Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Πως βαφτίζει το Υπουργείο Παιδείας το ψάρι κρέας…

Επιτέλους, μετά από πολύ καιρό έδωσε η ηγεσία του ΥΠΕΠΘ στη δημοσιότητα το νομοσχέδιο τις βασικές αρχές του νέου νομοσχεδίου. Παρόλο που η κ. Διαμαντοπούλου ήθελε να δώσει στον εαυτό της τον τίτλο του αρχαγγέλου της κάθαρσης που επιτέλους θα βάλει σε τάξη τους τεμπέληδες εκπαιδευτικούς, το νομοσχέδιο είναι ένα συνονθύλευμα ρουσφετολογικών και αντιδραστικών διατάξεων.
Ας δούμε μερικά παραδείγματα από τα πολλά:
Διορισμοί: Το «νέο» σύστημα διορισμών δεν είναι τίποτα άλλο από επανάληψη του εκτρώματος του νόμου Αρσένη του 1997. Εξετάσεις, χωρίς λίστα διοριστέων, θα παίρνει το υπουργείο όσους θέλει, οι επιτυχία στον ΑΣΕΠ έχει ημερομηνία λήξης, η προϋπηρεσία μπαίνει υπό αμφισβήτηση, ενώ για να διοριστείς απαιτείται μια διετής δοκιμαστική περίοδος, κάτι που ήδη ισχύει και η υπουργός το αποκρύπτει, και κάποιο πτυχίο, ουσιαστικά αναβάθμιση των ΠΕΚ. Όσοι έχουν παρακολουθήσει ΠΕΚ, έχουν ζήσει την απερίγραπτη μπουρδολογία των περισσότερων «επιμορφωτών», όπως και των πακτωλό των χρημάτων που σπαταλιέται για τις «επιμορφώσεις» αυτές. Το Υπουργείο λοιπόν αναβαθμίζει τη σπατάλη χρημάτων! Να μη μιλήσουμε για τον «Μέντορα» που θεσπίζεται και ο οποίος θα βοηθά το νεοδιόριστο να ενταχθεί στην εκπαίδευση! Βρε αθεόφοβοι, πείτε τα πράγματα με το όνομα τους και αφήστε τον Μέντορα ήσυχο στην Οδύσσεια! Χωροφύλακα θεσπίζετε!
Αποσπάσεις: Ας είμαστε σοβαροί: Οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών γίνονται για δύο λόγους. Για πραγματικούς οικογενειακούς λόγους, υγείας, κτλ, ή για να κάνουν τα ρουσφέτια τους οι κάθε είδους υπουργοί, βουλευτές, μητροπολίτες, «συνδικαλιστές», προϊστάμενοι κτλ. Τι κάνει η υπουργός; Δυσκολεύει τις πρώτες και πριμοδοτεί τις δεύτερες με δύο μόρια στα γραφεία, διευθύνσεις κτλ! Δηλαδή, τα ρουσφέτια θα συνεχίζονται αλλά…όχι τόσο έντονα! Επίσης, δίνει το δικαίωμα σε άτομα που συνέχεια, με τα ρουσφέτια που λέγαμε, βρίσκονταν στα γραφεία κτλ λόγω διοικητικής εμπειρίας (!!!) να μεταταγούν μόνιμα σε αυτά! Αν αυτό δεν είναι υποκρισία, τι είναι;
Αναπληρωτές-ωρομίσθιοι: Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα: «οι ωρομίσθιοι θα περιοριστούν στο ελάχιστο, εκτός από τα μέρη όπου υπάρχει πραγματικά ανάγκη». Δήλωση της κ. Διαμαντοπούλου; Όχι! Δήλωση της κ. Γιαννάκου το 2004!!! Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας! Εδώ και τόσα χρόνια το υπουργείο, αλλά και τα ΠΥΣΔΕ παρανομούν διορίζοντας ωρομισθίους αντί για αναπληρωτές, γιατί αυτοί είναι ευέλικτο, απλήρωτο και χειραγωγίσιμο υλικό. Αυτό που προσπαθεί το Υπουργείο, σε σχέση και με τους διορισμούς, είναι οι αναπληρωτές να ωρομίσθιοι να καλύπτουν τις τρύπες του εκπαιδευτικού συστήματος χωρίς να έχουν απαιτήσεις.
Σύμπτυξη τμημάτων, υπερωρίες: Να ένας επιστημονικός τρόπος να έχει το υπουργείο λιγότερους ενοχλητικούς, συγνώμη, εκπαιδευτικούς εννοούσα! Κάνει τα τμήματα 30άρια, οπότε όχι μόνο δε χρειαζόμαστε νέους καθηγητές, αλλά πολλοί περισσεύουν! Οπότε, επειδή οι καιροί είναι χαλεποί και το ΔΝΤ μας πιέζει, ας απολύσουμε και κανέναν! Βέβαια, όσον αφορά τις υπερωρίες, καλό θα ήταν να πληρώσουν πρώτα αυτά που χρωστούν εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια! Από την άλλη ας μας εξηγήσουν ποια παιδαγωγική θεωρία πιστεύει πως η αύξηση μαθητών ανά τάξη και του ωραρίου των εκπαιδευτικών βοηθά τα παιδιά και την εκπαιδευτική διαδικασία!
Και την ίδια στιγμή που το Υπουργείο κάνει μεγαλεπήβολα σχέδια για το νέο σχολείο, μας κλέβει τους μισθούς, μας κλέβει τις συντάξεις, μας κλέβει τα ταμεία, αυξάνει το χρόνο εργασίας, δε δίνει δεκάρα για την εκπαίδευση!Υπάρχει όμως και κάτι στο οποίο συμφωνούμε με την Υπουργό: Πρώτα ο μαθητής! Όντως, το υπουργείο έχει βάλει στόχο τους μαθητές, ώστε να τους ετοιμάσει το χειρότερο δυνατό μέλλον! Άνεργοι, ανασφάλιστοι, υποταγμένοι!
Ας σταματήσει λοιπόν η υποκρισία! Θα μπορούσαμε να μιλάμε επί ώρες για τα χάλια των σχολείων και του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά θα πρέπει επιτέλους να δείξουμε τους ενόχους!
Και οι ένοχοι δεν είναι άλλοι από τις πολιτικές που εδώ και τόσα χρόνια ακολουθούνται από κυβερνήσεις και υπουργούς Παιδείας!
Κι εμείς έχουμε ένα καθήκον, ως εκπαιδευτικοί, ως γονείς και ως μαθητές:
Να αντισταθούμε στις πολιτικές που μας αρπάζουν το φαΐ απ’ το τραπέζι, να αντισταθούμε στην πολιτική που διώχνει τα παιδιά από το σχολείο.
Να απεργήσουμε όλοι στις 22 Απριλίου και τις 4 Μαϊου.
Κώστας Μιχαλάκης, μέλος της Αγωνιστικής Κίνησης Εκπαιδευτικών Μαγνησίας