Το Πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας
Λυσσασμένη επίθεση και στους εκπαιδευτικούς
Η αλήθεια είναι ότι δεν αιφνιδιαστήκαμε. Το Πολυνομοσχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση για την εκπαίδευση συμπυκνώνει και επιβεβαιώνει το σύνολο των εκτιμήσεων μας για τις «εκπαιδευτικές» επιδιώξεις του συστήματος. Ακόμα και η επιλογή του χρόνου ήταν αναμενόμενη. Ηταν σίγουρο ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε το γενικό χαμό που υπάρχει στην κοινωνία με την καταιγίδα των αντιλαϊκών μέτρων αλλά και την (αξιοπρεπή αλλά) κάτω από τις σοβαρές απαιτήσεις των καιρών συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις πρόσφατες απεργίες για να «ξεμπερδεύει» με εκκρεμότητες χρόνων.
Το Πολυνομοσχέδιο για την παιδεία αλλάζει εκ βάθρων τις εργασιακές συνθήκες των εκπαιδευτικών και ουσιαστικά δημιουργεί ένα άλλο επάγγελμα. Απαλλαγμένο από τις κατακτήσεις του παρελθόντος, χωρίς τις ανορθογραφίες αξιοπρεπών συνθηκών δουλειάς, εργασιακής ασφάλειας και σχετικής δημοκρατίας που υπήρχαν μέχρι σήμερα – ως αποτέλεσμα ενός προηγούμενου ταξικού συσχετισμού στην εκπαίδευση αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη.
ΤΟ «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ
ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ, ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ, ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ, ΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΔΙΟΡΙΣΤΙΑΣ
Διορισμοί – νεοδιόριστοιΟ διορισμός γίνεται ένα ακόμα πιο άπιαστο όνειρο για νέους πτυχιούχους. Το πτυχίο απαξιώνεται πλήρως καθώς –όπως αναφέρεται- απλώς είναι «σημείο εκκίνησης»! Μετά το πτυχίο, ο υποψήφιος εκπαιδευτικός πρέπει να πάρει «πιστοποιητικό παιδαγωγικής κατάρτισης» με «ξεχωριστό πρόγραμμα στο πλαίσιο των σπουδών ή μετά την αποφοίτηση ή με μεταπτυχιακό».
Κατόπιν ακολουθεί η δοκιμασία του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, στον οποίο «θα δοθεί έμφαση στη παιδαγωγική και γενική παιδεία, και την διδακτική ικανότητα πέρα από το ιδιαίτερο αντικείμενο των σπουδών» (το απόσπασμα παραπέμπεται αυτούσιο, οι καινοτόμοι αξιολογητές του υπουργείου δεν έχουν μάθει τίποτα για τη χρήση του τελικού «ν» ούτε και για το πού χρησιμοποιείται το σημείο στίξης που λέγεται κόμμα) - παραπέμποντας σε πλήρες χάος και ασάφεια της εξεταστέας ύλης.
Αν βρεθεί κάποιος τυχερός που περάσει στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, ακολουθεί διετής δόκιμη περίοδος υπό τη στενή επιτήρηση κάποιου «Μέντορα» (ναι! Έτσι το λέει!), στο τέλος της οποίας «θα ακολουθεί μονιμοποίηση ή μετάταξη σε άλλη υπηρεσία του υπουργείου παιδείας».
Στο δρόμο ωρομίσθιοι – αναπληρωτέςΜέχρι τώρα οι μόνιμοι διορισμοί γίνονταν από μεικτό σύστημα: μέσω του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και μέσω πινάκων προϋπηρεσίας. Ο δεύτερος τρόπος οδηγούσε για χρόνια χιλιάδες εκπαιδευτικούς να αποδέχονται τις εξευτελιστικές εργασιακές συνθήκες της ωρομισθίας (οι ωρομίσθιοι «αμείβονταν» με 300-400 €, τα οποία έπαιρναν με χρονική καθυστέρηση που ξεπερνούσε τον ένα χρόνο πολλές φορές) και της αναπλήρωσης με την ελπίδα να χρησιμοποιήσουν αυτή την ιδιότυπη «εξαγορά προϋπηρεσίας» για να μονιμοποιηθούν κάποια στιγμή.
Το υπουργείο πετάει αυτή τη στιγμή στο δρόμο αυτούς τους χιλιάδες ελαστικά εργαζόμενους της εκπαίδευσης μιας και η μεταβατική περίοδος» που προβλέπει δεν εκτιμάται ότι θα οδηγήσει σε διορισμούς περισσότερους από μερικές εκατοντάδες.
Εκπαιδευτικός – λάστιχοΤεράστια είναι η τομή και σε σχέση με το μόνιμο προσωπικό. Το ωράριο των εκπαιδευτικών επιμηκύνεται κατά 5 ώρες καθώς στο πολυνομοσχέδιο προβλέπεται ότι για όλους τους εκπαιδευτικούς «θα εξαντληθεί κάθε δυνατότητα ανάθεσης εκπαιδευτικού έργου καθώς και η δυνατότητα των 5 ωρών υπερωρίας» ακόμα και σε γειτονικούς νομούς, εκτιμάμε εμείς με βάση το νομικό πλαίσιο που ήδη υπάρχει και που ενισχύεται από τις ρυθμίσεις «Καλλικράτη».
Οι ριπές δηλώσεων της λαλίστατης Διαμαντοπούλου ενισχύουν την κατεύθυνση αυτή: «θα πάμε το Σεπτέμβρη με 17 χιλιάδες λιγότερες προσλήψεις ωρομισθίων και αναπληρωτών», «Δηλαδή να εξαντληθεί το ωράριο, να μπορούν να υπάρξουν υπερωρίες, να μην υπάρχουν υπεράριθμοι, οι αποσπασμένοι να γυρίσουν στις τάξεις τους, να μπορούν να κάνουν δύο αναθέσεις έργου οι εκπαιδευτικοί, δηλαδή να μπορούν να διδάξουν και άλλα μαθήματα εκτός από τη στενή ειδικότητά τους, να μεταφέρουμε εκπαιδευτικούς όπου χρειάζεται από τη δευτεροβάθμια στην πρωτοβάθμια, δηλαδή μία καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας να μπορεί να διδάξει στο ολοήμερο όπου κάνει αγγλικά το απόγευμα», «το ωράριο των εκπαιδευτικών είναι 30 ώρες» κλπ.
Με δυο λόγια, οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί θα κληθούν να βουλώσουν οποιαδήποτε τρύπα προκύπτει, να τρέχουν σε οποιοδήποτε σχολείο, να κάνουν διάφορα μαθήματα εκτός της ειδικότητάς τους σε δημοτικό ή Λύκειο και να τρέχουν από το Λαύριο μέχρι τη Δραπετσώνα για «τις ανάγκες της υπηρεσίας». Και μετά βεβαίως να εγκληθούν ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους!
Και πριν περάσουμε στο ζήτημα της αξιολόγησης να πούμε δυο λόγια για τη μεγάλη σπέκουλα γύρω από το μεγάλο θέμα των αποσπάσεων. Οι αποσπάσεις αφορούν δύο κατηγορίες. Η πρώτη σχετίζεται με σοβαρά οικογενειακά ή προβλήματα υγείας εκπαιδευτικών και αποτελεί εργασιακή κατάκτηση η δυνατότητα απόσπασης εκπαιδευτικών για τέτοιους λόγους. Η δεύτερη σχετίζεται με βυσματικές «εξαφανίσεις» κάποιων σε διάφορα πολιτικά γραφεία. Για αυτούς, οι εκπαιδευτικοί ούτε είναι υπεύθυνοι ούτε και θα απολογηθούν. Ας απολογηθεί το υπουργείο και οι κυβερνήσεις.
ΑυτοαξιολόγησηΤο πολυνομοσχέδιο προβλέπει αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας ως πρώτο βήμα που σε ένα διάστημα θα οδηγήσει στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: Στην πραγματικότητα δεν είναι ένα πρώτο (και «σεμνό») βήμα. Αποτελεί καθαρή και επιθετική αξιολόγηση – χειραγώγηση των εκπαιδευτικών με μόνο σημείο που για την ώρα λείπει (επειδή ακριβώς δεν είναι εξατομικευμένη) είναι η σύνδεσή της με το μισθό.
Η αυτοαξιολόγηση, λοιπόν, της σχολικής μονάδας συνδέεται με:
«τους Πόρους της Σχολικής Μονάδας…
…τη Διοίκηση…
…την εφαρμογή του προγράμματος χωρίς απώλεια διδακτικών ωρών…
…το κλίμα και τις σχέσεις μεταξύ των παραγόντων της εκπαιδευτικής κοινότητας…
…τα αποτελέσματα (φοίτηση – επίδοση…) κλπ.»
Σε απλά ελληνικά, τα παραπάνω συνοψίζονται στα εξής:
Τα σχολεία θα κατηγοριοποιούνται σε καλά και κακά ανάλογα με αν γίνονται καταλήψεις ή αν απεργούν οι καθηγητές («απώλεια διδακτικών ωρών»), αν ο διευθυντής έχει επιβάλει κλίμα σιωπής και τρομοκρατίας («το κλίμα και οι σχέσεις»), αν οι μαθητές στο Κερατσίνι προχωρούν σε εκπαιδευτικούς στόχους όσο οι μαθητές στην Κηφισιά («φοίτηση – επίδοση»). Η βαθμολόγηση του σχολείου στα παραπάνω θα καθορίζει και την ουσιαστική λειτουργική βιωσιμότητά του (εδώ έρχονται οι… «πόροι»).
Οι εκθέσεις αποτελεσμάτων παρουσιάζονται στο σχολικό σύμβουλο και στους γονείς – για να ενταθεί η διαδικασία ανθρωποφαγίας γονέων – εκπαιδευτικών και δημοσιεύονται στο διαδίκτυο!
Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι καθιερώνεται σύστημα επιλογής στελεχών εκπαίδευσης, στο οποίο «προϋπόθεση επιλογής (του στελέχους) θα είναι η συμμετοχή του σε προγράμματα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου». Με άλλα λόγια τα υποψήφια στελέχη θα πρέπει έμπρακτα να έχουν αποδείξει την ευθυγράμμισή τους με την κρατική πολιτική και μάλιστα με το πιο «αντισυναδελφικό» κομμάτι της. Το σημείο αυτό δείχνει ανάγλυφα τόσο τι σημαίνει «αξιοκρατικό σύστημα» όσο και το βάρος που δίνει η κυβέρνηση στον τομέα της αξιολόγησης
ΠερικοπέςΟι περικοπές σχετίζονται με όλα τα παραπάνω αλλά και με τα 30άρια τμήματα. Η κυβέρνηση κάνει μια τεράστια κίνηση να απαλλαγεί ουσιαστικά από τα δεσμά υποχρέωσης για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και μετακυλύει το κόστος μέσω της συγχώνευση τμημάτων και σχολείων και της συμπίεσης των θέσεων των εκπαιδευτικών αλλά και των συνθηκών εργασίας του κλάδου.
Ένα σημαντικό στοιχείο αντί για κλείσιμο: «Πρώτα ο μαθητής» (στόχος!)Το πολυνομοσχέδιο αλλάζει πλήρως το εργασιακό καθεστώς των εκπαιδευτικών αλλά και συνολικά την καθημερινή ζωή της σχολικής ζωής. Εκπαιδευτικοί λάστιχο, διαλυμένοι, όμηροι, σε κατηγοριοποιημένα σχολεία, πειθαρχημένοι.
Αν όμως η μείωση του κόστους της εκπαίδευσης και οι εκπαιδευτικοί αποτελούν τους φανερούς στόχους, θα λέγαμε ότι ο «κρυφός» αλλά στην πραγματικότητα πρώτος στόχος είναι οι μαθητές.
Όχι μόνο γιατί η εικόνα του εκπαιδευτικού με εντελώς διαλυμένα τα εργασιακά του δικαιώματα αποτελεί, αυτόματα, φορέα μετάδοσης και αναπαραγωγής αυτών των διαλυμένων εργασιακών δικαιωμάτων.
Αλλά και για έναν άλλο λόγο: Ο κλάδος των εκπαιδευτικών παρά τις απογοητεύσεις και το σπάσιμό του έχει πολλές φορές σε μεγάλο βαθμό δείξει την έμπρακτη απροθυμία του να λειτουργήσει ως εφαρμοστής αντιμαθητικών διατάξεων αλλά και ως «κόφτης» των μαθητών –ως δηλαδή ο ιμάντας της πολιτικής των τυπικών φραγμών στην εκπαίδευση. Χαρακτηριστικό είναι ότι το σχέδιο να γίνουν τα Επαγγελματικά Λύκεια αντίστοιχα των Γενικών Λυκείων σε σχέση με την εντατικοποίηση μπλόκαρε σε μεγάλο βαθμό από εκπαιδευτικούς που προσάρμοσαν τις απαιτήσεις όχι στα αναλυτικά προγράμματα και στις υπουργικές οδηγίες αλλά στην πραγματικότητα. Αντίστοιχα, χαρακτηριστική ήταν η εκδηλωμένη δυσφορία ακόμα και συντηρητικών διευθυντών (ιδιαίτερα σε λαϊκές περιοχές) και η άρνησή τους να συνεργαστούν με την ασφάλεια όταν πέρυσι κλήθηκαν από τον εισαγγελέα να υποδείξουν πρωταίτιους των μαθητικών καταλήψεων.
Η συνολική εργασιακή πίεση στους εκπαιδευτικούς και η αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών σχετίζεται άμεσα με το ζήτημα αυτό. Το κεφάλαιο, το κράτος του και η κυβέρνησή του απαιτούν εκπαιδευτικούς – κρατικούς υπαλλήλους, απλούς ιμάντες μεταβίβασης της κυρίαρχης πολιτικής στη νεολαία. Ειδικά σε μια περίοδο που το σύστημα υπόσχεται στη νεολαία τίποτα λιγότερο από μια κοινωνική κόλαση.
Το κίνημα των εκπαιδευτικών μπροστά στην πρόκλησηΕίναι γεγονός ότι η προοπτική να δοθεί η μάχη είναι μονόδρομος. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές με κοινό βηματισμό, με πολιτικό στόχο ανατροπής της αντιλαϊκής επίθεσης σε σχέση με το εισόδημα, την ασφάλιση και το πολυνομοσχέδιο που αναφέραμε, θα πρέπει να αποφασίσουν στις γενικές συνελεύσεις την άμεση απεργιακή κλιμάκωση μαζί με τη συγκρότηση απεργιακών επιτροπών που θα διεκδικήσουν την πολιτική και οργανωτική διαχείριση του απεργιακού αγώνα. Γιατί ένας τέτοιος αγώνας θα αποτελεί κεντρική σύγκρουση με την κυβέρνηση και το σύστημα. Μια σύγκρουση που οι ομοσπονδίες ούτε θέλουν ούτε και μπορούν να δώσουν.
Ενας αγώνας που θα μπορεί να αποτελέσει θρυαλλίδα για την έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας σε αγωνιστική κατεύθυνση.
Λυσσασμένη επίθεση και στους εκπαιδευτικούς
Η αλήθεια είναι ότι δεν αιφνιδιαστήκαμε. Το Πολυνομοσχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση για την εκπαίδευση συμπυκνώνει και επιβεβαιώνει το σύνολο των εκτιμήσεων μας για τις «εκπαιδευτικές» επιδιώξεις του συστήματος. Ακόμα και η επιλογή του χρόνου ήταν αναμενόμενη. Ηταν σίγουρο ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε το γενικό χαμό που υπάρχει στην κοινωνία με την καταιγίδα των αντιλαϊκών μέτρων αλλά και την (αξιοπρεπή αλλά) κάτω από τις σοβαρές απαιτήσεις των καιρών συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις πρόσφατες απεργίες για να «ξεμπερδεύει» με εκκρεμότητες χρόνων.
Το Πολυνομοσχέδιο για την παιδεία αλλάζει εκ βάθρων τις εργασιακές συνθήκες των εκπαιδευτικών και ουσιαστικά δημιουργεί ένα άλλο επάγγελμα. Απαλλαγμένο από τις κατακτήσεις του παρελθόντος, χωρίς τις ανορθογραφίες αξιοπρεπών συνθηκών δουλειάς, εργασιακής ασφάλειας και σχετικής δημοκρατίας που υπήρχαν μέχρι σήμερα – ως αποτέλεσμα ενός προηγούμενου ταξικού συσχετισμού στην εκπαίδευση αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη.
ΤΟ «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ
ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ, ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ, ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ, ΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΔΙΟΡΙΣΤΙΑΣ
Διορισμοί – νεοδιόριστοιΟ διορισμός γίνεται ένα ακόμα πιο άπιαστο όνειρο για νέους πτυχιούχους. Το πτυχίο απαξιώνεται πλήρως καθώς –όπως αναφέρεται- απλώς είναι «σημείο εκκίνησης»! Μετά το πτυχίο, ο υποψήφιος εκπαιδευτικός πρέπει να πάρει «πιστοποιητικό παιδαγωγικής κατάρτισης» με «ξεχωριστό πρόγραμμα στο πλαίσιο των σπουδών ή μετά την αποφοίτηση ή με μεταπτυχιακό».
Κατόπιν ακολουθεί η δοκιμασία του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, στον οποίο «θα δοθεί έμφαση στη παιδαγωγική και γενική παιδεία, και την διδακτική ικανότητα πέρα από το ιδιαίτερο αντικείμενο των σπουδών» (το απόσπασμα παραπέμπεται αυτούσιο, οι καινοτόμοι αξιολογητές του υπουργείου δεν έχουν μάθει τίποτα για τη χρήση του τελικού «ν» ούτε και για το πού χρησιμοποιείται το σημείο στίξης που λέγεται κόμμα) - παραπέμποντας σε πλήρες χάος και ασάφεια της εξεταστέας ύλης.
Αν βρεθεί κάποιος τυχερός που περάσει στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, ακολουθεί διετής δόκιμη περίοδος υπό τη στενή επιτήρηση κάποιου «Μέντορα» (ναι! Έτσι το λέει!), στο τέλος της οποίας «θα ακολουθεί μονιμοποίηση ή μετάταξη σε άλλη υπηρεσία του υπουργείου παιδείας».
Στο δρόμο ωρομίσθιοι – αναπληρωτέςΜέχρι τώρα οι μόνιμοι διορισμοί γίνονταν από μεικτό σύστημα: μέσω του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και μέσω πινάκων προϋπηρεσίας. Ο δεύτερος τρόπος οδηγούσε για χρόνια χιλιάδες εκπαιδευτικούς να αποδέχονται τις εξευτελιστικές εργασιακές συνθήκες της ωρομισθίας (οι ωρομίσθιοι «αμείβονταν» με 300-400 €, τα οποία έπαιρναν με χρονική καθυστέρηση που ξεπερνούσε τον ένα χρόνο πολλές φορές) και της αναπλήρωσης με την ελπίδα να χρησιμοποιήσουν αυτή την ιδιότυπη «εξαγορά προϋπηρεσίας» για να μονιμοποιηθούν κάποια στιγμή.
Το υπουργείο πετάει αυτή τη στιγμή στο δρόμο αυτούς τους χιλιάδες ελαστικά εργαζόμενους της εκπαίδευσης μιας και η μεταβατική περίοδος» που προβλέπει δεν εκτιμάται ότι θα οδηγήσει σε διορισμούς περισσότερους από μερικές εκατοντάδες.
Εκπαιδευτικός – λάστιχοΤεράστια είναι η τομή και σε σχέση με το μόνιμο προσωπικό. Το ωράριο των εκπαιδευτικών επιμηκύνεται κατά 5 ώρες καθώς στο πολυνομοσχέδιο προβλέπεται ότι για όλους τους εκπαιδευτικούς «θα εξαντληθεί κάθε δυνατότητα ανάθεσης εκπαιδευτικού έργου καθώς και η δυνατότητα των 5 ωρών υπερωρίας» ακόμα και σε γειτονικούς νομούς, εκτιμάμε εμείς με βάση το νομικό πλαίσιο που ήδη υπάρχει και που ενισχύεται από τις ρυθμίσεις «Καλλικράτη».
Οι ριπές δηλώσεων της λαλίστατης Διαμαντοπούλου ενισχύουν την κατεύθυνση αυτή: «θα πάμε το Σεπτέμβρη με 17 χιλιάδες λιγότερες προσλήψεις ωρομισθίων και αναπληρωτών», «Δηλαδή να εξαντληθεί το ωράριο, να μπορούν να υπάρξουν υπερωρίες, να μην υπάρχουν υπεράριθμοι, οι αποσπασμένοι να γυρίσουν στις τάξεις τους, να μπορούν να κάνουν δύο αναθέσεις έργου οι εκπαιδευτικοί, δηλαδή να μπορούν να διδάξουν και άλλα μαθήματα εκτός από τη στενή ειδικότητά τους, να μεταφέρουμε εκπαιδευτικούς όπου χρειάζεται από τη δευτεροβάθμια στην πρωτοβάθμια, δηλαδή μία καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας να μπορεί να διδάξει στο ολοήμερο όπου κάνει αγγλικά το απόγευμα», «το ωράριο των εκπαιδευτικών είναι 30 ώρες» κλπ.
Με δυο λόγια, οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί θα κληθούν να βουλώσουν οποιαδήποτε τρύπα προκύπτει, να τρέχουν σε οποιοδήποτε σχολείο, να κάνουν διάφορα μαθήματα εκτός της ειδικότητάς τους σε δημοτικό ή Λύκειο και να τρέχουν από το Λαύριο μέχρι τη Δραπετσώνα για «τις ανάγκες της υπηρεσίας». Και μετά βεβαίως να εγκληθούν ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους!
Και πριν περάσουμε στο ζήτημα της αξιολόγησης να πούμε δυο λόγια για τη μεγάλη σπέκουλα γύρω από το μεγάλο θέμα των αποσπάσεων. Οι αποσπάσεις αφορούν δύο κατηγορίες. Η πρώτη σχετίζεται με σοβαρά οικογενειακά ή προβλήματα υγείας εκπαιδευτικών και αποτελεί εργασιακή κατάκτηση η δυνατότητα απόσπασης εκπαιδευτικών για τέτοιους λόγους. Η δεύτερη σχετίζεται με βυσματικές «εξαφανίσεις» κάποιων σε διάφορα πολιτικά γραφεία. Για αυτούς, οι εκπαιδευτικοί ούτε είναι υπεύθυνοι ούτε και θα απολογηθούν. Ας απολογηθεί το υπουργείο και οι κυβερνήσεις.
ΑυτοαξιολόγησηΤο πολυνομοσχέδιο προβλέπει αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας ως πρώτο βήμα που σε ένα διάστημα θα οδηγήσει στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: Στην πραγματικότητα δεν είναι ένα πρώτο (και «σεμνό») βήμα. Αποτελεί καθαρή και επιθετική αξιολόγηση – χειραγώγηση των εκπαιδευτικών με μόνο σημείο που για την ώρα λείπει (επειδή ακριβώς δεν είναι εξατομικευμένη) είναι η σύνδεσή της με το μισθό.
Η αυτοαξιολόγηση, λοιπόν, της σχολικής μονάδας συνδέεται με:
«τους Πόρους της Σχολικής Μονάδας…
…τη Διοίκηση…
…την εφαρμογή του προγράμματος χωρίς απώλεια διδακτικών ωρών…
…το κλίμα και τις σχέσεις μεταξύ των παραγόντων της εκπαιδευτικής κοινότητας…
…τα αποτελέσματα (φοίτηση – επίδοση…) κλπ.»
Σε απλά ελληνικά, τα παραπάνω συνοψίζονται στα εξής:
Τα σχολεία θα κατηγοριοποιούνται σε καλά και κακά ανάλογα με αν γίνονται καταλήψεις ή αν απεργούν οι καθηγητές («απώλεια διδακτικών ωρών»), αν ο διευθυντής έχει επιβάλει κλίμα σιωπής και τρομοκρατίας («το κλίμα και οι σχέσεις»), αν οι μαθητές στο Κερατσίνι προχωρούν σε εκπαιδευτικούς στόχους όσο οι μαθητές στην Κηφισιά («φοίτηση – επίδοση»). Η βαθμολόγηση του σχολείου στα παραπάνω θα καθορίζει και την ουσιαστική λειτουργική βιωσιμότητά του (εδώ έρχονται οι… «πόροι»).
Οι εκθέσεις αποτελεσμάτων παρουσιάζονται στο σχολικό σύμβουλο και στους γονείς – για να ενταθεί η διαδικασία ανθρωποφαγίας γονέων – εκπαιδευτικών και δημοσιεύονται στο διαδίκτυο!
Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι καθιερώνεται σύστημα επιλογής στελεχών εκπαίδευσης, στο οποίο «προϋπόθεση επιλογής (του στελέχους) θα είναι η συμμετοχή του σε προγράμματα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου». Με άλλα λόγια τα υποψήφια στελέχη θα πρέπει έμπρακτα να έχουν αποδείξει την ευθυγράμμισή τους με την κρατική πολιτική και μάλιστα με το πιο «αντισυναδελφικό» κομμάτι της. Το σημείο αυτό δείχνει ανάγλυφα τόσο τι σημαίνει «αξιοκρατικό σύστημα» όσο και το βάρος που δίνει η κυβέρνηση στον τομέα της αξιολόγησης
ΠερικοπέςΟι περικοπές σχετίζονται με όλα τα παραπάνω αλλά και με τα 30άρια τμήματα. Η κυβέρνηση κάνει μια τεράστια κίνηση να απαλλαγεί ουσιαστικά από τα δεσμά υποχρέωσης για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και μετακυλύει το κόστος μέσω της συγχώνευση τμημάτων και σχολείων και της συμπίεσης των θέσεων των εκπαιδευτικών αλλά και των συνθηκών εργασίας του κλάδου.
Ένα σημαντικό στοιχείο αντί για κλείσιμο: «Πρώτα ο μαθητής» (στόχος!)Το πολυνομοσχέδιο αλλάζει πλήρως το εργασιακό καθεστώς των εκπαιδευτικών αλλά και συνολικά την καθημερινή ζωή της σχολικής ζωής. Εκπαιδευτικοί λάστιχο, διαλυμένοι, όμηροι, σε κατηγοριοποιημένα σχολεία, πειθαρχημένοι.
Αν όμως η μείωση του κόστους της εκπαίδευσης και οι εκπαιδευτικοί αποτελούν τους φανερούς στόχους, θα λέγαμε ότι ο «κρυφός» αλλά στην πραγματικότητα πρώτος στόχος είναι οι μαθητές.
Όχι μόνο γιατί η εικόνα του εκπαιδευτικού με εντελώς διαλυμένα τα εργασιακά του δικαιώματα αποτελεί, αυτόματα, φορέα μετάδοσης και αναπαραγωγής αυτών των διαλυμένων εργασιακών δικαιωμάτων.
Αλλά και για έναν άλλο λόγο: Ο κλάδος των εκπαιδευτικών παρά τις απογοητεύσεις και το σπάσιμό του έχει πολλές φορές σε μεγάλο βαθμό δείξει την έμπρακτη απροθυμία του να λειτουργήσει ως εφαρμοστής αντιμαθητικών διατάξεων αλλά και ως «κόφτης» των μαθητών –ως δηλαδή ο ιμάντας της πολιτικής των τυπικών φραγμών στην εκπαίδευση. Χαρακτηριστικό είναι ότι το σχέδιο να γίνουν τα Επαγγελματικά Λύκεια αντίστοιχα των Γενικών Λυκείων σε σχέση με την εντατικοποίηση μπλόκαρε σε μεγάλο βαθμό από εκπαιδευτικούς που προσάρμοσαν τις απαιτήσεις όχι στα αναλυτικά προγράμματα και στις υπουργικές οδηγίες αλλά στην πραγματικότητα. Αντίστοιχα, χαρακτηριστική ήταν η εκδηλωμένη δυσφορία ακόμα και συντηρητικών διευθυντών (ιδιαίτερα σε λαϊκές περιοχές) και η άρνησή τους να συνεργαστούν με την ασφάλεια όταν πέρυσι κλήθηκαν από τον εισαγγελέα να υποδείξουν πρωταίτιους των μαθητικών καταλήψεων.
Η συνολική εργασιακή πίεση στους εκπαιδευτικούς και η αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών σχετίζεται άμεσα με το ζήτημα αυτό. Το κεφάλαιο, το κράτος του και η κυβέρνησή του απαιτούν εκπαιδευτικούς – κρατικούς υπαλλήλους, απλούς ιμάντες μεταβίβασης της κυρίαρχης πολιτικής στη νεολαία. Ειδικά σε μια περίοδο που το σύστημα υπόσχεται στη νεολαία τίποτα λιγότερο από μια κοινωνική κόλαση.
Το κίνημα των εκπαιδευτικών μπροστά στην πρόκλησηΕίναι γεγονός ότι η προοπτική να δοθεί η μάχη είναι μονόδρομος. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές με κοινό βηματισμό, με πολιτικό στόχο ανατροπής της αντιλαϊκής επίθεσης σε σχέση με το εισόδημα, την ασφάλιση και το πολυνομοσχέδιο που αναφέραμε, θα πρέπει να αποφασίσουν στις γενικές συνελεύσεις την άμεση απεργιακή κλιμάκωση μαζί με τη συγκρότηση απεργιακών επιτροπών που θα διεκδικήσουν την πολιτική και οργανωτική διαχείριση του απεργιακού αγώνα. Γιατί ένας τέτοιος αγώνας θα αποτελεί κεντρική σύγκρουση με την κυβέρνηση και το σύστημα. Μια σύγκρουση που οι ομοσπονδίες ούτε θέλουν ούτε και μπορούν να δώσουν.
Ενας αγώνας που θα μπορεί να αποτελέσει θρυαλλίδα για την έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας σε αγωνιστική κατεύθυνση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου