Γιατί τόσος θόρυβος για τη μαθήτρια και την ιστοσελίδα στο facebook;

Η επί μέρες ενασχόληση των ΜΜΕ με την αποβολή μιας μαθήτριας επειδή δημιούργησε μια ιστοσελίδα στο facebook, όπου αναγράφονταν υβριστικά σχόλια για τη διευθύντρια του σχολείου φαίνεται ότι εντάσσεται στη διακηρυγμένη θέση της Διαμαντοπούλου «πρώτα ο μαθητής». Η ίδια η υπουργός εξάλλου έκανε δηλώσεις όπου αναφέρεται σε νέους κανονισμούς σχολείων που «πρέπει να φτιαχτούν μαζί με τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και το συνήγορο του πολίτη».
Κατ’ αρχή το όλο θέμα ανάδειξε πολλά ζητήματα που έχουν σχέση με το ρόλο του σημερινού ταξικού σχολείου, τη μαθητική νεολαία αλλά και το πάντα επίκαιρο, το πως ένα γεγονός γίνεται είδηση.
Σε σχέση με το τελευταίο. Αυτές τις μέρες γίνεται η δίκη των δολοφόνων του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όμως κανένα κανάλι δεν στάθηκε έξω από τα σχολεία για να πάρει συνέντευξη από τους μαθητές που ήταν εξ’ άλλου και οι πρωταγωνιστές του μαζικού ξεσηκωμού το Δεκέμβρη του 2008 μετά τη δολοφονία του Aλέξη .Τους τελευταίους μήνες μαθητές από τον Πειραιά , τη Θεσσαλονίκη, τη Θεσσαλία κλπ σέρνονται σε δίκες επειδή συμμετείχαν σε καταλήψεις ή διαδηλώσεις. Πρόσφατα στον Eβρο μαθητές και εκπαιδευτικοί κλήθηκαν σε απολογία για τις καταλήψεις τον Οκτώβρη του 2009. Κανένα απ’ αυτά τα γεγονότα δεν έγινε ούτε πρωτοσέλιδο, ούτε καλύφθηκε με τόση αρθρολογία από τον έντυπο τύπο.
Γιατί λοιπόν τόσος θόρυβος για το συγκεκριμένο γεγονός; Φανερώνει μήπως το πραγματικό ενδιαφέρον για μια «άδικη ποινή» και μια διάθεση να συμβάλλουν όλοι αυτοί στο να κατοχυρωθεί μια πιο δημοκρατική λειτουργία του σχολείου; Χρειάζονται τελικά οι εκπαιδευτικοί «επιμόρφωση», να συμμορφωθούν δηλαδή προς τις απαιτήσεις του συστήματος για το σύγχρονο εκπαιδευτικό; Ποιες είναι αυτές οι απαιτήσεις;

Επειδή όλα τα ζητήματα δεν μπορούν να καλυφθούν σε ένα άρθρο θ’ αναφερθούμε σε αυτά που θεωρούμε καθοριστικά στην προσέγγιση του ζητήματος.

Ορισμένες σταθερές :
Η εκπαίδευση είναι ένας ταξικός μηχανισμός υποταγμένος στο κοινωνικό σύστημα το οποίο ανήκει, με ρόλο την αναπαραγωγή του κοινωνικού καταμερισμού και τη διαπαιδαγώγηση των νέων με την κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Σήμερα επιδιώκεται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ,(έχει ξεκινήσει επι Ν.Δ) μια ολοκληρωτική αναπροσαρμογή των όρων λειτουργίας του δημόσιου σχολείου, με στόχο την κατάργηση των βασικών δικαιωμάτων στη μόρφωση ,στη δουλειά και στις ελευθερίες. Κατάργηση και τυπικά της δωρεάν εκπαίδευσης, ένταση και διασπορά σε όλες τις βαθμίδες των ταξικών φραγμών.

Ποια είναι η πραγματικότητα που βιώνει ο μαθητής από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο; Σχολειοποίηση του νηπιαγωγείου, τεράστια αύξηση της ύλης σε δημοτικό και γυμνάσιο, εντατικοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με στόχο την αποθάρρυνση των μαθητών. Πολλαπλές εξετάσεις ( πόσα τεστ και διαγωνίσματα γράφουν οι μαθητές του δημοτικού και του Γυμνασίου ;), εφτάωρα και 8ωρα με 5λεπτα διαλλείματα , ταυτόχρονη διδασκαλία των θετικών επιστημών με τις ιδεαλιστικές απόψεις για τον κόσμο, μέσα από το μάθημα των Θρησκευτικών. Στο λύκειο, τρέξιμο από το πρωί μέχρι το βράδυ και οικονομική αφαίμαξη των γονιών για μια θέση σε ΑΕΙ –ΤΕΙ, με προοπτική τα πτυχία χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα και ορατό το μέλλον του εργασιακού μεσαίωνα. Ανυπαρξία σύνδεσης της γνώσης με την πραγματική ζωή. Ταυτόχρονα οι νέοι ωθούνται στο κυνήγι ακριβοπληρωμένων χαρτιών –πιστοποιήσεων, με χρονικό περιορισμό, και χωρίς αντίκρυσμα (Η/Υ και ξένων γλωσσών κλπ ) για μια επισφαλή θέση στον ήλιο.

Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν θέλει να μάθει στο νέο άνθρωπο να ονειρεύεται και να παλεύει για ένα μέλλον με σταθερή δουλειά, κοινωνικά, δημοκρατικά και εργασιακά δικαιώματα. Για αυτό και η νεολαία δεν αγαπά το σχολείο, το θεωρεί αναγκαίο κακό και για αυτό το καταλαμβάνε , χωρίς πολλές φορές να προσδιορίζει τα αιτήματα της σύμφωνα με τα «πρότυπα των αιτημάτων».

Παράλληλα οι μαθητές βιώνουν την εργασιακή ανασφάλεια των γονιών τους, τη φτώχεια που χτυπά όλα και πιο πολλά νοικοκυριά, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούν έκθαμβοι το χορό των δισεκατομμυρίων που αλλάζουν χέρια στα φανερά και κρυφά σκάνδαλα ,στο ποδόσφαιρο, στις γκλαμουράτες εκπομπές της τηλεόρασης, στην εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου, τις διαφημίσεις για την ακριβοπληρωμένη «ελεύθερη τηλεφωνία», κλπ. Βομβαρδίζονται καθημερινά από όλες τις σάπιες ιδέες του καπιταλιστικού –ιμπεριαλιστικού συστήματος που δικαιώνει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, καλλιεργεί το ρατσισμό και την ξενοφοβία ,συκοφαντεί κάθε αγώνα των εργαζομένων και της νεολαίας.
Αυτά που βιώνουν, θυμώνουν και εξοργίζουν τους νέους και τους κάνουν να ψάχνουν διέξοδο να εκφράσουν τις αγωνίες τους, Αυτό το θυμό και αυτή την οργή διαδήλωσαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και το 2009 . Αυτή την αγωνία και διάθεση για ζωή και δημιουργία εκφράζουν κάθε φορά που κατεβαίνουν στους δρόμους. Αυτή την οργή φοβάται το σύστημα και οι πολιτικοί του εκφραστές (ΠΑΣΟΚ ,Ν.Δ , ΛΑΟΣ ) και πνίγουν τις διαδηλώσεις με δακρυγόνα , συλλαμβάνουν νεολαίους επειδή φορούν κουκούλα, ποινικοποιούν τους αγώνες και τους σέρνουν στα δικαστήρια.

Γνωρίζουν πολύ καλά οι υπουργοί και οι παράγοντες του συστήματος, που στο όνομα της κρίσης θέλουν να μας μετατρέψουν σε δουλοπάροικους, ότι το νέο σχολείο που ετοιμάζουν για τη νεολαία θα είναι πιο αποκρουστικό και ξένο από αυτό που βιώνουν. Ένα σχολείο που θα στοχεύει στη χειραγώγηση και τον πειθαναγκασμό των μαθητών για να αποδεχτούν το μέλλον που του ετοιμάζουν . Γι’ αυτό το ρόλο θέλει να επιμορφώσει και να αξιολογήσει τους εκπαιδευτικούς η Διαμαντοπούλου.

Οι νέοι σχολικοί κανονισμοί που ετοιμάζει το υπουργείο είναι κατ’ επίφαση δημοκρατική συμμετοχή των μαθητών. Δημοκρατικές διαδικασίες είναι αυτές που κατοχυρώνουν στους μαθητές τη δυνατότητα να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους στη μόρφωση και στη ζωή. Αυτή τη δυνατότητα δεν πρόκειται να τους τη χαρίσει κανείς απ’ αυτούς που με την πολιτική του καταργεί αυτά τα δικαιώματα Εξ άλλου όλοι αυτοί οι παράγοντες που υπερασπίζονται τον ανώδυνο για το σύστημα τρόπο εκτόνωσης των μαθητών μέσω του facebook και βέβαια την προσφιλή τους μέθοδο της δαιμονοποίησης των εργαζομένων στην εκπαίδευση αποσκοπούν στον αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά προβλήματα και τους πραγματικούς υπεύθυνους για τα αδιέξοδα που βλέπουν μπροστά τους οι νέοι. Με ένα σπάρο, δυο τρυγόνια. Για το υπουργείο και το σύστημα συνολικά, άξιος εκπαιδευτικός είναι αυτός που θα υποστηρίζει την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική χωρίς να έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της έκφρασης και της δράσης. Είναι αυτός που φωτογραφίζεται στους στίχους «και οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες κόβουν στα μέτρα τους (του συστήματος ) τους μαθητάδες….». Είναι αυτός που δεν απεργεί, που θα δεχτεί να δουλεύει χωρίς εργασιακά δικαιώματα, γιατί έτσι και ο μαθητής θα διαπαιδαγωγηθεί να γίνει ένας υποταγμένος εργαζόμενος σε επισφαλή εργασία. Είναι αυτός που καλεί τους φονιάδες των λαών Αμερικανούς να κάνουν «αντιρατσιστικό μάθημα» στους μαθητές, όπως έγινε πρόσφατα στη Λάρισα. Είναι αυτός που θα δεχτεί να καταδώσει τους μαθητές του, που συμμετείχαν σε αγώνες, όταν τον εγκαλούν εισαγγελείς.

Τα κοινωνικά προβλήματα οξύνονται μέρα με τη μέρα λόγω της αντιλαϊκής επίθεσης, οι παραβατικές (;) συμπεριφορές των νέων πληθαίνουν και ενθαρρύνονται από το σύστημα της διαφθοράς, και της αρπαχτής, και η οργή και ο θυμός καναλιζάρονται σε αδιέξοδες πρακτικές. Στην κατεύθυνση αυτή χρησιμοποιούνται κατά κόρο οι νέες τεχνολογίες επειδή είναι πιο ελκυστικές. Το σύστημα που ζούμε δεν θέλει και δεν μπορεί να απαντήσει σ’ αυτά τα προβλήματα, γιατί το ίδιο τα δημιουργεί. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να λυθούν μέσω ρυθμίσεων στην παιδεία. Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές βρήκαν και βρίσκουν κανάλια επικοινωνίας και αλληλοσεβασμού όταν συναντιόνται στους δρόμους του αγώνα και υπερασπίζονται τις δημοκρατικές ελευθερίες στο χώρο που συνυπάρχουν. Στο σχολείο. Αυτή τη δυνατότητα που είναι ακόμη ανοιχτή μέσα από τα κατοχυρωμένα δημοκρατικά δικαιώματα στο σχολείο θέλει το υπουργείο να εξαφανίσει με τις «επιμορφώσεις» και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Είναι υποκριτικό τουλάχιστον, το ενδιαφέρον για την τιμωρία της μαθήτριας απ’ αυτούς που ψήφισαν την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που ποινικοποιεί τις καταλήψεις και σέρνουν τους μαθητές στα δικαστήρια επειδή αγωνίστηκαν. Είναι υποκριτικό το ενδιαφέρον απ’ αυτούς όλους που στηρίζουν τις πολιτικές των αντιδραστικών αλλαγών στην εκπαίδευση που διώχνουν τους μαθητές από το σχολείο ( 14,7% μαθητική διαρροή ), και τους ωθούν στη φτηνή κατάρτιση και στις ακριβοπληρωμένες ψεύτικες ελπίδες των πιστοποιήσεων από ιδιωτικές εταιρείες. Είναι υποκριτικό το ενδιαφέρον αυτών που με την πολιτική τους οδηγούν χιλιάδες οικογένειες στην εξαθλίωση και στην αδυναμία να αγοράσουν τα στοιχειώδη για το σχολείο για τα παιδιά τους. Είναι υποκριτικό και προσπάθεια αποπροσανατολισμού το σλόγκαν «πρώτα ο μαθητής», όταν αυτοί που το παπαγαλίζουν ετοιμάζουν το πιο μαύρο μέλλον για τη νεολαία και ολόκληρο το λαό, δένουν πιο σφιχτά τη χώρα και υποθηκεύουν το μέλλον μας στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών της Ε.Ε και των ΗΠΑ.

Αναγκαίες διευκρινήσεις :
1. Σκόπιμα δεν τοποθετηθήκαμε στο «άδικη» ή «δίκαιη» τιμωρία γατί πραγματικά δεν ήταν αυτό το θέμα που αναδείχτηκε, και επειδή η τιμωρία «δίκαιη» ή «άδικη» είναι σύμφυτη με το αστικό σχολείο και οι όποιες παιδαγωγικές προσεγγίσεις έχουν εφαρμοστεί κατά καιρούς κινούνται πάντα στα όρια που τους θέτει η ταξική κοινωνία που ζούμε και ο ρόλος που αναθέτει στο ταξικό σχολείο. Είναι δικαίωμα του κάθε εργαζόμενου να υπερασπίζεται τον εαυτόν του και την αξιοπρέπεια του και να μην απεμπολεί αυτό το δικαίωμα στο όνομα της «παιδαγωγικής», χωρίς αυτό να σημαίνει κατά την άποψη μας ότι η εξουσία που έχει ο εκπαιδευτικός από τη θέση του απέναντι στο μαθητή δικαιώνει apriori κάθε του ενέργεια.
2. Οι δηλώσεις του προέδρου της ΕΛΜΕ Χανίων περί «ανεπάρκειας των εκπαιδευτικών για τις νέες τεχνολογίες», ξεσήκωσαν αντιδράσεις και τον οδήγησαν σε παραίτηση, «επειδή βιάστηκε και δεν ενημερώθηκε για το υβριστικό περιεχόμενο της ιστοσελίδας». Στην πραγματικότητα όμως είναι απόψεις (απλά κάποιοι άλλοι τις λένε πιο συνδικαλιστικά) που καλλιεργούνται χρόνια από τις κυρίαρχες παρατάξεις μηδέν εξαιρουμένης της παράταξης που ανήκει ο πρόεδρος ( Αγ. Συνεργασία), αλλά και των Παρεμβάσεων που έχουν ανάγει την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε πρωταρχικό αίτημα της ΟΛΜΕ καλλιεργώντας τη σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό.