Αντίσταση - οργάνωση – αγώνας

Μόνιμη και σταθερή δουλειά, μισθοί, ασφάλιση-περίθαλψη, σπουδές, ελευθερίες ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Με σωματεία όργανα αντίστασης και διεκδίκησης ενάντια στην υποταγή, τη συνδιαχείριση και το συμβιβασμό

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Μιάμιση ώρα θα χρειάζεται ο μαθητής για να πάει και να έρθει στο… «νέο» σχολείο!


Καμία συγχώνευση – κανένα κλείσιμο σχολείου – καμία σύμπτυξη τμήματοςΝα ιδρυθούν νέα σχολεία όπου χρειάζεται! – Να καλυφθούν οι λειτουργικές ανάγκες
ΟΧΙ στη διάλυση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης!


Οι μαζικές συγχωνεύσεις (στην πραγματικότητα κλεισίματα) σχολείων που προωθεί η κυβέρνηση στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση αποτελούν ένα σημαντικό κρίκο στο ξεδίπλωμα της επίθεσης απέναντι στη νεολαία, στους εκπαιδευτικούς αλλά και γενικότερα στο λαό. Το κράτος ενώ κάνει ηχηρή την παρουσία του στην κεντρική επιβολή όλων των αντιλαϊκών μέτρων, από την άλλη «αποσύρεται» από την υποχρέωση να παρέχει ένα μίνιμουμ όρων για την τυπική και ουσιαστική συμμετοχή των νέων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Συνολικά, το κράτος αποσύρεται από ο,τιδήποτε θυμίζει κοινωνική παροχή, μιας και αυτές αναγκάστηκε να τις παραχωρήσει ύστερα από αγώνες δεκαετιών της εργατικής τάξης. Δεν είναι τυχαίο ότι αντίστοιχα συγχωνεύονται πανεπιστήμια, νοσοκομεία και δημόσιες συγκοινωνίες. Μέσω των συγχωνεύσεων σχολείων, κυβέρνηση, ΔΝΤ και ΕΕ επιδιώκουν:
- Τη μείωση του κόστους λειτουργίας της εκπαίδευσης. Παράλληλα, ξηλώνεται όλο το «πουλόβερ» που σχετίζεται με δωρεάν στοιχεία (συντηρήσεις σχολείων, μετακινήσεις μαθητών, θέρμανση κλπ),
- Την επιδείνωση της πρόσβασης των μαθητών στην εκπαιδευτική διαδικασία και τη δημιουργία φθηνών και μεγάλων σχολείων – γκέτο, την ίδια στιγμή που πληθαίνουν τα ταξικά μέτρα αποκλεισμού των παιδιών των εργαζομένων από τις σπουδές (ακρίβεια, εξετάσεις κλπ),
- Την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, την επιβολή του μοντέλου «εκπαιδευτικός – λάστιχο» και, τελικά, το άνοιγμα του δρόμου για απολύσεις εκπαιδευτικών, στόχος ομολογημένος από διάφορους απολογητές του κεφάλαιου και του μνημονίου.
Είναι πραγματικά να θαυμάζει κανένας το θράσος του προπαγανδιστικού μηχανισμού της κυβέρνησης που μιλάει για «κριτήρια» συγχωνεύσεων όταν επίσημα, στο κείμενο «διαβούλευσης» θεωρεί αποδεκτή τη… μιάμιση ώρα για να πάει ένας μαθητής στο σχολείο του και να γυρίσει! Το νέο «σχολείο» είναι το σχολείο των παππούδων μας!
Είναι θράσος να μιλάνε αυτοί που ετοιμάζουν την κατάργηση της δωρεάν διανομής βιβλίων και να πάνε να τη ντύσουν με μεταμοντέρνες ανοησίες περί «ψηφιακού κόσμου». Και αποτελεί αποκαλυπτικό γεγονός ότι την ίδια στιγμή που ετοιμάζονται για συγχωνεύσεις σχολείων, την ίδια στιγμή ανοίγουν ζήτημα πρότυπων σχολικών μονάδων που θα απευθύνονται σε λίγους και εκλεκτούς! Για να μην μπερδευτεί κανένας για τις επιλογές ταξικής διαφοροποίησης και κατηγοριοποίησης που χαρακτηρίζουν την πολιτική τους.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι… Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει ΤΩΡΑ να ξεκόψει με λαθεμένες λογικές που έχουν επιβάλει οι ηγεσίες:
1. Η συζήτηση περί των παιδαγωγικών κριτηρίων που ανοίγουν οι ομοσπονδίες, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης. Είναι πραγματικά ανόητο –αλλά δυστυχώς, είναι κάτι χειρότερο, είναι αποπροσανατολιστικό- να παίζεις στο παιχνίδι επιχειρημάτων του αντιπάλου όταν ο κόσμος βοά ότι πίσω από τα κλεισίματα σχολείων έρχεται η κατάργηση οποιασδήποτε δωρεάν παροχής στην παιδεία. Επίσης, δεν πρέπει να μπερδέψει κανέναν αν τελικά η κυβέρνηση περιορίσει σχετικά τον αριθμό των σχολείων που θα κλείσει φέτος στις μεγάλες πόλεις. Ακόμα κι έτσι αν γίνει, θα έχει την επιτυχία ότι έχει κάνει το πρώτο βήμα για να το συνεχίσει του χρόνου με καταιγίδα συγχωνεύσεων. Με την έννοια αυτή, δεν πρέπει να μπαίνουμε σε καμία περιπτωσιολογία και το αίτημα πρέπει να είναι ένα: Κανένα σχολείο λιγότερο!2. Πρέπει να πάψει η ενοχή του κλάδου όταν έρχεται στη θέση να υπερασπιστεί εργασιακά δικαιώματα. Είμαστε εργαζόμενοι και ΝΑΙ, ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ τα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ μας ενάντια στην αδιοριστία και την ανεργία. Και ΝΑΙ, ταυτόχρονα ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΜΟΡΦΩΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ των ΜΑΘΗΤΩΝ μας.
3. Πρέπει να σταματήσουν οι αυταπάτες ότι δήθεν «οι καλλικρατικοί δήμοι θα αποτελέσουν συμμάχους μας». Τον αγώνα θα τον δώσουμε ΕΜΕΙΣ. Σύμμαχοί μας θα είναι οι μαθητές και οι γονείς. Οι καλλικρατικοί δήμοι, αντίθετα, θα αποτελέσουν ΦΟΡΕΑ περάσματος των αντιλαϊκών και αντιεκπαιδευτικών μέτρων!

- Να οργανώσουμε κινητοποιήσεις σε όλες τις γειτονιές μαζί με γονείς και μαθητές.
- Να οργανώσουμε πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις στα κέντρα των μεγάλων πόλεων.
- Στις συνελεύσεις να αποφασίσουμε την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων.

Δεν υπάρχουν σχόλια: