟ ΠΟΤΕ Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΝΟΗΣΗ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

                Ολοκληρώθηκε το 3ημερο συζητήσεων του Συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Από την πλειοψηφία των τοποθετήσεων μέχρι αλλά και και στις ίδιες διαδικασίες του συνεδρίου αποτυπώθηκε η σαπίλα της κυριαρχίας του επίσημου συνδικαλισμού (κυβερνητικού και ρεφορμιστικής συνδιαλλαγής), που όσο απομακρύνεται από τις διαδικασίες βάσης των πρωτοβάθμιων σωματείων (Γενικές Συνελεύσεις), δείχνει ακόμα περισσότερο τις θέσεις και τη στάση του. Ένα συνέδριο απομακρυσμένο τόσο από τις ανάγκες του κλάδου, όσο και από την αναγκαιότητα συγκρότησης πάλης απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε.

                Γιατί το συνέδριο πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που κυβέρνηση και ΥΠΑΙΘ έχει ανοίξει όλα τα χαρτιά της προώθησης της αντιδραστικής της πολιτικής: από την συζήτηση για την άρση της μονιμότητας με την Συνταγματική Αναθεώρηση –και την σύνδεσή της με την αξιολόγηση-, την εκδίκαση των χιλιάδων πειθαρχικών διώξεων, την προώθηση του εθνικού Απολυτηρίου, αλλά και την ακρίβεια να εξανεμίζει τους μισθούς και τους πολεμικούς κινδύνους να πυκνώνουν.

                Για αυτά τα ζητήματα τίποτα –προφανώς- δεν αναδείχθηκε από τις παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, με την ΔΑΚΕ να πρωτοστατεί σε αντικομουνιστικά παραληρήματα, για να υπερασπίσει την κυβερνητική πολιτική. Οι δυνάμεις τους κυβερνητικού συνδικαλισμού έδειξαν ξανά αυτό που πραγματικά είναι: το δεκανίκι του συστήματος μέσα στα συνδικάτα, οι εγγυητές της διάλυσης της συζήτησης επί των πραγματικών προβλημάτων που συζητιούνται μέσα στα σχολεία και μπορούν να αποτελέσουν μέτωπα αγώνα και πάλης στα σωματεία και στο δρόμο!

                Αλλά και η ΑΣΕ πανηγύριζε για την πρωτιά στην Ομοσπονδία χωρίς προφανώς να θέλει να δώσει καμιά απολύτως ούτε στοιχειώδης αγωνιστική πρόταση. Με αισχρά κοινοβουλευτικού τύπου διλλήματα τύπου «ή εμείς ή αυτοί», έδειξαν με ποια πολιτική αντίληψη θα κινηθούν το επόμενο διάστημα (σαν πρώτη δύναμη). Δηλαδή αυτό που πραγματικά παίζει και διεκδικεί είναι το ποια δύναμη θα αποτελεί τον συνομιλητή με την κυβερνητικά και διοικητικά επιτελεία! Εκεί κινείται ο θεσμικός και υπεύθυνος συνδικαλισμός. Γιατί όσο και αν προσπάθησαν να στρογγυλέψουν στο κλείσιμο οι τοποθετήσεις της ΑΣΕ, ότι η πρωτιά δε σημαίνει επίλυση των προβλημάτων του κλάδου, δε μπορεί να κρυφτεί η πραγματικότητα: ότι οι πρωτιές τους σε σωματεία, ομοσπονδίες, έχει σημάνει πλήρη διάλυση συλλογικών διαδικασιών (Γενικές Συνελεύσεις,), αναπαραγωγή των «αγωνιστικών» σχεδιασμών του πάλαι ποτέ κραταιού κυβερνητικού συνδικαλισμού (απεργίες μόνο την ημέρα ψήφισης των αντιδραστικών νόμων), και συνέχιση και κλιμάκωση της εφαρμογής της επίθεσης. Με πιο χαρακτηριστικό ίσως την πλήρη απουσία απάντησης του φοιτητικού κινήματος στις 300.000 διαγραφές φοιτητών στα Πανεπιστήμια!

                Για αυτό άλλωστε στην ψηφοφορία για το πρόγραμμα δράσης ΔΑΚΕ ΠΕΚ ΣΥΝΕΚ δήλωσαν στήριξη στην πρόταση του ΠΑΜΕ που προφανώς δεν είχε καμιά πρόταση απεργίας με το άνοιγμα των σχολείων, άλλα έμενε στην –προεκλογικού τύπου- πανελλαδική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην ΔΕΘ και μιλούσε γενικά για Γενικές Συνελεύσεις που θα αποφασίσουν τον σχεδιασμό, χωρίς προοπτική νέου γύρου Συνελεύσεων! Γιατί ακριβώς επιβεβαίωνε ότι η «νέα» σύνθεση δυνάμεων στην ΟΛΜΕ θα συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση με την προηγούμενη.

 Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν και οι αρχικές προτάσεις της –στις επιτροπές θέσεων και ψηφισμάτων του Συνεδρίου- για «αποσύνδεση της αξιολόγησης με μισθό, βαθμό, εξέλιξη ή μονιμότητα» και «καμιά σύνδεση της χρηματοδότησης των σχολείων με δείκτες αξιολόγησης». Δηλαδή προτάσεις για το πώς η αξιολόγηση μπορεί να λειτουργήσει αλλά όχι σε βάρος των δικαιωμάτων των μαθητών και των εκπαιδευτικών.

Και φυσικά όλα τα παραπάνω μεθοδεύτηκαν και οργανώθηκαν με αντιδημοκρατικές μεθόδους από την πλειοψηφία τους προεδρείου του συνεδρίου, με προσπάθειες αφαίρεση του λόγου από συνέδρους, με απανωτές επαναλήψεις ψηφοφοριών όπου δεν τους βόλευε (με πρωταγωνιστή στην αυθαιρεσία από τον εκπρόσωπο της ΔΑΚΕ).

Στον αντίποδα αυτής της παραπάνω κατεύθυνση κινήθηκαν οι εκλεγμένοι σύνεδροι των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών (αλλά και σύνεδροι άλλων παρατάξεων –Παρεμβάσεων, Αντεπίθεση Εκπαιδευτικών- παρ ‘όλες τις διαφωνίες που μπορούμε να έχουμε) που ανέδειξαν τα βασικά μέτωπα πάλης και την ανάγκη να υπάρξει απεργιακή απάντηση με το άνοιγμα των σχολείων, με προοπτική συνέχειας. Αντιταχθήκαμε στη διαλυτική κατάσταση που προσπάθησαν να επιβάλουν οι κυρίαρχες στις στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες του συνεδρίου.

Άλλωστε η πιο ζωντανή και μαχητική στιγμή του συνεδρίου αποτέλεσε η παρέμβαση δεκάδων διωκόμενων (νεοδιόριστων και όχι μόνο) που με πανό συνθήματα και ομιλίες ανέδειξαν το ζήτημα του αγώνα ενάντια στις διώξεις τα πειθαρχικά και την αξιολόγηση. Παρέμβαση που δημιούργησε κλίμα και έπαιξε ρόλο στο να περάσει και ομόφωνο ψήφισμα στήριξης στη Χρύσα που  Αυτό το δυναμικό –όπως και πολλοί συνάδελφοι ακόμα που δε παραβρέθηκαν - αποτελεί τη βάση στήριξης του αγώνα που πρέπει να απλώσει και να δυναμώσει μπροστά στις νέες αντιδραστικές συνθήκες.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών είχαμε από πριν εκτιμήσει το αυτονόητο. Ότι οι συσχετισμοί δε θα κριθούν ούτε θα καθοριστούν στα έδρανα του συνεδρίου. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν υπήρξε, ούτε μπορούσε να υπάρξει διαμόρφωση «άλλης» πλειοψηφίας που θα έδινε «από τα πάνω» πνοή στον κλάδο και στην κίνησή του. Αποδείχθηκε ότι βασικό μέλημα των αγωνιστικών δυνάμεων εξακολουθεί να είναι η κίνηση στη βάση στις Γενικές Συνελεύσεις, στα πρωτοβάθμια σωματεία και στις ευρύτερες κινηματικές πρωτοβουλίες!

Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το δουν και να το συζητήσουν για τα επόμενα βήματα. Γιατί φαίνεται ότι θα υπάρξουν πολλές εξελίξεις. Και πάνω στο εκλογικό κλίμα που δημιουργείται σε όλη την κοινωνία οι κυρίαρχες δυνάμεις θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν την αδράνεια και την αναμονή. Τα μέτωπα όμως είναι πολλά και κρίσιμα:

·         η συνταγματική αναθεώρηση, που απαιτεί την πλατύτερη και μαζικότερη συνένωση δυνάμεων, με φοιτητές, εργαζόμενους στο δημόσιο, εκπαιδευτικούς

·         η αξιολόγηση και οι εκδικάσεις των πειθαρχικών και των διώξεων. Που θα έχουμε πολλές και την επόμενη σχολική χρονιά

·         το μέτωπο μαζί με μαθητές ενάντια σε Εθνικό Απολυτήριο, Ωνάσεια, ΕΒΕ, Τράπεζα Θεμάτων

·         η πάλη για αυξήσεις στους μισθούς

·         η ανάγκη για αντιπολεμική αντιμπεριαλιστική πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολέμους

Για να παλευτούν αυτά απαιτείται η όσο μεγαλύτερη συσπείρωση και συνεννόηση των αγωνιστικών δυνάμεων.  Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έχουμε αποδείξει ότι όπου χρειάζεται και μπορεί να υλοποιηθεί αυτή η κατεύθυνση στη ΔΡΑΣΗ παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις, για να βρεθεί τρόπος να υπάρξει αυτή η συσπείρωση. Αυτό απαιτεί η επίθεση και πρέπει να αποφασίσουν σοβαρά όλες οι δυνάμεις. Σε αυτό θα κινηθούμε εμείς το επόμενο διάστημα!