ΝΑ ΖΩΝΤΑΝΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ!

 

Η ανάγκη να αναζωπυρώσουμε τον αγώνα μας ενάντια στην αξιολόγηση είναι επιτακτική. Με τους αγώνες μας μπορούμε να την ανατρέψουμε! Παρά τις προσπάθειες κυβέρνησης και υπουργείου και παρά τη σαφή υποχώρηση που παρατηρείται στο μέτωπο της απεργίας – αποχής, ο κλάδος δεν μπορεί να τη χωνέψει και να την αποδεχτεί.  

Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός των ΔΑΚΕ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ-ΣΥΝΕΚ/Δίκτυο αλλά και οι ομοσπονδίες, στις οποίες πλέον έχει την «πρωτιά» το ΠΑΜΕ, όταν αναγκάζονται να μιλήσουν για την αξιολόγηση, τη διανθίζουν με επίθετα όπως «αντιεπιστημονική» και «αντιπαιδαγωγική», αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί να υπάρξει μια άλλη επιστημονική και παιδαγωγική αξιολόγηση!

Η αξιολόγηση δεν είναι μια εφάπαξ, ανώδυνη διαδικασία, που μπορεί να έχει και θετική πλευρά, αλλά ένα βασικό εργαλείο του συστήματος μέσα από το οποίο επιχειρείται η τρομοκρατία, η πειθάρχηση, η κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών, η ατομική ευθύνη για οποιοδήποτε πρόβλημα, μειώσεις μισθών και απολύσεις, όπως έρχονται να κατοχυρωθούν και με τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Δεν υπάρχει καλή αξιολόγηση! Πρέπει να την ανατρέψουμε! Η μεγάλη μάζα των εκπαιδευτικών δεν έχει αξιολογηθεί ακόμη, ενώ όσοι το έκαναν κάτω από την πίεση και τον εκβιασμό της διοίκησης έχουν κάθε λόγο να μπουν σ’ αυτόν τον αγώνα. Μόνιμοι, νεοδιόριστοι, αναπληρωτές να δώσουμε τη μάχη με στόχο την κατάργηση όλου του θεσμικού πλαισίου της. Οι πρόσφατες αποφάσεις υπέρ των συναδέλφων για την απεργία - αποχή σε Τρίπολη και Κομοτηνή και η παύση της αργίας της Χρύσας Χοτζόγλου, έδειξαν τη δύναμή μας! Απέδειξαν ότι οι αγώνες μας μπορούν να νικούν!

Να σταθούμε απέναντι στις απόψεις και τις πρακτικές  που μας οδηγούν στην ήττα και την υποταγή. Ο κυρίαρχος συνδικαλισμός και το ΠΑΜΕ, που με τη γραμμή που επικράτησε σε ομοσπονδίες και σωματεία ότι δεν παρεμβαίνουμε συνδικαλιστικά και δεν προπαγανδίζουμε τις πάγιες θέσεις του κλάδου ενάντια στην αξιολόγηση, υπερασπιζόμενοι τις συλλογικές αποφάσεις, όταν κάποιος/α «θέλει» να αξιολογηθεί, είναι η κύρια αιτία για τη σαφή υποχώρηση που καταγράφεται. Άφησαν μόνους τους νεοδιόριστους συναδέλφους απέναντι στην τρομοκρατία και τον εκφοβισμό της διοίκησης. Έχουν βγάλει από το κάδρο την αξιολόγηση και αποφεύγουν κάθε αναφορά σε αυτήν. Έλειπε παντελώς από τα πρόσφατα εισηγητικά καλέσματα των ομοσπονδιών για συνελεύσεις ενώ στις συνελεύσεις των προέδρων δεν αποφασίστηκε απολύτως τίποτα, ούτε απεργία ούτε διαδήλωση.! Μας καλούν να συμμετέχουμε στην αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας με τα λεγόμενα «ενιαία κείμενα» τα οποία μάλιστα προσαρμόζουν ανάλογα με την πλατφόρμα! Γιατί άραγε δεν επαναπροκηρύσσουν απεργία – αποχή και για την αυτοαξιολόγηση;

Ταυτόχρονα και η άποψη που εκφράζεται από τις Παρεμβάσεις ότι το μόνο μας όπλο είναι η απεργία – αποχή από την ατομική αξιολόγηση οδηγεί σε αδιέξοδο. Η απεργία – αποχή έδειξε τα όριά της. Αποδείχτηκε, βέβαια,  ένα χρήσιμο εργαλείο στον αγώνα και πρέπει να το χρησιμοποιούμε, που όμως από μόνο του δεν αρκεί και δεν μπορεί να δημιουργήσει όρους αγώνα ανατροπής.

Υπάρχει ανάγκη να βγούμε στους δρόμους με διαδηλώσεις και απεργίες με προοπτική να αναγκάσουμε κυβέρνηση και υπουργείο να πάρουν πίσω όλους τους νόμους της αξιολόγησης. Να πάρουμε πρωτοβουλίες και να δημιουργήσουμε επιτροπές αγώνα, ώστε να βρούμε κάθε συνάδελφο που παλεύει ατομικά στο σχολείο του απέναντι στην τρομοκρατία του διευθυντή και του συμβούλου και η αντίδρασή μας να γίνει πραγματικά συλλογική.

Να απαιτήσουμε γενικές συνελεύσεις που να τις μαζικοποιήσουμε και να πάρουμε αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις που θα της στηρίξουμε με απεργιακές επιτροπές και απεργιακά ταμεία. Η αξιολόγηση να γίνει βασική αιχμή της πάλης μας μαζί με τις αυξήσεις μισθών τα πειθαρχικά και τις διώξεις, την Συνταγματική Αναθεώρηση.

ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΧΗΣ ΜΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ – ΑΠΕΡΓΙΕΣ!

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ!